Kur'an, insanlara gönderilen son ilahi vahiy kitabıdır ve Allah, onu her türlü tahrifattan ve kayıptan koruyacağını vaat etmiştir. O, Kur'an'da şöyle buyurmuştur:

The Qur’aan is the last book of divine revelation sent to man, and Allaah has promised to protect it from any distortion or loss. He said in the Qur’aan:

Its written and recited forms have been preserved without even the slightest change for over fourteen hundred years, as has been mentioned in previous chapters. This cannot be said about the Gospel of Prophet Jesus (r), nor the books of the Old Testament attributed to earlier prophets, nor any other scripture revealed by Allaah. However, Allaah's protection of the Qur'aan did not stop there; He also safeguarded the original meaning. If the protection of the Qur'aan's meaning had not taken place, deviants would have turned the Book of Allaah into a jumble of symbols, riddles and codes open to a multiplicity of interpretations, and its original meaning would have been lost. Allaah preserved the meaning of the Qur'aan by explaining some of its generalities within the Qur'aan itself and by entrusting the tafseer of the remainder to His Messenger, Muhammad ibn Abdillaah ﷺ (570-632 CE).

Its written and recited forms have been preserved without even the slightest change for over fourteen hundred years, as has been mentioned in previous chapters. This cannot be said about the Gospel of Prophet Jesus (r), nor the books of the Old Testament attributed to earlier prophets, nor any other scripture revealed by Allaah. However, Allaah’s protection of the Qur’aan did not stop there; He also safeguarded the original meaning. If the protection of the Qur’aan’s meaning had not taken place, deviants would have turned the Book of Allaah into a jumble of symbols, riddles and codes open to a multiplicity of interpretations, and its original meaning would have been lost. Allaah preserved the meaning of the Qur’aan by explaining some of its generalities within the Qur’aan itself and by entrusting the tafseer of the remainder to His Messenger, Muhammad ibn Abdillaah (r) (570-632 CE).

Sahabeler (Peygamber'in arkadaşları), Kur'an'ın anlamını önce Kur'an'ın kendisinden, sonra Peygamber ﷺ'in açıklamalarından ve uygulamalarından, son olarak da Kur'an'ın dilini bizzat kendi anlayışlarından anlamaya yönlendirilmişlerdi. Peygamber ﷺ'in vefatından sonra İslam'a yeni giren kimseler, önce Kur'an'ın kendini açıklamasına, ardından Kur'an'ı kendilerine açıklaması için sahabelere başvurdular. Sahabeler, tabiinden öğrencilerine ayetlerin hangi koşullarda indiğini, Peygamber ﷺ'in sözlerinin ve fiillerinin verdiği yorumu aktarır, son olarak da bilinmeyen veya Arap Yarımadası dışındaki Araplar için farklı bir anlam taşıyabilen bazı kelimelerin anlamlarını açıklarlardı. Sahabe döneminin sona ermesiyle birlikte tabiin âlimleri, Kur'an'ın asıl anlamlarını aldıkları gibi bir sonraki Müslüman nesle aktarma konusunda ağır bir sorumluluk üstlendiler. Peygamber ﷺ'den sonraki üçüncü nesil, tabiinden gelen çeşitli tefsir rivayetlerini toplama ve kaydetme sürecini başlatan nesil oldu.

The sahaabah (companions) were taught to seek their understanding of the Qur’aan first from the Qur’aan itself, then from the explanations and applications of the Prophet (r) and from their own intimate understanding of the language of the Qur’aan. After the Prophet’s death, those who entered Islaam as new converts depended first upon the Qur’aan to explain itself, then they depended on the sahaabah to explain the Qur’aan to them. The sahaabah would inform their students among the taabi‘oon of the circumstances in which the verses were revealed, the interpretation given by the Prophet’s statements and his actions, and finally they would explain the meanings of some words which may not have been familiar or which may have had a different meaning to Arabs outside of the Arabian Peninsula. With the passing of the era of the sahaabah, the scholars among the taabi‘oon shouldered the grave respon-sibility of conveying the original meanings of the Qur’aan to the next generation of Muslims exactly as they had received them. It was the third generation after the Prophet (r) which began the process of gathering and recording the various narrations of tafseer from the taabi‘oon.

Peygamber'in (r) ve sahabelerinin, ayrıca onları izleyen ilk dönem İslam âlimlerinin yönteminden yola çıkarak, ehl-i sünnet âlimleri Kur'ân tefsirinin doğru yapılabilmesi için gerekli şartlar olarak aşağıdaki adımları çıkarmışlardır:

From the above-mentioned methodology of the Prophet (r) and his companions and that of the early generations of Muslim scholars which followed them, the following steps have been deduced by orthodox scholars as being the necessary conditions for making correct tafseer of the Qur’aan:

Kur'an'da, okuyucunun dikkatini çekmek ve kavramın etkisini artırmak amacıyla sorular sorulup ardından cevaplandırıldığı birçok yer vardır. Başka yerlerde ise genel ifadelerde bulunulur ve ardından açıklanır; böylece sunum biçimi çeşitlendirilir ve okuyucular ile dinleyiciler daha fazla düşünmeye teşvik edilir. Kur'an'ın Kur'an ile tefsiri olarak adlandırılan bu kendi kendini açıklama süreci budur. Allah, kastettiğini başka açıklayıcı ayetler indirerek netleştirmeyi seçmiştir. Örneğin Allah şöyle sorar:

There are many places in the Qur’aan where questions are asked in order to catch the mind of the reader and subsequently answered to increase the impact of the concept in question. In other places, general statements are made and then later explained in order to vary the modes of presentation and encourage readers and listeners to reflect more. This self-explanatory process is referred to as tafseer of the Qur’aan by Qur’aan. Allaah chose to clarify what He intended by revealing other explanatory verses. For example, Allaah asks,

Sonraki ayette O, sorusunu cevaplar:

He then answers His question in the next verse:

Allah, Kur'an'da da şöyle buyurur:

Allaah also states in the Qur’aan:

İki ayet sonra Allah, genel kuralın istisnalarını ayrıntılı olarak açıklar:

Two verses later He details the exceptions to the general rule:

Başka bir örnek, Allah'ın kendisini tarif ettiği şu ayette görülebilir:

Another example can be seen in the verse in which Allaah describes Himself, saying:

Bu ayet, Allah'ın ne bu dünyada ne de ahirette görülmeyeceğini ima etmektedir.

This verse implies that Allaah will not be seen in either this world or the next.

Ancak Allah, daha sonra âhiretteki mü'minleri şöyle tarif eder:

However, Allaah later describes the believers in the next life as:

ve onlar, kâfirler hakkında şöyle der:

and he says about the disbelievers:

Bu nedenle, başka bir yerde açıklama ya da yorum aramadan önce, Kur'an'ın kendi kendini açıklamasına başvurulmalıdır; çünkü Allah, neyi murat ettiğini en iyi bilendir.

Therefore, before seeking an explanation or interpretation elsewhere, the Qur’aan must be relied upon to explain itself, for Allaah knows best what He intended.

Peygamber (s.a.v.) Kur'an'ın çeşitli ayetlerine birçok defa ek açıklamalar getirmiştir. Allah, Kur'an'ı açıklama görevini Peygamber'e (ﷺ) emanet etmişti. Bu emanet, Kur'an'da hiç tereddüde yer bırakmayacak açıklıkla ifade edilmiştir,

On many occasions, the Prophet (r) added further clarification to various verses of the Qur’aan. Allaah had entrusted the job of explaining the Qur’aan to the Prophet (r). This trust was expressed in the Qur’aan in no uncertain terms,

Sahâbîler bunu açıkça anlıyorlardı ve Kur'ân âyetlerinin herhangi birinin anlamı konusunda şüphe ettiklerinde her zaman açıklama için Peygamber ﷺ'e başvuruyorlardı. Nitekim namazın, zekâtın, orucun, haccın, miras hukukunun vb. ince ayrıntılarının çoğu, Peygamber'in sözleriyle veya uygulamalı gösterimleri ve tatbikatlarıyla (Sünnet) açıklanmıştır. Bu yüzden Peygamber ﷺ'in Kur'ân âyetlerine getirdiği açıklamalar, Sünnet tarafından yapılan Kur'ân tefsiri olarak anılır. Örneğin Fâtiha sûresinde Peygamber ﷺ, "el-mağdûbi aleyhim" (üzerlerine Allah'ın gazabı olanlar) kişilerin Yahûdiler, "ed-dâllîn" (sapkınlar) kişilerin ise Hıristiyanlar olduğunu açıklamıştır.74 Bir defasında şu âyeti okumuştur:

The sahaabah understood this clearly and always turned to the Prophet (r) for clarification whenever they were in doubt about the meaning of any of the Qur’aanic passages. In fact, most of the fine details of salaah, zakaah, sawm, hajj, inheritance laws, etc. were explained either by the Prophet’s statements or practical demonstrations and applications (the Sunnah). Thus, the Prophet’s explanations of Qur’aanic passages are referred to as the tafseer of the Qur’aan by the Sunnah. For example, in Soorah al-Faatihah, the Prophet (r) explained that “al-maghdoobi ‘alayhim” (those on whom is Allaah’s anger) are the Jews, and “ad-daalleen” (those astray) are the Christians.74 On one occasion he recited the verse:

Sonra şöyle dedi,

He then said,

Başka bir rivayette, ayetin şöyle açıkladığını belirtmiştir:

In another narration, he explained that the verse:

Allah'ın ona verdiği, Cennet'teki bir nehre işaret etti.78

referred to a river in Paradise which Allaah has given him.78

Sünnet Allah'ın rehberliğine dayandığı için, Kur'an'ı açıklama konusundaki Allah'ın vaadinin ikinci kısmını temsil eder.

Because the Sunnah was based on guidance from Allaah, it represents the second part of God’s promise to explain the Qur’aan:

İbn ’Abbas, “Sonra onu açıklamak da Bize aittir” ifadesinin, “senin dilinde [ey Muhammed]” anlamına geldiğini açıklamıştır. 80 Buna göre, hiçbir insanın yorumu, Peygamber'in (ﷺ) yorumu üzerinde öncelik taşıyamaz.

Ibn ’Abbaas explained that the statement, “Then it is for Me to explain it,” means, “upon your tongue [O Muhammad].” 80 Consequently, no other human interpretation can be given precedence over that of the Prophet (ﷺ).

Sahabe, Kur'an'da veya Sünnet'te bir ayetin tefsirini bulamadıkları zamanlarda, ayetlerin nüzul bağlamlarına ve Kur'an'ın indiği Arapça'nın inceliklerine dair bilgilerine dayanarak kendi akıllarını kullanırlardı. Bu nedenle, Kur'an'ın en büyük müfessirlerinden İbn Kesir, tefsirinin mukaddimesinde şunu yazmıştır: "Kur'an'da ya da Sünnet'te uygun bir tefsir bulamazsak, sahabenin görüşlerine başvururuz. Çünkü onlar, Kur'an'ın nüzul şartlarını bilmeleri, onu tam ve doğru olarak anlamaları ve salih amelleri sebebiyle, Kur'an'ı herkesten daha iyi bilirlerdi." Sahabenin bu açıklamaları, "eserle tefsir" (sahabe sözleri) olarak bilinir. Örneğin, İbn Abbas'a şu ayet hakkında soru sorulduğunda:

Whenever the sahaabah could not find the tafseer of a passage in the Qur’aan itself or in the Sunnah, they would use their own reasoning based on their knowledge of the contexts of the verses and the intricacies of the Arabic language in which the Qur’aan was revealed. Consequently, one of the greatest commentators of the Qur’aan, Ibn Katheer, wrote in the preface of his tafseer, “If we are unable to find a suitable tafseer in the Qur’aan or in the Sunnah, we go to the opinions of the sahaabah. For verily, they knew the Qur’aan better than anyone else due to their knowledge of the circumstances of its revelation, their complete and accurate understanding of it, and their righteous deeds.” These explanations of the sahaabah are known as tafseer by aathaar (the sayings of the sahaabah). For example, when Ibn ‘Abbaas was questioned about the verse:

"Bu, yüz ve ellere işaret eder." 82 Başka bir seferinde ise ayeti okuduktan sonra,

he replied, “It refers to the face and hands.” 82 On another occasion, after reciting the verse,

İbn ‘Abbâs dedi ki: "Bu, gerçek küfrden daha az olan bir küfür türüdür." 84

Ibn ‘Abbaas said, “It is a form of kufr (disbelief) less than real kufr.” 84

Ancak Peygamber'den (r) ve sahabeden nakledilen tefsir, Kur'an'ın bütün ayetlerini kapsamıyordu. Peygamber (r) yalnızca sahabenin anlamakta güçlük çektiği hususları açıklamış, sahabe de yalnızca tabiinin anlamakta güçlük çektiği hususları açıklamıştır. Ancak her sonraki nesilde dilin evrimi nedeniyle daha fazla husus anlaşılmaz hale gelmiştir. Bu yüzden tabiin, sahabe döneminin sona ermesinin ardından bazı ek açıklamalar yapmak zorunda kalmıştır. Bu açıklamalar, eserler (âsâr) yoluyla tefsirin bir parçası sayılır ve aralarında görüş birliği bulunduğunda kişisel görüşlere tercih edilmelidir. Görüş ayrılığı olduğunda ise, dil ile desteklenmedikçe bunlardan hiçbirinin diğerlerine tercih edilmeyeceği kabul edilir.

However, the tafseer transmitted from the Prophet (r) and the sahaabah did not cover all of the verses of the Qur’aan. The Prophet (r) explained only what was unclear to the sahaabah, and they, in turn, only explained what was unclear to the taabi‘oon. But with each succeeding generation, more areas became unclear due to the evolution of the language. Hence, the taabi‘oon had to make further explanations after the passing of the sahaabah’s era. These explanations are considered a part of tafseer by aathaar and should be given precedence over personal opinions where there is unanimity among them. Where they differed, none of their opinions is given preference over the others unless it is supported by the language.

Tabiun döneminde birçok Hristiyan ve Yahudi Müslüman oldu.

During the era of the taabi‘oon, many Christians and Jews became Muslim.

Sonuç olarak, bazı tâbiîn, Kur'an'ın tefsirinde Yahudi ve Hristiyan kaynaklardan gelen rivayetleri nakletti. Bu tür rivayetler İsrâiliyyât olarak bilinir hale geldi. Sonraki nesillerde tefsir kitapları bu tür rivayetlerle doldu; bunların birçoğu güvenilir bir kaynağa dayandırılamıyordu.

As a result, some of the taabi‘oon narrated tales from Jewish and Christian sources in their explanations of the Qur’aan. Such narrations became known as Israa’eeleeyaat. In later generations, the books of tafseer became filled with such narrations, many of which could not be traced to any reliable source.

Zaman geçtikçe kelimeler yeni anlamlar kazandı, eski anlamlar unutuldu, dile yabancı kelimeler girdi ve kelime dağarcığının geniş bir kısmı kullanım dışı kaldı. Bu doğal süreç, Kur'an-ı Kerim'deki bazı kelimelerin sözlük ve dilbilgisel anlamlarına göre açıklanmasını zorunlu kıldı.

With the passage of time, words took on new meanings and old meanings became lost, foreign words entered into the language, and vast sections of vocabulary fell into disuse. This natural process necessitated the explanation of some of the Qur’aanic words according to their literal and grammatical meanings.

Sonuç olarak, bu dönemde Kur'an Arapçasının kelime dağarcığı ve dil bilimini ele almak amacıyla özel olarak yazılmış sözlüklerin ortaya çıktığı görülmüştür. Kelimelerin birden fazla anlamı olduğu durumlarda bu adım, ancak Sünnet'te bir dayanak bulunarak çözülebilen görüş ayrılıklarına yol açmıştır. Örneğin "lams" kelimesi sözlük anlamıyla dokunmak demektir, ancak mecaz olarak cinsel ilişki anlamına gelir.

Consequently, this period witnessed the appearance of dictionaries written specifically to deal with Qur’aanic Arabic vocabulary and philology. In cases where words had more than one meaning, this step created differences of opinion which could only be solved by finding some support in the Sunnah. For example, “lams” literally means to touch, but figuratively it means sexual intercourse.

Böylece sonraki âlimler, şu ayet hakkında iki temel görüşte ayrıldılar:

Thus, the later scholars were of two basic opinions concerning the following verse,

İmam eş-Şâfiî ve İmam Mâlik, bu ayetteki kastın elle dokunmak olduğunu düşünmüşlerdir; ancak her iki imam da bu görüşe bazı şartlar eklemiştir. Buna karşılık İmam Ebû Hanîfe, kastın cinsel birleşme olduğuna hükmetmiştir. Bununla birlikte Peygamber ﷺ'in eşleri, onun namaz kılmadan önce kendilerini öptüğünü rivayet etmişlerdir ki bu da bu ayetle kastedilenin dokunmanın olmadığını göstermektedir.86

Imaams ash-Shaafi‘ee and Maalik held that it meant the touch of the hand, though each imaam added certain stipulations to it. On the other hand, Imaam Aboo Haneefah ruled that it meant sexual intercourse. However, the Prophet’s wives reported that he kissed them before performing salaah, which indicated that touching was not intended by this verse.86

Yukarıda sözü edilen dört yöntem, genel olarak tefsîr bi'r-rivâye veya tefsîr bi'l-me'sûr (rivayete dayalı tefsir) başlığı altında toplanır ve bu sebeple pek tartışmaya yer bırakmaz. Dördüncü basamak çoğu zaman önceki nesillerden gelen rivayetlere dayansa da, bazen oldukça görüşe dayalı ve tartışmalı olabilmektedir. Örneğin Yusuf Ali, 85. sûrede geçen "burûc" kelimesini "Burçlar" (the Zodiacal signs) olarak çevirirken, Pickthall bunu "Yıldız Konakları" (Mansions of the Stars) şeklinde çevirmiş, ancak sûrenin girişinde bu kelimenin "burç işaretlerine" uygulandığını belirtmiştir. Buna göre bu mütercimlere göre Allah, burç işaretleri üzerine yemin etmektedir. İngilizce konuşan bazı Müslümanlar bunu astrolojiye dolaylı bir destek olarak almıştır. Oysa "burûc" kelimesi aslında yalnızca "yıldız konumu/dizilimi" anlamına gelmekteydi; Babilliler ve Yunanlıların bu yıldız dizilimlerine üst üste koydukları hayali burç figürlerine atıfta bulunmak için kullanılması ise daha sonraki dönemlere aittir. Astroloji, fal bakanlara başvurmanın genel yasağı kapsamına girdiği için Peygamber (r) tarafından açık bir şekilde yasaklanmıştır. Peygamber (ﷺ) şöyle buyurmuştur:

The four above-mentioned methods come under the general title of tafseer bir-riwaayah or tafseer bil-ma’thoor (tafseer based on narration) and, as such, leave little room for argument. Although the fourth step is oftentimes based on narrations from earlier generations, at other times it can be highly opinionated and controversial. For example, Yusuf Ali translates the word “burooj” used in the 85th soorah as “the Zodiacal signs,” while Pickthall translates it as “Mansions of the Stars,” but says in his introduction to the soorah that it “is applied to the signs of the zodiac.” Thus, according to them, Allaah is making an oath by the zodiacal signs. Some English-speaking Muslims have taken this to be indirect support for astrology. However, “burooj” originally only meant “star con-figuration,” and it was not until later times that it was used to refer to the imaginary figures of the zodiac that pagan Babylonians and Greeks superimposed on them. Astrology has been forbidden by the Prophet (r) in no uncertain terms, as it falls under the general prohibition on visiting fortunetellers. The Prophet (ﷺ) said,

Ilk dört adımın dikkatli bir incelemesine dayanan görüşler, bu adımlardan hiçbiriyle çelişmediği sürece geçerli sayılabilir. Aynı şekilde, Kur'an'ın açık anlamlarının mevcut durumlara uygulanması ve benzerliklerine dayanarak sonuçlar çıkarılması da, bu tür yorumlar sahih klasik açıklamalarla çelişmediği sürece caizdir. Ancak felsefi, bilimsel veya mezhepçi fikirlere dayanan serbest yorum ise kesinlikle yasaktır. Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğu rivayet edilmiştir:

Opinions based on a careful study of the first four steps can be considered valid as long as they do not contradict any of those steps. Likewise, the application of obvious meanings of the Qur’aan to existing situations and the formation of conclusions based on their similarities are also allowed, as long as such interpretations do not clash with authentic classical explanations. But, free interpretation based on philosophical, scientific, or sectarian ideas is totally forbidden. The Prophet (r) was reported to have said,

Yukarıda sözü edilen hadisten anlaşılıyor ki Peygamber (r), ashabına ve sonraki Müslüman nesillere, Kur'an'ın tefsirinde zan ve doğrulanmamış görüşlere dayanmaktan sert bir biçimde sakındırmıştır. Bunun sebebi, Kur'an'ın İslam'ın temeli olması ve bu yüzden saf ve değiştirilmemiş kalmasının zorunlu olmasıdır. Herkese Kur'an'ı dilediği gibi yorumlama serbestliği tanınsaydı, onun değeri tamamen yok olur ve İslam'ın kendisi temelinden sarsılırdı. Bu nedenle kabul edilebilir tek tefsir, şu sıraya uyan tefsirdir: Kur'an'ın Kur'an ile tefsiri, ardından Sünnet ile tefsiri, sonra sahabenin sözleriyle tefsiri, sonra dil yoluyla tefsir ve en son olarak, yukarıdaki dört yönteme dayandığı ve bunlardan hiçbiriyle çelişmediği sürece, görüşe dayalı tefsir.

We can see from the above-mentioned hadeeth that the Prophet (r) sternly warned his companions and later generations of Muslims about interpretations of the Qur’aan based on speculation and unsubstantiated opinions. The reason is that the Qur’aan is the foundation of Islaam and, as such, it had to remain pure and untampered with. If free rein was given to any and everyone to interpret the Qur’aan as they wished, its value would be totally destroyed, and Islaam itself would be undermined from its base. Thus, the only acceptable tafseer is that which adheres to the following sequence: tafseer of Qur’aan by the Qur’aan, then by the Sunnah, then by the sayings of the sahaabah, then by language, and finally by opinion, as long as it is based on the preceding four methods and does not contradict any of them.