Hicri üçüncü yüzyılda (miladi 9. yüzyılda), hattatlar Kur'an'ın süslenmesinde birbirleriyle yarışmaya başladılar. Birçok süslü yazı biçimi ortaya çıktı ve çeşitli ayırt edici işaretler belirdi. Çift ünsüzü (teşdid) gösteren “ ّ ” işareti de ilk kez bu dönemde kullanılmaya başlandı.

In the third century after the Hijrah (9th century C.E.), calligraphers began competing with each other in the beautification of the Qur’aan. A number of flowery scripts evolved and a variety of distinguishing marks appeared. It was during this period that the sign “ ّ ”, indicating a doubled consonant (tashdeed), first came into use.

Bundan sonra hattatlar, her surenin başında surenin adını ve içindeki ayet sayısını yazma uygulamasını başlattılar. Peygamber (ﷺ) yalnızca birkaç sureyi adıyla anmış olduğundan ve sahabeler arasında sureleri başlangıç ifadelerine göre adlandırma âdeti bulunduğundan (örneğin, Sure Ara'ayte bugün Sure Maa'un olarak bilinmektedir), aynı surenin çeşitli adlarla anılması yaygınlaştı. Bu dönemde metne, ayetlerin başlangıç ve bitişini gösteren işaretler, Kur'an'ın cüz (otuz bölümden biri), hizb (bir cüzün yarısı) veya rukû‘ye göre bölümlendiğini gösteren işaretler ile çeşitli noktalama işaretleri de eklendi.18

Following that, calligraphers began the practice of writing the name of the soorah and the number of verses in it at the beginning of each soorah. Since the Prophet (ﷺ) only mentioned a few of the soorahs by name and it was the practice among the sahaabah to entitle the soorahs according to the introductory phrases (e.g. Soorah Ara’ayta is now known as Soorah Maa‘oon), a variety of names for the same soorah became common. Signs indicating the beginning and ending of verses, signs showing the division of the Qur’aan according to juz’ (one of 30 parts), hizb (half a juz’) or rukoo‘, as well as a variety of punctuation marks, were added to the text during this period.18

Dönemin âlimleri, ana metne eklemeler (tahrifat) yapılmasından korkarak bu ilâvelere karşı çıkmışlardı. Bu itirazlarını, sahâbî İbn Mes'ûd'un, "Kur'ân'ı eklemelerden arındırın ve ona hiçbir şey karıştırmayın." sözüne de dayandırıyorlardı.19 Ancak çoğu âlim, harekeleri ve benzer harfleri birbirinden ayırmak için kullanılan noktalara karşı değildi; çünkü bunlar, doğru okuyuşun ve Kur'ân metninin bozulmaya karşı korunmasının gerçek bir ihtiyacı hâline gelmişti. Sahâbe'nin öğrencileri arasından olan El-Hasan el-Basrî, İbn Sîrîn ve Rabî'a'nın, nokta (benzer harfleri ayırmak için kullanılan noktalar) ve teşkîl (harekeler) hakkında kabul edilebilir olduğunu söyledikleri rivayet edilmiştir.20 Zamanla hattatların yaygın ilâve ve süslemeleri o kadar sıradan hâle geldi ki âlimlerin ilk itirazları unutuldu. Bugünkü Kur'ân metinleri, âlimlerin itirazlarının dikkate alınmadığının açık bir kanıtıdır; ancak süsleme amaçlı ilâvelerle metnin tahrif edilmesi korkusu gerçekleşmemiştir. Bunun başlıca sebebi, Müslümanların Kur'ân'ın tüm metnini aslî saflığıyla ezberleme geleneğini sürdürmeleridir.

The scholars of the time were opposed to these additions, fearing interpolations (additions to the main text). They based their opposition also on the statement of the sahaabee Ibn Mas‘ood, “Keep the Qur’aan free from additions and do not mix anything with it.” 19 Most scholars, however, were not against the dots and dashes to indicate vowelling and differentiate between lookalike letters, as these had become a real necessity for correct recitation and protection of the Qur’aanic text from distortion. Al-Hasan al-Basree, Ibn Seereen, and Rabee‘ah (scholars among the students of the sahaabah) were all reported to have said that the nuqtah (dots for distinguishing look-alike letters) and tashkeel (vowel markings) were acceptable.20 In time, the widespread additions and decorations of calligraphers became so commonplace that the early objections of the scholars were forgotten. The Qur’aanic texts of today are clear evidence that the opposition of the scholars was ignored, but the feared interpolation of decorative additions has not occurred, due mainly to the continuing tradition among Muslims of memorizing the whole text of the Qur’aan in its original purity.