Peygamberliğin son evresinin başlangıcından itibaren Kur'an'ın okunmasına büyük önem verildi. "Kur'an" adının kendisi bir "okuma" ya da "okunan şey" anlamına gelir ve inen ilk ayet şuydu:

From the beginning of the final phase of prophethood, great stress was placed on the recitation of the Qur’aan. The very name “Qur’aan” means a “reading” or “recitation,” and the first verse of the Qur’aan to be revealed was,

Peygamber (ﷺ) kendisi, ashabını gücü yettiğince Kur'an okumaya teşvik etmiştir. İbn Mesʿud'un rivayet ettiğine göre Peygamber (ﷺ) bir defasında şöyle buyurmuştur:

The Prophet (ﷺ) himself urged his companions to recite as much of the Qur’aan as they could. Ibn Mas‘ood reported that the Prophet (ﷺ) once said,

Ebû Umâme'nin rivayet ettiğine göre, (Peygamber ﷺ) şöyle buyurmuştur:

Aboo Umaamah reported that he said,

Aslında Allah'ın Resulü (ﷺ), Kur'an'ın tamamını ayda bir kez okumamızı teşvik etmiştir. Abdullah bin Amr'dan rivayet edildiğine göre, Allah'ın Resulü (ﷺ) ona Kur'an'ın tamamını bir ayda okumasını söylediğinde, "Doğrusu, daha fazlasını yapacak gücüm var" demiştir. Bunun üzerine Peygamber (ﷺ) ona on günde okumasını söylemiş, ama yine de daha iyisini yapabileceğini ısrarla belirtmiş, bunun üzerine Peygamber (ﷺ) ona yedi günden az olmamak üzere okumasını söylemiştir.37 Peygamber (ﷺ) ayrıca bizi, ezberlediğimiz Kur'an'ı unutmaktan sakınmamız konusunda uyarmıştır. Şöyle buyurmuştur:

In fact, the Messenger of Allaah (ﷺ) encouraged us to read all of it once per month. ‘Abdullaah ibn ‘Amr reported that when Allaah’s Messenger (ﷺ) told him to read the whole Qur’aan in a month, he said, “Verily I have strength to do more.” The Prophet (ﷺ) then told him to do it in ten days, but he still insisted that he could do better, so the Prophet (ﷺ) told him to read it in no less than seven days.37 The Prophet (ﷺ) also warned us to beware of forgetting what we have memorized of the Qur’aan. He said,

Bu nedenle, İslam'ın son şekliyle ortaya çıktığı ilk günlerden itibaren Kur'an'ın okunmasına büyük özen gösterilmiştir. Kur'an'ın mümkün olduğunca nazil olduğu şekliyle okunmasına dikkat edilmiştir. Kur'an kıraatinde uzmanlaşmış âlimler, öğrendikleri sahih kıraatlere dayanarak okuma kurallarını ortaya koymuşlardır. Bu kurallar aslında Arapça sesbilgisinin temelini oluşturmuş; Arap alfabesinin harflerinin, tek tek kelimelerin ve cümlelerin doğru telaffuz yöntemini belirlemiştir. Kur'an'ın doğru okunmasıyla ilgili bu kaygıdan doğan ilim, tecvid ilmi olarak bilinmeye başlanmıştır. Tecvid, her Arapça sesi doğru ve açık biçimde telaffuz etmek; her sessizi, sesli harfi, kelimeyi ve cümleyi Peygamber'in neslinin konuştuğu Arapça standardına göre söylemek olarak tanımlanmıştır. Âlimler ayrıca bunun aşırı süslemelerden ve doğal olmayan davranışlardan uzak biçimde yapılması gerektiğini vurgulamışlardır. Bununla birlikte, Peygamber'in tavsiyesi doğrultusunda, Kur'an mümkün olan en güzel ve doğal sesle okunmalıdır,

Consequently, from the early days of Islaam in its final form, great care has been paid to the recitation of the Qur’aan. Care was taken to see that the Qur’aan was recited as closely to the way it was revealed as possible. Scholars who specialized in the recitation of the Qur’aan formulated rules of recitation based on the authentic recitations which they had learned. These rules, in fact, formed the basic science of Arabic phonetics, outlining the correct method of pronunciation for the letters of the Arabic alphabet, individual words, and sentences. The science which evolved out of this concern over the correct recitation of the Qur’aan came to be known as the science of tajweed. Tajweed was defined as the articulation of each Arabic sound correctly and distinctly and the pronunciation of each consonant, vowel, word, and sentence according to the standard of Arabic spoken by the Prophet’s generation. The scholars also insisted that this should take place without excessive embellishment and unnatural mannerisms. However, one should recite the Qur’aan in the best natural voice possible, based upon the Prophet’s recommendation,

Bununla birlikte, tilavet sanatına verilen büyük öneme rağmen, tilavetin kendi başına bir amaç olmadığı belirtilmelidir. Tilavet yalnızca bir araçtır; mesajı özümsemek ve mesajın gerektirdiklerini hayata geçirmek için bir vasıtadır. Tilavet, genel olarak, yalnızca gözle okumaktan üstündür; çünkü konuşma organını ve işitme duyusunu da içine alır ve tilavet ritüel bir biçimde değil, bilinçli olarak yapıldığında bu organlar mesajı pekiştirmeye hizmet eder.

It should be noted, however, that in spite of the great emphasis laid on the art of recitation, it is not a goal to be sought in itself. Recitation is only a means, a vehicle by which one may absorb the message so as to implement whatever the message entails. Recitation is, generally speaking, superior to mere reading with the eyes because it also involves the organ of speech and sense of hearing, all of which serve to reinforce the message when recitation is done consciously and not ritual-istically.