از نظر لغوی، فقه به معنای فهم است، چنان‌که در سخن خداوند متعال آمده است:

Linguistically, Fiqh means understanding (Fahm), as in the saying of Allah (swt):

«ما نَفْقَهُ كَثِيرًا مِمَّا تَقُولُ» (سورۀ هود: ۹۱)، یعنی: ما بسیاری از آنچه تو می‌گویی را درک نمی‌کنیم.

“We do not comprehend (ma nafqahu) much of what you say.” (TMQ Hud: 91) i.e. we do not understand.

در اصطلاح فقهی، واژه «فقه» دو معنا دارد:

As a juristic term, Fiqh has two meanings:

الف. عالمان اصولی همچون آمدی، زرکشی، بیضاوی و شوکانی فقه را چنین تعریف کرده‌اند: «علم به احکام عملی شرعی که از ادله تفصیلی آنها استنباط می‌شود».1

A. The Usuli scholars such as Amidi, al-Zarkashi, al-Baydawi and Shawkani have defined fiqh as, „the knowledge of the practical Shar‟ai matters that are derived from their elaborated evidences (al-ad‟Illah al-tafsiliyyah)‟.1

به‌عنوان نمونه، یک فقیه حکم مسئلهٔ سقط جنین را می‌داند؛ افزون بر این، می‌داند که این حکم چگونه و از کجا استنباط شده است.

As an example, a Faqih would know the ruling for the issue of abortion; in addition, he would know how and from where this ruling was extracted from.