Peygamber'den (r) bu kıraat sırasında, Hz. Osman'ın döneminde Kur'an'ın yazımında kullanılan yazı şeklinin sabitleştirildiğine dair hiçbir kayıt yoktur. Halife Osman, yazım konusunda bir ihtilaf çıktığında kâtiplere Kureyş lehçesine göre yazmalarını emretti. Nitekim Zeyd bin Sabit, diğer üç Kureyşli kâtiple "tâbût" kelimesi üzerinde ihtilaf edip bunu تابوة (tâbûh) şeklinde yazmak istediğinde, Osman şöyle dedi: "تابوت (tâbût) şeklinde yazın, çünkü Kur'an Kureyş lehçesine göre indirilmiştir."

There is nothing recorded from the Prophet (r) to indicate that the script used to copy the Qur’aan during Caliph ‘Uthmaan’s era was fixed. Caliph ‘Uthmaan told the scribes to write it according to the Qurayshee dialect if any difference arose in spelling. Hence, when Zayd ibn Thaabit differed with the other three Qurayshee scribes over the word taaboot, and Zayd wanted to write it تابوة (taabooh), ‘Uthmaan said, “Write it تابوت) taaboot), for verily, the Qur’aan was revealed according to the Qurayshee dialect.” 11

Ancak âlimlerin çoğunluğu, zaman içinde yazım kurallarının değişmesinin doğurabileceği değişikliklerden Kur'an'ı korumak amacıyla, Kur'an'ın ilk yazılış biçimiyle yazılmasını tercih etmiştir. Bu kurallar ülkeden ülkeye de değişmekteydi; bu da Kur'an metninin kendisi hakkında ayrılığa ve ihtilafa yol açabilirdi. Nitekim İmam Mâlik'e, Kur'an'ın kendi zamanındaki yazım kurallarına göre yazılıp yazılamayacağı sorulduğunda şöyle cevap vermiştir: "Hayır, yalnızca ilk yazıldığı biçimde yazılmalıdır."12

However, the majority of scholars considered it preferable that the original spelling be maintained in order to protect the Qur’aan from changes which might result from the evolution of writing rules with the passage of time. These rules also vary from country to country, which could have led to disunity and discord over the very text of the Qur’aan. Hence, when Imaam Maalik was asked whether the Qur’aan could be written according to the dictation rules of his time, he replied, “No, it should only be written according to the way that it was originally written.”12

Diğer âlimler, örneğin Kādî el-Bâkıllânî (ölümü 1013 MS / 403 H) ve İbn Haldûn (ölümü 1405 MS / 808 H), Kur'ân'ın, 'Osmânî Mushafı'ndan hafifçe farklı olan standart Arapça kurallarına göre yazılmasını caiz görmüşlerdir. El-Bâkıllânî, Kur'ân'ı belirli bir yazı işaretleri sistemine göre yazmakta ısrar etmenin Kur'ân ve Sünnet'ten bir delil gerektirdiğini, oysa böyle bir delilin bulunmadığını savunmuştur. Ayrıca önde gelen sahâbîlerden bazılarının, 'Osmânî Mushafı'nda kullanılan yazım sisteminden farklı mushaflarının bulunduğunu da belirtmiştir.13 İbn Haldûn (ölümü 1406 MS / 808 H) ise 'Osmânî Mushafı'nı sahâbîlerin, Arap yazım kurallarının henüz standartlaştırılmadığı bir dönemde yazdığını, bu nedenle kabul görmüş norma uymayan yerlerde onların yazımına bağlı kalmanın gerekli olmadığını ileri sürmüştür. El-'İzz İbn 'Abdüsselâm (ölümü 1282 MS / 660 H) ise, sıradan insanların okuduğu mushafın, anlamı değiştiren okuma hatalarına düşmemeleri için standart Arapça'ya göre yazılmasının farz olduğu görüşündedir. Bu değişikliğin caizliğini savunanlar, bugün insanların okuduğu ve 'Osmânî Mushafı' adını verdikleri metnin, aslında 'Osmânî Mushafı'nın ilk hâlinden oldukça farklı olduğuna dikkat çekmektedir. Bütün değişikliklerin tek bir amaca yönelik yapıldığını söylerler: Ortalama bir Müslümanın Kur'ân'ı kolayca ve doğru bir şekilde okuyabilmesini sağlamak.14 'Osmânî Mushafı'nın savunucuları ise sahâbîlerin onu, en çok sayıda sahih kıraat varyantını barındıracak şekilde yazdığına, modern standart Arapça'ya göre yazılmasının ise bazı varyantların yazıyla uzlaştırılmasını imkânsız kılacağına işaret etmektedir.

Other scholars, such as Qaadee al-Baaqillaanee (died 1013 CE/403 AH) and Ibn Khaldoon (died 1405 CE/808 AH), considered it permissible to write the Qur’aan according to the rules of standard Arabic, from which the ‘Uthmaanee Mus-haf differs slightly. Al-Baaqillaanee argued that for someone to insist upon writing the Qur’aan according to a specific set of written symbols requires a proof from the Qur’aan and Sunnah, and there is no such proof. He also mentioned that some of the prominent sahaabah had mus-hafs which differed from the writing system employed in the ‘Uthmaanee Mus-haf.13 Ibn Khaldoon (died 1406 CE/808 AH) argued that the sahaabah wrote the ‘Uthmaanee Mus-haf at a time when the rules of Arabic writing had not yet been standardized, therefore there is no need to stick to their writing where it differs from what became the accepted norm. Al- ‘Izz ibn ‘Abdis-Salaam (died 1282 CE/660 AH) held the position that it was obligatory to write the mus-haf which ordinary people read according to standard Arabic in order to protect the ignorant from falling into errors of recitation that change the meaning. Those who see the permissibility of this change point out that what people are reading today and calling the ‘Uthmaanee Mus-haf is really quite different from the way the ‘Uthmaanee Mus-haf originally looked. The changes were all made for one purpose: to make it easier for the average Muslim to recite the Qur’aan easily and correctly.14 The defenders of the ‘Uthmaanee Mus-haf point out that the sahaabah wrote it in such a way as to accomodate the greatest number of variant authentic recitations, and that writing it according to modern standard Arabic would make some of the variants impossible to reconcile with the script.

Hz. Osman döneminin Kur'an metinleri, ünlüleri belirtmek için harekeler (fetha, kesra ve damme) olmadan ve birbirine benzeyen harfleri ayırt etmek için noktalar (nukat) olmadan yazılmıştı (örneğin Sin ve Şin, Sad ve Dad gibi). Ayetler numaralandırılmamıştı; duraklamaları ya da ayetlerin sonunu gösteren hiçbir noktalama işareti de yoktu. Aşağıda o dönemde yazılmış bazı Kur'an ayetlerine ait bir örnek yer almaktadır:

The Qur’aanic texts of ‘Uthmaan’s era were written without dashes (tashkeel, i.e. fat-hah, kasrah and dammah) to indicate the vowels and without dots (nuqat) to distinguish between look-alike letters (e.g. Seen and Sheen, Saad and Daad, etc.) The verses were not numbered, nor were there any punctuation signs to indicate pauses or even the ending of verses. The following is an example of some Qur’aanic verses written during that era:

Resim eklenecek

Image to be added

Bütün okuma yazma bilen Arap Müslümanları o günlerde, bu sade biçimde yazılmış metinleri hiçbir güçlük çekmeden okuyabilmelerini sağlayan doğal bir dil kavrayışına sahipti. Ancak Müslüman olan Arap olmayanlar Arapçayı öğrenmeye başlayınca, dile aşina olmamaları nedeniyle Kur'an okumasında hatalar ortaya çıkmaya başladı. Bu durum özellikle Irak eyaletinde fark edilir hale geldi. Nitekim dilbilimci Ebül-Esved ed-Du'elî'nin (ö. 638 M.), birinin şu ayetteki "rasooluh" kelimesini "rasoolih" diye okuduğunu duyduğu rivayet edilir.

All the literate Arab Muslims of those days possessed a natural grasp of the language which enabled them to read texts written in this simple form without any difficulty. However, when non-Arabs began to accept Islaam and learn Arabic, errors in the recitation of the Qur’aan began to appear, due to their unfamiliarity with the language. This became especially noticeable in the province of Iraq. In fact, it is reported that once the grammarian, Abul-Aswad ad-Du’alee (d. 638 CE), heard someone recite the phrase “rasooluh” in the following verse as “rasoolih.”

Bu dakika kadar küçük bir okuma değişikliği — yazılı metinde ayırt edilemeyen bir ünlünün (dammah yerine kasrah okunması) — ayetin anlamını şu hâle getirdi: “Şüphesiz Allah, müşriklerden ve Elçisinden (herhangi bir yükümlülük açısından) beridir.” Basra valisi Ziyad, daha önce ad-Du’ali’den, insanların Kur’an’ı daha kolay okuyabilmesi için bazı işaretler geliştirmesini istemişti. Ad-Du’ali, bid’at olan yeni bir uygulamayı ortaya koymaktan çekindiği için vali’nin bu isteğine cevap vermeyi geciktirmişti. Ancak bu okuma hatası onu öyle etkiledi ki, bu olaydan kısa bir süre sonra, Arapça metnin ünlülerini belirtmek için ilk işaret setini geliştirdi.16 Fetha (kısa “a” ünlüsü), harfin başının üstüne konan bir noktayla; kesra (kısa “i” ünlüsü), harfin başının altına konan bir noktayla; damme (kısa “u” ünlüsü) ise harfin sonuna, birleşik yazılıyorsa harf ile takip eden harf arasına konan bir noktayla gösterildi. Sukûn (bir ünsüzde hecenin sona erdiğini gösteren işaret) iki nokta ile temsil edildi.17 Bu döneme ait bir metin örneği şöyledir:

This minute change in recitation of a kasrah instead of a dammah, which could not be distinguished in the written text caused the verse to mean instead: “Verily Allaah is free from (any obligation) to the idolaters and His messenger.” Ziyaad, the governor of al-Basrah, had previously requested ad-Du’alee to develop some signs by which the masses could more easily read the Qur’aan. Ad-Du’alee had delayed responding to the governor’s request for fear of introducing an un-Islamic innovation. However, this recitational error shook him to such a degree that shortly after that incident, he developed the first set of marks to indicate the vowelling of the Arabic text.16 The fat-hah (the short vowel “a”) was indicated by a dot above the beginning of the letter, kasrah (the short vowel “i”) was indicated by a dot below the beginning of the letter, and dammah (the short vowel “u”) was indicated by a dot at the end of the letter, between it and the following letter if they were joined. Sukoon (indicating the end of a syllable on a consonant) was represented by two dots.17 An example of a text from that period follows:

Resim eklenecek

Image to be added

Daha sonra, birbirine benzeyen harfleri ayırt etmek için noktalar eklendi ve harekeler, kendileriyle ilgili harflerden gelişti. Örneğin, fethah elif harfinden evrilerek harfin üstüne konan düz bir çizgi haline geldi; kesre yā' harfinden evrilerek harfin altına konan bir çizgi haline geldi; damme ise vāv harfinden evrilerek harfin sonuna yakın yazılan küçük bir vāv haline geldi.

Later on, dots were added to distinguish between look-alike letters, and vowel signs evolved from the letters related to them. For example, fat-hah evolved from the alif and became a straight line above the letter; the kasrah evolved from the yaa’ and became a line below the letter; and dammah evolved from the waaw and became a tiny waaw written near the end of the letter.