Mekkî vahiyler, Hz. Peygamber'e (ﷺ) hicretten (622 M.S.) önce Cebrail aracılığıyla getirilen Kur'an'ın tüm ayetleri ve surelerini ifade eder.

Makkan revelations are defined as all verses and chapters of the Qur’aan which were brought by Jibreel to the Prophet (ﷺ) before the Hijrah (622 CE).

Bu, Taif'te indirilen ayetlerin yanı sıra Mekke dışındaki diğer bölgelerde indirilen ayetleri de kapsar.1 Bu vahiyler, İslam hareketinin ilk aşamasını temsil eder; bu aşamada onun temelleri atılmıştır.

This includes verses which were revealed in Taa’if, as well as those revealed in other areas outside of Makkah.1 These revelations represent the first stage of the Islaamic movement, in which its fundamentals were established.

İslam ilk kez Mekke halkına sunulduğunda, insanlar küfür hâlindeydi. Çoğu Allah'a inanıyordu, ancak aralarında ve Allah arasında birçok aracı koymuşlardı. Bu aracıları temsil etmek için putlar yapıp onları Allah yerine tapınıyorlardı. Böylece ilk vahiyler, insanlara Allah'ın birliğini ve her şey üzerindeki kudretini öğretti.

When Islaam was first presented to the people of Makkah, they were in a state of disbelief. Most of them believed in Allaah, but they had put many intermediaries between themselves and Allaah. They made idols to represent these intermediaries and worshipped them instead of Allaah. Thus, the early revelations taught the people about Allaah’s unity and power over all things.

Onlara Allah'ın ana-babası, çocuğu ya da güçlerinde ortağı olmadığını anlattılar. Ayrıca putların ne fayda sağlayabildiğini ne de zararı önleyebildiğini belirttiler. Görmeyen ve işitmeyen şeylere tapmanın mantığını sorguladılar.

They told the people that Allaah was without parents, offspring or any partner who shared His powers. They also pointed out that idols could neither bring good nor hold back evil. They questioned the logic of worshipping things which could not even see or hear.

Peygamber'e (ﷺ) peygamberlik için seçildiğini bildiren ilk vahiy ayetlerinden sonra, Allah Cebrail'i gönderdi ve ona namazın doğru usulünü öğretti. Bu gerekliydi, çünkü namazın doğru usulü mantıksal akıl yürütmeyle bulunamazdı. Bu nedenle Peygamber (ﷺ) bizzat Allah'a nasıl ibadet edileceğini öğretilmek zorundaydı. Namazın, kişinin Rabbinin bilincini beslemedeki büyük önemi nedeniyle, ilk ayetler Peygamber'i (ﷺ) ve onun ilk müminler topluluğunu düzenli olarak namaz kılmaya çağırdı.2

After the first verses of revelation came informing the Prophet (r) that he had been chosen for prophethood, Allaah sent Jibreel to teach him the correct method of prayer. This was necessary because the correct method of prayer could not be arrived at by logical reasoning. Therefore, even the Prophet (ﷺ) himself had to be taught the correct method of worshipping Allaah. Due to the great importance of salaah in nurturing a person’s consciousness of his Lord, the early verses called upon the Prophet (r) and his early band of followers to make their salaah regularly.2

Mekkelilerin, kendi yaptıkları bu ilahların dualarını Allah'a ulaştıracaklarına inanarak putlara tapma alışkanlığında olmaları nedeniyle, ilk ayetler bu yanlış anlayışı açıklığa kavuşturmayı da hedefliyordu. Ayetler, hem namazın hem de duanın yalnızca Allah için ve yalnızca Allah'a yapılması gerektiğini öğretiyordu, çünkü duaları kabul edebilecek olan tek varlık O'dur.

Since the Makkans were in the habit of worshipping idols in the belief that these home made gods would carry their prayers to Allaah for them, the early verses were also aimed at clarifying this misconception. The verses taught that both salaah and du‘aa (supplication) should only be made for and to Allaah, as He is the only one who can answer them.

Tevhid ile olan ilişkisinden dolayı namaza büyük önem verilmiştir. Allah'a yönelik saf namaz, tevhidin uygulamadaki görünüşüdür.

Great stress was placed on salaah because of its relationship to tawheed. Pure salaah to Allaah represents tawheed in practice.

Madem ki insanoğlunun gayb âlemini bilmesinin hiçbir yolu yoktu, ilk inen ayetler onlara gayb âleminin harikalarını, sırlarını ve dehşetlerini öğretti. Ayetler, müminleri iyi amellere devam etmeye teşvik etmek için cenneti ve nimetlerini anlattı. Ayrıca müminleri kötü amellerden kaçınmaya çalışmaya teşvik etmek için cehennemi ve azaplarını da anlattı. Ateşin ve ehlinin tasvirleri, müminlere bu dünyada haksızlık yapanların Allah'ın azabından kaçamayacaklarını da güvence altına aldı. Bu tür tasvirler, inkârcıları da çok geç olmadan durumlarını yeniden gözden geçirmeleri için korkutmayı amaçlıyordu. Bazı ayetler ise dirilişi kabul edemeyenlerle, ölü toprağa yağan yağmurun onu yeniden canlandırması gibi doğadan örnekler vererek tartıştı.

Since there was no way that human beings could possibly come to know about the unseen world, the early verses taught them about its wonders, its mysteries, and its horrors. The verses described paradise and its pleasures in order to encourage the believers to continue to do good deeds. They also described the Hellfire and its torments in order to encourage the believers to strive to avoid evil deeds. Descriptions of the Fire and its inhabitants also reassured the believers that those who do wrong in this life will not escape Allaah’s punishment. Such descriptions were also aimed at scaring the disbelievers into reconsidering their position before it became too late. Some of the verses also reasoned with those who could not accept the resurrection by giving them examples from nature, such as rain falling on dead earth bringing it back to life.

Başkaları mantıken, hayatın yeniden yaratılmasının onun ilk yaratılışından daha kolay olacağına işaret etmişlerdir; her ne kadar bu, Allah için hepsi bir ve aynıdır.

Others pointed out logically that the recreation of life would be easier than its creation, although it is all the same to Allaah

Mekke'deki bazı kimseler Allah'ın varlığından şüphe ediyordu. Bu nedenle, erken dönem ayetlerinden bazıları Allah'ın varlığını ispatlayan mantıksal delilleri ortaya koyuyordu. Bazen deliller doğadan ve o topluma ait yaratıklardan alınıyordu. Allah Mekkelilere şöyle sordu:

There were some individuals among the Makkans who were in doubt about Allaah’s very existence. Thus, some of the early verses presented logical arguments proving Allaah’s existence. Sometimes proofs were taken from nature and the creatures common to that society. Allaah asked the Makkans,

Bazen de düz mantık kullanılırdı. Allah, onlara hiçbir şeyden yaratılıp yaratılmadıklarını veya kendi kendilerini yaratıp yaratmadıklarını sormuştur:

At other times straight logic was used. Allaah asked them if they were created from nothing or if they created themselves:

Bu ayetin meydan okuyuşundaki özlülük hayranlık vericidir. Yaratılışın kaynağı sorusunun yalnızca üç olası cevabı vardır. Ayet bunlardan yalnızca ikisini zikreder ve üçüncüsünü, açıklığı sebebiyle belirtmeden bırakır. Bu iki ihtimali çürütmeye de tenezzül etmez, çünkü bunlar o kadar açıkça yanlıştır. Var olmayan bir şeyin herhangi bir şeyi var etme gücü yoktur.

This verse is amazing in the conciseness of its challenge. There are only three possible answers to the question of the source of creation. The verse mentions only two and leaves the third unstated due to its obviousness. It doesn’t bother to disprove these two possibilities because they are so obviously false. Something which doesn’t exist doesn’t have the power to bring anything into existence.

Aynı şekilde, herkes bir zamanlar kendisinin var olmadığını bilir; dolayısıyla kendimizi kendimiz yaratmış olamayız. Bazıları, varlığımızın ana babamızdan geldiğini, onların da kendi ana babalarından geldiğini ve bu zincirin böyle devam ettiğini ileri sürebilir. Ancak nedenler zinciri sonunda hiçbir şeye bağlı olmayan bir varlığa ulaşmalıdır. Dolayısıyla varlığımızın bir anlam taşıyabilmesi için Yaratıcı olan Allah'ın kabul edilmesi gerekir. Nitekim Mekkeli kişilerden Cubeyr ibn Mut'im, Peygamber ﷺ'in namazında bu ayeti okuduğunu duyduğunu ve bu durumun kalbinin uçacak gibi olmasına yol açtığını rivayet etmiştir; sonunda da bu sebeple İslam'ı kabul etmiştir.5

Likewise, everyone knows there was a time when he or she didn’t exist, so we can’t have created ourselves. Even if some were to argue that they came from their parents and that their parents came from their parents and so on, the chain of causes must eventually decrease to one whose existence doesn’t depend on anything. Thus, Allaah, the Creator, has to be accepted for our existence to make sense. In fact, one of the people of Makkah, Jubayr ibn Mut‘im reported that he heard the Prophet (r) reciting this passage in his salaah, and it made him feel that his heart was going to fly, which caused him to eventually accept Islaam.5

Kureyş'i, Kur'an'ın Allah tarafından indirildiğini ve Muhammed (ﷺ)'in Allah'ın peygamberi olduğunu ikna etmek amacıyla, Mekke dönemi ayetlerinden bazıları Arapları Kur'an'ın benzerini getirmeye davet etti. Surelerin birçoğu "Elif, Lam, Mim", "Sad" veya "Nun" gibi tek tek harflerle başlıyordu; böylece Mekkelilere, süslü konuşmalarını ve şiirlerini kurdukları aynı harflerle meydan okunuyordu. Allah Kur'an'ı bu aynı harflerle indirdi, ama onlar benzerini oluşturamadılar. Arapların Kur'an'ın en kısa surelerine bile benzer bir sure getirememesi, Kur'an'ın mucizevi yapısını ve ilahi kaynağını o dönemin insanlarına açıkça kanıtladı. Yine de birçoğu Kur'an'ı bir sihir olarak görmeyi, ﷺ Peygamber'i de usta bir sihirbaz olarak değerlendirmeyi tercih etti.

In order to prove to the Quraysh that the Qur’aan was from Allaah and that Muhammad (ﷺ) was a prophet of Allaah, some of the Makkan verses challenged the Arabs to imitate the Qur’aan. Many of the chapters began with individual letters like “Alif, Laam and Meem,” “Saad,” or “Noon” in order to tease the Makkans with the same letters of the alphabet with which they made their flowery speeches and poetry. Allaah revealed the Qur’aan with the same letters, but they just could not imitate it. Since the Arabs were unable to produce a chapter like even the smallest chapter of Qur’aan, the miraculous nature of the Qur’aan and its divine origin were clearly proven to the people at that time. However, many of them preferred to look at the Qur’aan as a magical spell, and the Prophet (r) as a master magician

Mekke dönemine ait ayetlerde, İslam'ın mesajını reddedenleri uyarmak amacıyla sıkça 'Âd ve Semûd gibi geçmiş medeniyetlerden örnekler anılmıştır. Bu ayetler, eski medeniyetlerin harikalarından söz ediyor, Allah'ın o medeniyetlerin insanlarına bahşettiği pek çok nimeti anlatıyordu. Ardından bu insanların Allah'a isyan edip O'nun nimetlerini inkâr ettiklerini ve Allah'ın azabının, Allah'ı hoşnutsuz ettiklerinde kendilerine neler olabileceğinden habersiz ve kaygısız oldukları bir anda onları yakaladığını bildiriyordu. Bu örnekler Araplara oldukça tanıdık geliyordu, çünkü bu medeniyetlerin kalıntıları hâlâ görülebiliyordu. Mesela Semûd halkıyla ilişkilendirilen, Peygamber Sâlih'in kavminin yaşadığı Medâinü Sâlih'teki taş mezarlar, doğrudan Şam'a giden ticaret yolunun üzerinde bulunuyordu.

The Makkan verses often mentioned historical examples of earlier civilizations, like the ‘Aad and the Thamood. They were mentioned in order to warn those who had rejected the message of Islaam. The verses spoke about the wonders of the ancient civilizations. They recounted the many blessing which Allaah had bestowed on the peoples of those civilizations. Then they told how the people disobeyed Allaah and denied His blessings, and how Allaah’s punishment caught them while they were totally unconcerned of what could become of them if they displeased Allaah. These examples were quite familiar to the Arabs because the ruins of such civilizations could still be seen. For example, the stone tombs of Madaa’in Saalih, associated with the Thamood, the people of Prophet Saalih, were directly on the trade route to Syria.

Mekke ayetlerinde çok az hüküm indirilmiştir. Bunun yerine ayetler, erken dönem Müslümanların imanını inşa edecek ilkelere yoğunlaşmıştır. Bu ayetler, Allah'tan korkmanın ve O'nun her şeyi görüp bildiğinin farkında olmanın önemini anlatıyordu. Sabırlı, azimli, doğru sözlü ve güvenilir olmaya dair öğütlerle doluydu; böylece azınlık durumunda olan ve Mekke toplumunun büyük baskısı altındaki erken dönem Müslümanların ahlaki ve manevi karakterleri inşa edilmek isteniyordu.

Very few laws were revealed in the Makkan verses. Instead, the verses concentrated on principles which would build the eemaan (faith) of the early Muslims. These verses spoke of the importance of fearing Allaah and being aware of His presence and knowledge of all things. They were often filled with advice about being patient, perseverant, truthful and trustworthy, in order to build the moral and spiritual character of the early Muslims, who were in a minority and under great pressure from Makkan society

Mekke sûreleri genellikle kısa âyetlere, akılda kalıcı kafiyelere ve çok güçlü bir ritme sahipti. Bu özellikler, temelde İslam'ın mesajına karşı olan dinleyicilerin dikkatini çekmek için tasarlanmıştı. Âyetlerin kısa olması gerekiyordu, çünkü dinleyiciler uzun ve sürüklenen sözleri dinlemeye istekli değildi.

The Makkan soorahs usually had short verses, catchy rhymes, and a very strong rhythm. These qualities were meant to catch the attention of listeners who were basically opposed to the message of Islaam. The verses had to be short because the audience would not be willing to listen to long, drawn-out statements.

Kur'an'ın herhangi bir bölümünü duyar duymaz, parmaklarını kulaklarına tıkar ve yüz çevirirlerdi. Bu nedenle ayetlerin çoğunun hemen etkisini göstermesi gerekiyordu. Bu ayetler çoğu zaman kâhinlerin ve falcıların kehanet sözlerine benziyordu; ancak anlamları çok açıktı, oysa kâhinlerin sözleri çoğunlukla muğlak ve belirsizdi. Örneğin, kâhine Zabraa, halkını yakında başlarına gelecek bir felaket konusunda şu sözlerle uyarmıştı:

As soon as they heard any of the Qur’aan, they would stick their fingers in their ears and turn away. Thus, the verses often had to strike home immediately. They often resembled the chants of the oracles and fortunetellers, but their meanings were very clear, whereas the oracles’ chants were mostly obscure and vague. For example, the oracle Zabraa warned her people about a disaster that would soon strike them in the following words:

Esen rüzgârla,

By the fluttering wind,

Ve çöken gece;

And the falling night;

Parlayan sabaha andolsun,

By the shining morn,

Ve delici yıldıza;

And the piercing star;

Yağmur yüklü bulutlar hakkı için,

By the rain-laden clouds,

Şüphesiz vadinin ağaçları gerçekten aldatıcıdır,

Verily, the trees of the valley are really deceptive,

Ve dişler kıvrılana kadar gıcırdatılır.

And teeth gnash until twisted.

Gerçekten, dağın kayaları yasa dair uyarıda bulunur,

Verily, the boulders of the mountain warn of mourning,

Ondan hiçbir kaçış yolu bulamayacaksın.

That you won’t find any escape from.

Kahin Zabraa.

The fortuneteller Zabraa.