Halifelik makamına talip olmak ve bu makam için yarışmak bütün Müslümanlar için caizdir, mekruh değildir; bunun yasaklandığına dair hiçbir delil nakledilmemiştir. Müslümanların, Resulullah ﷺ henüz defnedilmemiş yatağında yatarken Benî Sâide sofasında bu makam için yarıştıkları sabittir. Ayrıca, hepsi kıdemli Sahabe olan Şûrâ heyetinin altı üyesinin de bu makam için yarıştığı, Sahabenin huzurunda gerçekleştiği ve kimsenin bunu kınamayıp aksine bu yarışmaya rıza gösterdiği sabittir. Bu durum, Halifelik makamına talip olmanın caiz olduğu ve bu hedefe ulaşmak amacıyla delil ve görüşler ileri sürerek, teklifler sunarak başvuruda bulunmanın ve bu makam için kampanya yürütmenin caiz olduğu konusunda Sahabenin icmaının oluştuğunu göstermektedir. Hadislerde gelen imâret (yöneticilik) talebinin yasaklanmasına gelince, bu, Ebû Zer gibi bu görev için uygun görülmeyen zayıf kişiler hakkındadır. Ancak bu göreve layık olanların, Benî Sâide sofası olayı ve Şûrâ'daki altı kişi olayı delil alınarak bunu talep etmesi caizdir. Dolayısıyla bu hadisler, imâret ya da Halifelik olsun, bu makama layık olmayanlar hakkında özeldir. Resulullah ﷺ, bu göreve layık olan kişiyi kınamamış, talep eden kişiyi de atamıştır. Çünkü Resulullah ﷺ imâreti talep eden kişiye vermiştir. Ayrıca, uygun olmayanlardan talep edenlere imâret talebini yasaklamıştır. Dolayısıyla bu, mutlak bir yasak değildir.

To seek the Khilafah post and compete over it is lawful to all the Muslims and it is not Makruh; no text has ever been listed indicating its prohibition. It has been confirmed that the Muslims competed for it in the hall of Banu Sa’ida while the Messenger of Allah (pbuh) was lying on his bed still unburied. It has also been confirmed that the six members of the Shura council who were all senior Sahabah competed over the post, in the presence of the Sahabah and no one had reproached them but rather consented to this competition. This demonstrates that a consensus (‘Ijmaa’) of the Sahabah has been established about the permissibility of competing for the Khilafah post and the permissibility of applying for the post and campaigning for it by putting forward the arguments and opinions, proposals etc for the aim of achieving that goal. As for the prohbition of seeking the Imarah (authority) that came in the Ahadith, it is forbidding the weak persons, like Abu Dharr, who are not deemed suitable for it. But those who are suitable for the Imarah are permitted to seek it by the evidence of the courtyard of Bani Saa’idah and the incident of the six people of the Shura. Therefore, the Ahadith are specific to those who are not qualified for the post, whether it was Imarah or Khilafah, the Messenger of Allah (pbuh) did not reproach the one who was qualified for it, the, and He appointed the one who asked for it. Since the Messenger (pbuh) appointed the Imarah to the one who asked for it. He (pbuh) forbade the seeking of Imarah regarding the one who seeks it from those who are not suitable. Thus it was not an absolute prohibition.