Önceki bölümde tefsirin tarihsel gelişimi, doğru metodolojisi ve sapkın tefsirlerin örnekleri hakkında verilen bilgilerden, Kur'an'ın sahih bir tefsirinin elde edilmesi için gerekli olduğu anlaşılan şu koşullar çıkarılabilir. Tersine, aşağıdaki koşullardan herhangi birinin ihmal edilmesi büyük ihtimalle Kur'an'ın çarpıtılmış bir yorumuyla sonuçlanacaktır.

From the information in the preceding chapter concerning the historical development of the tafseer, its correct methodology, and examples of deviant tafseers, the following conditions could be deduced as necessary for the achievement of an authentic tafseer of Qur’aan. Conversely, the omission of any one of the following conditions will more than likely result in a distorted interpretation of the Qur’aan:

Müfessir, öncelikle tefsirinin saf ve bidatten ya da ağır hatalardan uzak olabilmesi için İslam'a dair sahih bir inanca sahip olmalıdır. İslam'a samimiyetle inanmak, bunu yapan kişinin İslam'a dair sahih bir inanca sahip olduğu anlamına gelmez. Doğru veya sahih bir inanç, ancak kişinin İslam anlayışı Peygamber ﷺ ve sahabelerinin anlayışıyla örtüştüğünde mevcut olur. İslam'da sahih inancın ne olduğunu bilmemek, neredeyse kesin olarak müfessiri yanlış açıklamalara götürecektir. Böyle bir kimse, doğru yorumla yanlış yorumu ayırt edemeyecektir. Sonuç olarak, cahilliği nedeniyle zayıflamış olacak kendi şahsi yargısına dayanmak zorunda kalacaktır.

The mufassir first and foremost must possess a true belief in Islaam for his or her tafseer to be pure and free from heresy or gross errors. Sincerely believing in Islaam does not automatically mean that one who does so has true belief in Islaam. A true or correct belief exists only when one’s conception of Islaam coincides with that of the Prophet (r) and his companions. Ignorance of what constitutes correct belief in Islaam will almost certainly lead the mufassir into incorrect explanations. Such an individual will be unable to distinguish between a correct interpretation and an incorrect one. Consequently, he or she will have to rely on their personal judgment, which would be impaired due to their ignorance.

Doğru inanç aynı zamanda mezhepçilikten uzaktır. Böyle bir inanç, müfessiri felsefelerin, mezheplerin (mezhepler/mezhebî ekoller), akımların ve fırkaların zararlı etkisinden kurtarır. Müfessir, Kur'an'a önceden edinilmiş fikir ve kanaatlerle, yani bunlara destek bulmak istediği düşüncelerle yaklaşmaz. Böyle bir yaklaşım kaçınılmaz olarak yanlış yorumlara ve mezhepçi açıklamalara yol açar.

Correct belief is also non-sectarian. Such a belief frees the mufassir from the damaging influence of philosophies, schools of thought (math-habs), movements, and sects.109 The mufassir does not approach the Qur’aan with preconceived ideas and notions for which he or she wishes to find support in the Qur’aan. Such an approach invariably leads to misinterpretations and sectarian explanations

Her dürüst tefsir girişiminin, Kur'an'ın Kur'an ile tefsirinden başlaması gerekir. Kur'an'ın kendi içinde açıklanamayan kısımlar Sünnet'te aranmalıdır. Tefsir hâlâ bulunamıyorsa, sahabenin ve onların öğrencilerinin açıklamalarına başvurulmalıdır. Önceki basamaklardan sonra geriye kalan, Kur'an'ın dilinde aranabilir. Tefsire böyle bir yaklaşım; Allah'ın, vahyin açıklayıcısı ve yorumlayıcısı olarak rolünü, Peygamber ﷺ'in vahyin uygulamalı yorumcusu olarak rolünü, sahabenin ve onların öğrencilerinin, vahyi ve Peygamber ﷺ'in onu yorumlayıp uygulamasını nakleden kişiler olarak rollerini ve vahyin ve açıklamasının aktarıldığı araç olarak klasik Arapçanın rolünü göz önünde bulundurur.

All honest attempts at tafseer must begin with the tafseer of the Qur’aan by Qur’aan itself. What remains unexplained must then be sought in the Sunnah. If the tafseer still cannot be found, the explanations of the sahaabah and their students must then be turned to. That which is left after the preceding steps can be found in the language of the Qur’aan. Such an approach to tafseer takes into account Allaah’s role as the revealer and explainer of His revelation, the Prophet’s role as the practical interpreter of Allaah’s revelation, the sahaabah and their students’ roles as the conveyers of Allaah’s revelation and the Prophet’s interpretation and application of it, and the role of classical Arabic as the vehicle in which the revelation and its explanation were transmitted.

Bu rollerden birini ya da birkaçını ortadan kaldıran her başka yaklaşım, ya Allah'tan doğrudan vahiy aldığı iddiasını ima eder ya da Peygamber (r) ve ashabının anlayışından üstün bir anlayışa sahip olduğu iddiasını. "İlham" ve "keşf" (ilahi aydınlanma) gibi terimlerle örtülmüş vahiy iddialarını, bu adımları göz ardı edenlerin tefsirine kısaca bakmak yeterlidir.

Any other approach negates one or more of these vital roles and implies either a claim of direct revelation from God or an understanding superior to that of the Prophet (r) and his companions. A brief glance at the tafseer of those ignoring these steps will expose their claims to divine revelation cloaked in terms like “ilhaam” (inspiration) and “kashf” (illumination).

Müfessir, klasik Arapçayı, onun dilbilgisel yapılarını ve mecaz sanatlarını işleyecek bir bilgiye sahip olmalıdır; çünkü bu, Kur'ân'ın dilidir. Yalnızca Kur'ân'ın bazı anlamlarının tercümesine dayanan herhangi bir tefsir, tahrife açık olacaktır. Ibn ‘Abbâs'ın öğrencisi Mücâhid'in dediği gibi: "Allah'a ve Ahiret gününe iman eden hiç kimsenin, Arapça bilmeden Allah'ın Kitabını açıklaması caiz değildir." 110 Müfessir, bir şekilde Kur'ân ile bağlantılı olan hadis ve fıkıh gibi diğer İslâmî ilimleri de bilmelidir. Tefsirinde kullandığı, Peygamber ﷺ'e veya sahabilerine nispet edilen açıklamaların sahih olduğundan emin olmak için hadis ilmini bilmelidir. Ayrıca İslâm hukukunu Kur'ân'ın ayetlerinden doğru bir şekilde çıkarabilmek ve istinbat edebilmek için fıkıh usûlünün temel ilkelerini de bilmelidir. Bu iki ilmin doğru anlaşılması olmaksızın müfessir, zayıf ve uydurma rivayetlerin hacminin oldukça geniş olması ve fıkıh okullarının (İslâm hukuku) ve yöntemlerinin çok ve çeşitli olması nedeniyle, tefsirine çok sayıda yanlış bilgi dahil etmekten kaçınamaz.

The mufassir must have working knowledge of classical Arabic, its grammatical constructions, and its figures of speech, because this is the language of the Qur’aan. Any tafseer which is based solely on a translation of some of the meanings of the Qur’aan will be liable to distortion. As Mujaahid, the student of Ibn ‘Abbaas, said, “It is not allowable for anyone who believes in Allaah and the Last Day to explain Allaah’s Book if he is not knowledgeable in the Arabic language.” 110 The mufassir should also know the other Islaamic sciences which are connected in one way or another to the Qur’aan, such as hadeeth and fiqh. He should be familiar with the science of hadeeth in order to make sure that explanations attributed to the Prophet (r) or his companions that he uses in his tafseer are authentic. He should also know the fundamental principles of fiqh (usool al-fiqh) in order to accurately extract or deduce Islaamic law from its passages. Without a correct understanding of these two sciences, the mufassir could not possibly escape including in his tafseer a wealth of misinformation, since the body of weak and fabricated narrations is quite vast and the schools of fiqh (Islaamic law) and their methods are many and varied.