Bir qirâ'at, çoğunlukla Kur'an tilavetlerinde kullanılan bir telaffuz yöntemidir. Bu yöntemler, Kur'an'ın indirildiği yedi harf veya kip (ahruf) ile aynı değildir. Yedi kip, Halife 'Osman zamanında tek bir kipe, Kureyş lehçesine indirgenmiştir; o, Kur'an'ın Kureyş lehçesiyle yazılmasını ve dönemin İslam merkezlerine dağıtılmasını emretmiştir. Bu nedenle bugün yalnızca Kureyş kipi kalmıştır ve tilavet yöntemlerinin tamamı bu kipe dayanmaktadır. Çeşitli yöntemler, Kur'an tilaveti konusunda en çok öne çıkan bazı sahabilere dayanarak Peygamber (ﷺ)'e kadar izlenmiştir. Yani bu sahabiler Kur'an'ı Peygamber (ﷺ)'e okumuş ya da onun huzurunda okumuş ve onayını almışlardır. Bunlar arasında şunlar vardır: Übeyy b. Ka'b, Ali b. Ebî Tâlib, Zeyd b. Sâbit, İbn Mes'ûd, Ebû'd-Derdâ ve Ebû Mûsâ el-Eş'arî. Sahabilerin diğer birçoğu bu üstatlardan öğrenmiştir. Sahabeler arasında Kur'an tefsirinin büyük üstadı olan İbn Abbas, hem Übeyy'den hem de Zeyd'den öğrenmiştir.

A qiraa’ah is, for the most part, a method of pronunciation used in the recitations of the Qur’aan. These methods are different from the seven forms or modes (ahruf) in which the Qur’aan was revealed. The seven modes were reduced to one, that of Quraysh, during the era of Caliph ‘Uthmaan when he ordered that the Qur’aan be copied in the Qurayshee dialect and distributed among the Islaamic centers of the time. Hence, only the Qurayshee mode remains today and all of the methods of recitation are based on this mode. The various methods have all been traced back to the Prophet (ﷺ) through a number of the sahaabah who were most noted for their Qur’aanic recitations. That is, these sahaabah recited the Qur’aan to the Prophet (ﷺ) or in his presence and received his approval. Among them were the following: Ubayy ibn Ka‘b, ‘Ali ibn Abee Taalib, Zayd ibn Thaabit, Ibn Mas‘ood, Aboo ad-Dardaa’, and Aboo Moosaa al-Ash‘aaree. Many of the other sahaabah learned from these masters. Ibn ‘Abbaas, the master commentator of the Qur’aan among the sahaabah, learned from both Ubayy and Zayd. 30

Müslümanların bir sonraki neslinden olan ve tâbiûn olarak anılan kişiler arasında, sahâbeden çeşitli kıraat yöntemlerini öğrenip bunları başkalarına öğreten birçok âlim ortaya çıktı. Medîne, Mekke, Kûfe, Basra ve eş-Şâm (Büyük Suriye) kıraat merkezleri gelişti ve Kur'an kıraati bağımsız bir ilim dalı hâline geldi.31 Hicrî ikinci yüzyılın ortalarına gelindiğinde, kıraat alanında uzman sayılan çok sayıda seçkin âlim vardı. Bu kıraat yöntemlerinin çoğu, sonunda Peygamber (ﷺ)'e ulaşan güvenilir râvilerin silsileleriyle sahih kabul edilmişti. Silsilenin her tabakasında çok sayıda râvi tarafından nakledilen yöntemlere mütevâtir denmiş ve bunlar en doğru kabul edilmiştir. Silsilenin herhangi bir tabakasında râvi sayısının az olduğu ya da tek râvinin bulunduğu yöntemlere ise şâz denmiştir.

Among the next generation of Muslims, referred to as the taabi‘oon, there arose many scholars who learned the various methods of recitation from the sahaabah and taught them to others. Centers of Qur’aanic recitation developed in Madeenah, Makkah, Koofah, Basrah, and ash-Shaam (Greater Syria), leading to the evolution of Qur’aanic recitation into an independent science.31 By the mideighth century CE, there existed a large number of outstanding scholars, all of whom were considered specialists in the field of recitation. Most of their methods of recitation were authenticated by chains of reliable narrators, ending with the Prophet (ﷺ). Those methods on each level of their chain were called mutawaatir and were considered to be the most accurate. Those methods in which the number of narrators were few or one on any level of the chain were referred to as shaath.

Ancak sonraki dönemin bazı âlimleri, bir önceki dönemden belirli sayıda bireysel âlimi en dikkate değer ve en doğru kıraat imamları olarak belirleme uygulamasını başlattılar.

However, some of the scholars of the following period began the practice of designating a set number of individual scholars from the previous period as being the most noteworthy and accurate reciters.

Onuncu yüzyılın ortalarına (miladi), yani hicri altıncı yüzyıla gelindiğinde, en iyi kıraat imamlarının sayısını yedi ile sınırlamak yaygın bir gelenek hâline geldi; çünkü bu sayı, Kur'an'ın nazil olduğu lehçelerin sayısıyla örtüşüyordu. Benzer şekilde, bu dönemde İslam hukuk okullarının (mezhepler) sayısı, birçoğunun bulunduğu bir dönemden sonra meşhur dörde indirildi. Yetkin kâri sayısını yediye sınırlayan ilk kişi, Irak'lı âlim Ebû Bekr İbn Mücâhid'dir (ö. miladi 936), ve ondan sonra kıraat üzerine kitap yazanlar onun izinden gitti.32 Bu sınırlama, Kur'an kıraatinin klasik âlimlerini doğru biçimde temsil etmemektedir. Yedi kâri kadar iyi olan ve onlardan daha üstün olan birçok başka âlim vardı. Gerçekte, âlimlerin sınıflandırılması, kıraat yöntemlerinin ne kadar iyi korunduğunun bir sınıflandırmasıydı. Dolayısıyla meşhur yedi kâri, farklı nesillerden, kıraat yöntemleri en fazla sayıda rivayet zinciri ve zincirin her halkasında çok sayıda rivayetle aktarılmış olan erken dönem âlimleriydi. Bununla birlikte, kıraat yöntemleri meşhur yedi kâri kadar mütevâtir biçimde kaydedilmiş başka klasik âlimler de vardı. Kıraat yöntemleri en iyi korunmuş on kıraat âliminin listesi şöyledir:

By the middle of the tenth century CE (6th century AH), it became a popular convention to limit the number of best reciters to seven, since this number coincided with the number of dialects in which the Qur’aan was revealed. Similarly, during this period the number of schools of Islaamic law (math-habs) were reduced to the famous four after a period in which there were many. The first to limit the number of authentic reciters to seven was the ‘Iraaqi scholar, Aboo Bakr ibn Mujaahid (d. 936 CE), and those who wrote books on qiraa’ah after him followed suit.32This limitation is not an accurate representation of the classical scholars of Qur’aanic recitation. There were many others who were as good as the seven and a number who were greater than them. In fact, the classification of scholars was really a classification of how well their methods of recitation were preserved. Hence, the famous seven were those early scholars from different generations whose methods of recitation had the most chains of narrators with many narrations on each level of the chain. However, there were other classical scholars whose methods of recitation were just as authentically (mutawaatir) recorded as the famous seven. A list of the ten scholars of Qur’aanic recitation whose methods were best preserved is as follows:

1. Basra'lı Ebû ‘Amr İbnü'l-‘Alâ (ö. 771 M./154 H.)

1. Aboo ‘Amr ibn al-‘Alaa (d. 771 CE/154 AH) of Basrah

2. İbn Kesîr (ö. 738 M/119 H), Mekke'deki sahabenin öğrencileri arasındaydı.

2. Ibn Katheer (d. 738 CE/119 AH) was among the students of the sahaabah of Makkah.

3. Nâfi‘ (ö. 786 M./169 H.) aslen İsfahanlıydı; onun okuyuşu, Verş (ö. 812 M./196 H.) aracılığıyla nakledilen şekliyle, Medine okuyuşudur.

3. Naafi‘ (d. 786 CE/169 AH) was originally from Isfahaan, and his recitation, as transmitted by Warsh (d. 812 CE/196 AH), was of Madeenah.

4. İbn ‘Âmir (ö. 737 M./118 H.), Velid bin Abdülmelik'in hükümdarlığı döneminde Şam'ın baş kadısıydı; Velid de diğer Emevi halifeleriyle birlikte bu şehri başkent olarak seçmişti.

4. Ibn ‘Aamir (d. 737 CE/118 AH) was the chief judge (qaadi) of Damascus during the reign of al-Waleed ibn ‘Abdul Maalik, who, along with the other Umayyad caliphs, made that city his capital.

5. Kûfe'li 'Âsim (ö. 746 M./128 H.), günümüzde yaygın olarak kullanılan okuyuşun râvisidir. Onun Hafs yoluyla rivâyet edilen okuyuşu, Afrika hariç, bugün İslâm dünyasında en yaygın kullanılan rivâyet yöntemidir.

5. ‘Aasim (d. 746 CE/128 AH) of Koofah was the narrator of the dominant recitation in current use. His narration, as transmitted by Hafs, is the most common method of narration used in the Muslim world today with the exception of Africa.

6. Kûfeli Hamza (ö. 773 M/156 H).

6. Hamzah (d. 773 CE/156 AH) of Koofah.

7. Kûfeli Kisâî (ö. 805 M./189 H.), en önde gelen dil bilginlerinden biriydi. Arap dilbilgisi kurallarının oluşturulmasında büyük rol oynadı.

7. Al-Kisaa’ee (d. 805 CE/189 AH) of Koofah was one of the foremost grammarians. He played a major role in the formulation of Arabic grammar rules.

8. Ebû Ca'fer (ö. 750 M./132 H.), Medine'li.

8. Aboo Ja‘far (d. 750 CE/132 AH) of Madeenah.

9. Ya‘qoob (ö. 820 M./204 H.), Basra.

9. Ya‘qoob (d. 820 CE/204 AH) of Basrah.

10. Halef (ö. 844 MS/229 H.), Bağdat'lı

10.Khalaf (d. 844 CE/229 AH) of Baghdaad

Hadis âlimleri, Peygamber'e (r) atfedilen söz ve fiillerin sıhhatini belirlemek için şartlar koydukları sırada, Kur'an kıraati âlimleri de mevcut kıraatlerin eleştirel incelemesini kolaylaştırmak amacıyla şartlar belirlediler. Herhangi bir kıraatin sahih olarak kabul edilebilmesi için üç şartı yerine getirmesi gerekiyordu. Şartlardan herhangi biri eksik olursa, böyle bir kıraat şaz (alışılmadık) olarak sınıflandırılıyordu. Birinci şart, kıraatin sahih bir senede sahip olmasıydı; yani rivayet zincirinin kesintisiz olması, râvilerin dürüst olduklarının bilinmesi ve güçlü hafızaya sahip olduklarının bilinmesi gerekiyordu. Ayrıca, sahâbe seviyesinin altındaki her tabakada kıraatin çok sayıda râvi tarafından nakledilmesi (tevâtür şartı) gerekiyordu. Sahih senedli fakat tevâtür şartını taşımayan rivayetler, sahâbenin tefsiri olarak kabul ediliyor, ancak Kur'an'ı okuma yöntemleri olarak değerlendirilmiyordu. Sahih bir senede dahi sahip olmayan rivayetlere gelince, bunlar "bâtıl" (asılsız) olarak sınıflandırılıyor ve tamamen reddediliyordu.

At the same time that scholars of hadeeth laid down conditions to determine the authenticity of statements or actions attributed to the Prophet (r), scholars of Qur’aanic recitation also formulated conditions to facilitate critical analysis of the existing recitations. For any given recitation to be accepted as authentic (saheeh), it had to fulfill three conditions. If any of the conditions were missing, such a recitation was classified as shaath (unusual). The first condition was that the recitation have an authentic chain of narration; that is, that the chain of narrators had to be unbroken, that the narrators were known to be righteous, and that they were known to possess good memories. It was also required that the recitation be conveyed by a large number of narrators on each level of the chain of narration below the level of the sahaabah (the condition of tawaatur). Narrations which had authentic chains but lacked the condition of tawaatur were accepted as explanations (tafseer) of sahaabah, but were not considered as methods of reciting the Qur’aan. As for narrations which did not even have an authentic chain of narration, they were classified “baatil” (false) and rejected totally.

İkinci şart, kıraat varyantlarının bilinen Arapça dilbilgisel yapılarla uyumlu olmasıydı. Alışılmadık yapılar, İslam öncesi nesir veya şiirden geçen örneklerde varlıklarının doğrulanmasıyla onaylanıyordu. Üçüncü şart ise kıraatin, Halife ‘Osman döneminde dağıtılan Kur’an nüshalarından birinin yazımına uymasını gerektiriyordu. Dolayısıyla, nokta yerleşiminden kaynaklanan farklılıklar (örneğin ta‘lamoon ve ya‘lamoon), diğer şartlar yerine geldiği sürece kabul edilebilir sayılıyordu. Alışılmadık bir yapı için herhangi bir destek bulunamazsa, o yapının kıraati şaz olarak sınıflandırılırdı. 33

The second condition was that the recitations’ variations match known Arabic grammatical constructions. Unusual cons-tructions were verified by their existence in passages of pre-Islamic prose or poetry. The third condition required the recitation to coincide with the script of one of the copies of Qur’aan distributed during the era of Caliph ‘Uthmaan. Hence, differences which result from dot placement (e.g. ta‘lamoon and ya‘lamoon) are considered acceptable, provided the other conditions are met. If no support for an unusual condition could be found, the recitation of that construction would be classified shaath. 33