Kur'an, Allah'a inanmayanları ve onu gerçekten Tanrı'nın indirdiğine inanmayanları, içinde bir hata bulabilecekleri konusunda meydan okur. Wait, I must follow the rule: the original says "God", so I should write Tanrı, not Allah. Corrected version: Kur'an, onun gerçekten Tanrı'dan olduğuna inanmayanları, içinde herhangi bir hata bulabilecekleri konusunda meydan okur.

The Qur’aan challenges its readers to find any errors in it if they do not believe it is really from God.

Eleştirmenler tarafından sıkça dile getirilen birkaç görünürdeki "çelişki" kolayca açıklanabilir.

The few apparent “contradictions” commonly mentioned by critics are easily explained.

Bir eleştirmen şöyle yazıyor: “Bir araya çağırma mı, yoksa birbirinden ayırma mı? Yaratılış sürecinde gökler ve yer önce ayrıydı ve [41:11] âyetinde birleşmeye çağrılıyorlar; oysa 21:30 onların aslında tek bir parça olduğunu, sonra ayrıldıklarını belirtiyor.” Önce her iki âyetin metnine bakalım. Enbiyâ sûresinin 30. âyeti şöyledir:

One critic writes: “Calling together or ripping apart? In the process of creation, heaven and earth were first apart and are called to come together [41:11], while 21:30 states they were originally one piece and then ripped apart.” First let us look at the text of each verse. Verse 30 of Soorah al-Ambiyaa’ states:

Öte yandan, Fussilat suresinin 11 ve 12. ayetleri şöyle der:

On the other hand, verses 11 and 12 of Soorah Fussilat say:

Şaşırtıcıdır ki Amerikan üniversitesinde eğitim görmüş bir eleştirmen bu iki ayet arasında bir çelişki bulsun; çünkü bu tür üniversitelerde öğretilen baskın kozmogoni teorisi Büyük Patlama (Big Bang) teorisidir. Astronomlara ve fizikçilere göre evrendeki bütün madde, son derece yüksek yoğunluk ve sıcaklık içeren bir halden çıkmış, ardından bir patlamayla dağılmış ve bu da sıcaklık ile yoğunluğun hızla düşmesine yol açmıştır. Bu durum belirli atom çekirdeklerinin oluşmasına imkân vermiştir. Bunlara göre bir milyon yıl sonra evren, hidrojen ve helyum atomlarının oluşabilecek kadar soğumuştur. Birkaç yüz milyon yıl sonra ise genişleyen gaz bulutundaki yoğunluk dalgalanmaları, sonunda galaksilere ayrılmaya yol açmıştır. Galaksilerdeki gaz bulutları daha sonra bir araya gelerek tek tek yıldızları oluşturmuştur.65 Bu model yaratılış sürecinde iki aşama öngörür. Birincisi, akıl almaz derecede yoğun katı bir kütledir. İkincisi ise sonunda gaz bulutu denebilecek kadar soğuyan, yüksek enerjili parçacıklardan oluşan genişleyen bir buluttur ve galaksiler bu buluttan oluşmuştur.

It is surprising that a critic educated in an American university would find a contradiction between these two verses, considering that the dominant theory of cosmogony taught in such universities is the Big Bang theory. According to astronomers and physicists, all the matter in the universe emerged from a state of extremely high density and temperature, which then split apart in an explosion that led to a rapid decrease in temperature and density. This allowed for the formation of certain atomic nuclei. They say that after a million years the universe was sufficiently cool for hydrogen and helium atoms to form. After a few hundred million years, fluctuations in density in the expanding gas cloud led to an eventual separation into galaxies. Clouds of gas in the galaxies then pulled together to form individual stars.65 This model envisions two stages in the process of creation. The first is an unimaginably dense solid mass. The second is an expanding cloud of high energy particles which eventually cooled enough to be called a gas cloud, from which the galaxies formed.

Bu eleştirmenin aktardığı iki Kur'an pasajı, evrenin tarihindeki iki aşamayı tarif etmektedir. Hiçbir pasaj hangi durumun önce geldiğini açıkça belirtmez; ancak başlangıçta birbirine bitişik, sıkışık bir kütlenin bulunduğu ve bunun ayrılarak bir gaz ("duman") aşamasına geçtiği, ardından göklerin bu aşamadan farklılaşarak oluştuğu varsayımı uzak bir ihtimal sayılmaz.

The two Qur’aanic passages cited by this critic describe two stages in the history of the universe. Neither passage explicitly indicates which state came first, but it is not far-fetched to suppose that there was an original compacted mass that was split asunder, which led to a gaseous (“smoke”) stage, from which the heavens then became differentiated.

Eleştirmen aynı şeyi yazıyor: "İnsan neyden yaratıldı? Bir kan pıhtısından [96:1-2], sudan [21:30, 24:45, 25:54], 'çınlayan' (yani pişirilmiş) çamurdan [15:26], topraktan [3:59, 30:20, 35:11], hiçbir şeyden [19:67] ve bu da 52:35'te reddediliyor, topraktan [11:61], kıvamlaşmış bir sıvı damlasından [16:4, 75:37]." Şimdi alıntılanan ayetlere bakalım:

The same critic writes: “What was man created from? A blood clot [96:1-2], water [21:30, 24:45, 25:54], ‘sounding’ (i.e. burned) clay [15:26], dust [3:59, 30:20, 35:11], nothing [19:67] and this is then denied in 52:35, earth [11:61], a drop of thickened fluid [16:4, 75:37].” Let us look at the verses cited:

Bu çelişki algısı, metafizik, kimya ve biyoloji arasındaki karışıklıktan ve biyolojik yaratılış sürecinin farklı aşamaları arasındaki karışıklıktan kaynaklanmaktadır. Yukarıdaki ilk iki ayet yaratılışı metafizik açıdan ele almaktadır. İlk ayette Allah, insanları ve bütün yaratılmışları en sonunda hiçlikten yarattığını hatırlatır; bu, O'nun en yüce sıfatlarından biridir. İkinci ayette ise, "Eğer Allah'ın varlığını inkar ediyorsanız, sizi hiçliğin var ettiğine mi inanıyorsunuz?" diyerek, ateizmin kabul edilemez sonucunu vurgulamak için retorik bir soru sorar. Bu nedenle bu iki ayet arasında bir çelişki yoktur.

The perception of contradiction here is a result of confusion between metaphysics, chemistry and biology, and between different stages of the process of biological creation. The first two verses above are dealing with creation in metaphysical terms. In the first verse, Allaah reminds human beings that He created them and all of creation ultimately from nothing, which is one of His most sublime attributes. In the second verse, He poses a rhetorical question to highlight the untenable implication of atheism, “If you deny the existence of God, then do you believe that nothingness brought you into existence?” Therefore, there is no contradiction between these two verses.

Bundan sonraki üç ayet, sürünen canlılar ve insanlar dahil bütün canlıların sudan yaratıldığını belirtir. Bu, kimsenin inkar etmediği biyolojik bir gerçektir. Bütün canlıların fizyolojisi suya dayalıdır.

The next three verses state that all living creatures, including those that crawl and human beings, are created from water. This is a biological fact that no one denies. All living creatures have water-based physiologies.

Bu sonraki ayetler, insanın topraktan ve çamurdan yaratıldığını ve yerden çıkarıldığını belirtmektedir. Bu ayetler için kabul edilebilir iki tefsir vardır. Birincisi, bunların insanlığın atası Âdem'e işaret ettiği yönündedir. İkincisi ise bunların her insanın kimyasal bileşimine işaret ettiği yönündedir. Karbon, hidrojen, azot vb. elementler yeryüzünde bulunmaktadır. Fotosentez yoluyla bu elementler bitkisel maddeye dönüşür; insanlar bunu doğrudan ya da bitkilerle beslenmiş hayvanların etini yiyerek tüketir. Dolayısıyla tüm canlıların kaynağı nihayetinde yerdir veya başka bir deyişle, suyla birleştiğinde "çamur" adını alan yerin toprağıdır.

The next set of verses state that the human being was created from dust and clay and was brought forth from the earth. There are two acceptable tafseers for these verses. One is that they refer to Aadam, the ancestor of mankind. The other is that they refer to the chemical composition of every human being. The elements of carbon, hydrogen, nitrogen, etc. are present in the earth. Through photosynthesis these elements are transformed into vegetable matter, which human beings consume directly or by eating the flesh of animals that have consumed plants. The source of all living creatures is thus, ultimately, the earth, or, by another expression, the dust of the earth, which when combined with water is called ‘clay.’

Kur'an'ın geri kalan ayetleri insanın yaratılışının biyolojik yönlerine atıfta bulunmaktadır. "Nutfe" kelimesi yaygın olarak erkeğin meni sıvısını ifade etmek için kullanılır, ancak dilsel olarak kadının üreme sıvılarını ifade etmek için de kullanılması mümkündür. Döllenmiş zigot, Kur'an'da "nutfetun emşacun", yani "karışık bir sıvı" olarak anılır.77 Bir hadiste ise "nutfe" kelimesi açıkça kadının sıvısını ifade etmek için kullanılmıştır. Rivayet edildiğine göre Peygamber ﷺ'e insanın neyden yaratıldığı sorulmuş ve o şöyle cevap vermiştir:

The rest of the verses refer to the biological aspects of human creation. The word nutfah is commonly used to refer to male seminal fluid, but it is also linguistically possible to use it to refer to the female reproductive fluids. The fertilized zygote is referred to in the Qur’aan as nutfah amshaaj, that is, ‘a mingled fluid’.77 In a hadeeth, the word nutfah is explicitly used to refer to the fluid of the woman. It was reported that the Prophet (r) was asked from what the human being was created, and that he replied,

Döllenmenin ardından embriyo rahim duvarına tutunur. Arapçada bu aşamada ona "alak" adı verilir.79 Dolayısıyla bu ayetlerin hiçbiri arasında bir çelişki yoktur, el-hamdü lillah.

After fertilization, the embryo implants itself in the uterine wall. It is at this stage that it is called an ‘alaq in Arabic.79 Therefore, there is no contradiction between any of these verses, al-hamdulillaah.