İnsan doğasının bir parçasıdır, mantıklı delillerle ikna olma arzusu.

The desire to be convinced by logical arguments is a part of human nature.

Genel olarak insanoğlu, sınırlı bilgisinin doğru ya da yanlış olduğunu doğrulayamadığı konularda bile tartışmayı ve münakaşayı sever. Allah, Kur'an'da bu tabiata işaret etmiştir. Nitekim şöyle buyurmaktadır:

Human beings, generally speaking, like to argue and debate even about things which their limited knowledge cannot verify to be correct or incorrect. Allaah alluded to this nature in the Qur’aan, saying,

Bu nedenle Allah, Peygamber'e ﷺ müşriklerle tartışmaya girmesini emretti; ancak bunu yalnızca onların kalplerini yumuşatabilecek nazik bir yolla yapması şartıyla emretti:

Consequently, Allaah ordered the Prophet (r) to enter into debates with the pagans, but only in a gentle way which might move their hearts:

Hz. Peygamber de Müslümanların, hakikati ortaya çıkarmak amacıyla Hristiyanlar ve Yahudilerle tartışmalarına izin vermiştir ﷺ:

He also allowed Muslims to have discussions with the Christians and Jews in order to bring the truth to light:

Kur'an insana hitap ettiğine göre, insan tabiatının bu yönünün konular sunulurken dikkate alınması doğaldır. Bu nedenle Kur'an'ın her yerinde cedel (tartışma) örneklerine rastlamak mümkündür. Ancak Kur'an'da ileri sürülen deliller çok sade ve kolay anlaşılırdır; çünkü bunlar her zaman bir şekilde görülebilen gerçeklere dayanarak görülemeyeni ispat ederler.

Since the Qur’aan addresses man, it is only natural that this aspect of human nature be taken into account when topics are presented. Hence, numerous examples of debate (jadal) can be found throughout the Qur’aan. However, the arguments raised in the Qur’aan are very simple and easily understood, as they always rely in one way or another on observable facts to prove the unobservable.

Aşağıdakiler Kur'an'da bulunan birkaç tür delilden ibarettir:

The following are a few types of arguments found in the Qur’aan:

olurdu. Ancak onlardan hepsi anlaşmış olsaydı ya da onlardan biri olan kararına boyun eğmiş olsaydı... Anlaşmak da boyun eğmek de bir çaresizliği ve zayıflığı ima eder; oysa gerçek bir yaratıcının böyle bir zayıflığa sahip olması düşünülemez. Nitekim bu tür zayıflık betimlemeleri, Yunanlıların, Romalıların, Hintlilerin, Mısırlıların vb. tanrılarını tasavvur ettikleri biçimde, evrenin Yaratıcısını kavga eden bir insan ailesi düzeyine indirger.

be chaos unless they all agreed or they submitted to the decision of one of them. Agreement or submission both imply an inability and weakness which no true creator should possess. In fact, such descriptions of weakness reduce the Creator of the universe to the status of a squabbling family of human beings in the way that the Greeks, Romans, Hindus, and Egyptians, etc., imagined their gods to be

Bir insanın nasıl harika bir şekilde yaratıldığını ve bu kadar aşağılık bir kökenden nasıl şekillendirildiğini düşünen biri, insanlığın yeniden yaratılmasını ve diriltilmesini kavramakta bir güçlük çekmemelidir. Zira bir şeyin yeniden yaratılması, ilk yaratılışından her zaman daha kolaydır; nitekim Allah bunu açıkça belirtmiştir:

If one reflects on how humans are wondrously created and molded from such lowly origins, there should be no difficulty in conceiving the re-creation and resurrection of humanity. For the re-creation of a thing is always easier than its initial creation, as Allaah explicitly stated