Kur'an, Tanrı'nın insanlığa indirdiği son vahiy kitabı olup, İslam olarak bilinen yaşam biçiminin ilkelerinin birincil kaynağını oluşturur.

The Qur’aan, God’s final book of revelation to man, represents the primary source of the principles which constitute the way of life known as Islaam.

Kur'an'ın ayetleri, Allah'a ve Ahiret Günü'ne iman etmeyi seçenler için kanunlar, temsiller, kıssalar ve deliller biçiminde öğütler ve yol gösterici bilgiler içermektedir. Bu nedenle bir mü'minin bu dünyada ve ahirette başarısı ve mutluluğu büyük ölçüde Kitap'ta yer alan kavramları anlamasına, benimsemesine ve uygulamasına bağlıdır. Ancak doğal zekâ farklılıkları nedeniyle Kur'an'ın anlamlarını kavrama derinliği kişiden kişiye değişecektir. Kur'an'ın açık ifadesine ve yedi farklı lehçede indirilmiş olmasına rağmen bu farklılık sahabe arasında bile mevcuttu. Ayrıca, Hikmet sahibi olan Allah, Kur'an'da bazı genel ifadelere yer vermeyi tercih etmiş, bunların bir kısmını Kur'an'ın diğer ayetlerinde daha sonra açıklamış, bir kısmını ise yalnızca Peygambere (ﷺ) açıklamıştır.

The passages of the Qur’aan contain advice and guidance in the form of laws, parables, stories, and arguments for those who choose to believe in God and the Day of Judgment. Hence, a believer’s success and happiness in this life and the next largely depend on his understanding, internalization, and application of the concepts contained in the Book. However, the depth of comprehension of the Qur’aan’s meanings will vary from individual to individual due to natural differences in intelligence. This variation existed even among the sahaabah (companions of Prophet Muhammad (ﷺ), in spite of the Qur’aan’s clarity of expression and its revelation in seven different dialects. Moreover, Allaah, the Most Wise, chose to place generalities in the Qur’aan, some of which He later explained in its other verses, while some he explained only to the Prophet (r).

Peygamber (r) Kur'an'ı tamamen bilir ve anlardı; çünkü Allah onu Kur'an'ın taşıyıcısı olarak seçmiş ve her şeyini ona açıklamıştı. Nitekim Allah bir ayette şöyle buyurmuştur:

The Prophet (r) knew and understood the Qur’aan completely because Allaah had chosen him as its vehicle and explained it all to him. Hence, Allaah said in one verse:

Bu nedenle, Peygamber'in ﷺ görevi, Kur'an'ı yalnızca sözleriyle değil, fiilleriyle de ashabına açıklamaktı. Allah bunu Kur'an'da şöyle belirtmiştir:

Therefore, it was the Prophet’s job to explain the Qur’aan to his followers by his actions, as well as his statements. Allaah stated this in the Qur’aan:

Dolayısıyla sahabenin tümü, Peygamberin hayatı boyunca mümkün olduğunda Kur'an'ın tefsiri (açıklaması, anlaşılması, yorumu) için ona başvururdu. Örneğin İbn Mesud şöyle rivayet etmiştir: Şu ayet indirildiğinde:

Consequently, the sahaabah all turned to the Prophet (r) whenever possible during his lifetime for the tafseer (explanation, understanding, interpretation) of the Qur’aan. For example, Ibn Mas‘ood related that when the following verse was revealed:

Sahabelerden bazıları, zulüm (ẓulm) kelimesinin dildeki genel anlamının küçük ya da büyük her türlü haksızlığı kapsadığını ve içlerinden hiçbirinin hatadan uzak olmadığını düşünerek üzüntüye kapıldılar. Ancak bu durumu Peygamber'e ﷺ arz ettiklerinde, o şöyle buyurdu:

some of the companions became distressed, because the general linguistic meaning of thulm covers any kind of wrong, major or minor, and none of them were free from error. However, when they approached the Prophet (r) about it, he replied,

Böylece Peygamber (ﷺ), onlara ilk ayetteki "zulüm" kelimesinin geniş anlamının kastedilmediğini, bunun yerine şirki ifade etmek için kullanıldığını açıkladı. Bu olayda Peygamber (ﷺ), Kur'ân'ı Kur'ân ile açıkladı; bu da kıyamete kadar bütün Müslüman nesiller için belirlenmiş olan, Kur'ân'ın anlaşılması ve yorumlanmasına dair ilahî yöntemin ilk adımını gösterdi. Peygamber'in vefatından sonra sahabeler, Kur'ân'ı anlama konusunda aralarında daha yetenekli olanlara ve Peygamber (ﷺ) ile daha fazla vakit geçirmiş olup Kur'ân'ın yorumu ve açıklaması için bilgisi bulunanlara yöneldiler.

Thus the Prophet ( ﷺ) clarified for them that the broader meaning of thulm was not intended in the first verse; rather it was used to refer to shirk. In this incident, the Prophet ( ﷺ) explained the Qur’aan by the Qur’aan, demonstrating the first step in the divinely ordained method of understanding and interpretation of the Qur’aan that was established for all generations of Muslims until the Day of Resurrection. After the Prophet’s death, the sahaabah turned to those among themselves who were more gifted in understanding the Qur’aan and who had been able to spend more time with the Prophet ( ﷺ) for interpretation and explanation of the Qur’aan.

Sahabe arasında Kur'an tefsirinde en çok öne çıkan isimler şunlardır: Dört Halife,27 Peygamber'in eşi Âişe bint Ebû Bekir, İbn Mes'ûd, İbn Abbas, Übey ibn Ka'b, Zeyd ibn Sâbit, Ebû Mûsâ el-Eş'arî, Abdullah ibn ez-Zübeyr, Enes ibn Mâlik, Abdullah ibn Ömer, Câbir ibn Abdullah ve Abdullah ibn Amr ibn el-Âs.28 Peygamber'in vefatından sonraki yirmi beş yıl içinde sahabe, İslam'ı bilinen dünyanın dört bir yanına taşıdı ve bu süreçte Pers ve Bizans gibi büyük imparatorlukları yıktı. Müslüman orduların ilerleyişini durdurduğu her yerde, sahabenin bir kısmı yerleşip İslam'a girenlere Kur'an'ın okunuşunu ve tefsirini öğretmeye başlıyordu. Bu nedenle tefsir ilmi Müslüman coğrafyanın her yerine yayıldı ve her yerde Kur'an ilminin merkezleri ortaya çıktı. Sahabenin çevresinde toplananlar arasında, onların öğrencisi olarak bilgilerini özümseyen seçkin kişiler de vardı. Bu öğrenciler tabiîn olarak tanındı. Her sahabi, bilginin bir bölümünü beraberinde taşıyordu; bunların bir kısmı diğerleriyle örtüşüyor, bir kısmı ise örtüşmüyordu. Bu yüzden bazı öğrenciler, başka sahabilerden ders almak için diğer İslam merkezlerine seyahat ederken, bazıları ise ölümlerine kadar hocalarının yanında kaldı.

Among the sahaabah who became the most noted for their ability to make tafseer of the Qur’aan are the following: The four Righteous Caliphs,27 the Prophet’s wife, ‘Aa’ishah bint Abee Bakr, Ibn Mas‘ood, Ibn ‘Abbaas, Ubayy ibn Ka‘b, Zayd ibn Thaabit, Aboo Moosaa al-Ash‘aree, ‘Abdullaah ibn az-Zubayr, Anas ibn Maalik, ‘Abdullaah ibn ‘Umar, Jaabir ibn ‘Abdullaah, and ‘Abdullaah ibn ‘Amr ibn al-‘Aas. 28 Within the space of twenty-five years after the Prophet’s death, the sahaabah carried Islaam to all corners of the known world, toppling in the process the great empires of Persia and Byzantine. Wherever the Muslim armies stopped their advance, some of the sahaabah would settle and begin teaching those who came into Islaam the recitation and interpretation of the Qur’aan. For this reason, the knowledge of tafseer spread throughout the Muslim realm, and centers of Qur’aanic learning sprung up everywhere. Among the people who gathered around the sahaabah were some outstanding individuals who remained their students and absorbed their knowledge. These students became known as taabi‘oon. Each sahaabee carried with him a portion of knowledge, some of which overlapped with that of others and some of which did not. Consequently, some of the students traveled to other Islaamic centers to study under other sahaabah, while others stayed with their teachers until their deaths.

21 Kelime anlamıyla, "Bizim". "Kraliyet Biz'i" İngilizcede neredeyse hiç kullanılmaz, ancak Arapça konuşmanın yaygın bir özelliğidir ve konuşanın önemini belirtmek için kullanılır. Benim standart uygulamam, bu "Biz"i "Ben" olarak çevirmektir, çünkü kelimesi kelimesine çeviri İngilizce konuşanlar için sıklıkla karışıklığa yol açar.

21 Literally, ‘Our.’ The ‘royal We’ is barely used in English, but it is a common feature of Arabic speech, used to indicate the importance of the speaker. It is my standard practice to translate this ‘We’ as ‘I,’ since the literal translation is a frequent cause of confusion for English speakers.

22 Sûre el-Kıyâme (75): 17-19

22 Soorah al-Qiyaamah (75):17-9.

23 Sûre an-Nahl (16):44.

23 Soorah an-Nahl (16):44.

24 Sûre el-En'âm (6):82. 25 Sûre Lokmân (31):13.

24 Soorah al-An‘aam (6):82. 25 Soorah Luqmaan (31):13.

Sahih Muslim, cilt 1, s. 72, no. 226.

26 Sahih Muslim, vol. 1, p. 72, no. 226.

27 Ebû Bekir es-Sıddîk, Ömer ibn el-Hattâb, Osman ibn Affân ve Ali ibn Ebî Tâlib.

27 Aboo Bakr as-Siddeeq, ‘Umar ibn al-Khattaab, ‘Uthmaan ibn ‘Affaan, and ‘Alee ibn Abee Taalib.

28 Al-Itqaan fee ‘Uloom al-Qur’aan, c. 2, s. 239.

28 Al-Itqaan fee ‘Uloom al-Qur’aan, vol. 2, p. 239.