Kur'an'ın birkaç pasajına kısa bir bakış, içinde çok çeşitli edebi biçimlerin kullanıldığını hemen ortaya koyar. Çeşitli edebi biçimlerin kullanılması, yalnızca okuyucuyu veya dinleyiciyi hayrete düşüren süslü ya da ayrıntılı bir sunum sağlamakla kalmaz; Kur'an'ın eşsiz mesajını en etkili biçimde iletir. Önceki bir bölümde belirtildiği gibi, Kur'an'ın temel amacı insana üç alanda rehberlik etmektir: Tanrı ile ilişkisinde, kendisiyle ilişkisinde ve içinde yaşadığı insan toplumuyla ilişkisinde. Bu amaç, Kur'an'ın başından, yüz on dördüncü ve son suresinin son ayetine kadar her ayeti ve her sureyi etkisi altına alır. Böylece, mesajı okuyucuya monotonluğa ya da görünürde tekrara düşmeden iletmek için çeşitli edebi biçimler kullanılmıştır.

A brief glimpse through a few of the Qur’aan’s passages immediately reveals that a wide variety of literary forms have been employed in it. The utilization of a variety of literary forms does not simply provide a flowery or elaborate presentation which dazzles the reader or listener, but conveys the unique message of the Qur’aan in the most effective way. As was mentioned in a previous chapter, the aim of the Qur’aan is essentially the guidance of man in three spheres: in his relationship with God, with himself, and with the human society in which he exists. This aim permeates every verse and chapter from the beginning of the Qur’aan until the last verse of its last chapter, number one hundred and fourteen. Thus a variety of literary forms were used to bring this message home to the reader without being monotonous or seemingly repetitious.

Arapça diline ve onun yapılarına özgü birçok biçim vardır, diğerleri ise çok karmaşıktır ve yalnızca edebiyat ve dilbilim uzmanları tarafından takdir edilebilir. Bu bölümde, Kur'an-ı Kerim'de sıkça kullanılan dört temel edebi biçimi kısaca inceleyeceğiz: mesel (benzetme, atasözü ve mecaz), kasem (yemin), cidal (tartışma) ve kıssa (anlatı).

Many of the forms are unique to the Arabic language and its constructions, while others are very intricate and appreciable only to literary and linguistic experts. In this chapter we will briefly explore four of the more basic literary forms employed throughout the Qur’aan: the mathal (simile, proverb, and metaphor), the qasam (oath), the jadal (debate), and the qissah (narrative).