İslam'da hükmetme ve otorite, Şeriat kurallarını uygulayarak insanların işlerini yürütmek anlamına gelir. Bu, zorla yönetmekle aynı şey değildir; çünkü Devlet içindeki zor kullanma gücü, insanlara bakmak ve işlerini düzenlemek için tasarlanmamıştır. Zor kullanma gücü otorite değildir; ancak onun varlığı, oluşumu, yönetimi ve hazırlanması otoritesiz gerçekleşmez. Zor kullanma gücü, otoritenin kuralları uyguladığı, suçluları ve isyancıları yenilgiye uğrattığı, kanun dışı olanları baskı altına aldığı, saldırganları engellediği ve otoriteyi ile onun üzerine kurulduğu kavram ve düşünceleri korumak ve bunları dünyaya iletmek için bir araç olarak kullandığı; ordu ve polis gücü biçiminde ortaya çıkan fiziksel bir varlıktır.

Ruling and authority in Islam mean running the affairs of the people by applying the Shari’ah rules. This is not the same as doing this by force, for force within the State is not designed to look after people, or to manage their affairs. Force is not the authority, although its existence, formation, administration and preparation do not come about without authority. Force is a physical entity that manifests itself in the shape of the armed forces-including the police force-with which the authority executes the rules, defeats the criminals and the rebels, oppresses the outlaws, curbs the aggressors and uses it as a tool to protect the authority and the concepts and thoughts on which it is founded and to convey them to the world.

Bu, otoritenin zorla aynı şey olmadığını açıkça göstermektedir; her ne kadar otorite zorlama olmadan varlığını sürdüremese de. Ayrıca zorlamanın da otoriteden başka bir şey olduğunu göstermektedir; her ne kadar zorlama otorite olmadan var olamasa da.

This clearly demonstrates that the authority is not the same as force, although the authority could not survive without it. It also demonstrates that the force is other than the authority, although it cannot exist without it.

Bu nedenle otoritenin bir güç haline gelmesi caiz değildir; çünkü otorite güce dönüşürse, insanların işlerini yönetmesi ciddi biçimde zarar görür. Zira onun kavramları ve ölçütleri, insanların işlerini gözetmenin kavram ve ölçütleri olmaktan çıkar, zorlamanın, zulmün ve tahakkümün kavram ve ölçütleri hâline gelir. Yönetim o zaman, korkudan, tahakkümden, zulümden, zorlamadan ve kan dökmekten başka hiçbir şey bilmeyen zalimane bir hükümranlığa dönüşür.

It is therefore unlawful for the authority to become a force, for if authority turned into force, its management of people’s affairs would be badly affected. This is because its concepts and criteria would become the concepts and criteria of coercion, oppression and dominance, and not the concepts and criteria of looking after the people’s affairs. Ruling would then turn into an oppressive rule that knows nothing but terror, dominance, oppression, coercion and blood shedding.

Benzer şekilde, güç de otoriteye dönüşmemelidir; çünkü bu durumda insanları güç kavramıyla yönetmiş olur ve işlerini askeri hâkimiyet kavramları ile baskı ve zorlama ölçütleriyle yürütür. Her iki durumda da bu, felaket ve yıkıma yol açar, korku, dehşet ve panik yaratır. Ümmeti uçuruma sürükler ve ona büyük zarar verir.

Similarly force should not turn into authority, because it would rule people by the concept of force, and it would run people’s affairs by the concepts of military rule and the criteria of suppression and coercion. In both cases, this would bring disaster and ruin and cause fear, terror and horror. It would lead the Ummah to the abyss, causing it great harm.

Arap ve İslam ülkelerindeki askeri yönetim bunun açık bir örneğini sunmaktadır.

The military rule in the Arab and Islamic countries offer a clear example of this.