ابن حزم (۳۸۴ هجری – ۴۵۶ هجری) در قرطبه، در اندلس (اسپانیا) زاده شد، شهری که در آن زمان پایتخت دانش برای تمام اروپا بود. او قرآن، حدیث و فقه مالکی را فرا گرفت. سپس به آموختن فقه شافعی روی آورد و آن را رها کرد. پس از آن به فراگیری مذهب ابوداود الظاهری از مسعود بن سلیمان پرداخت.

Ibn Hazm (384 AH - 456 AH) was born in Cordoba in Andalusia (Spain), which at that time was the capital of science for all of Europe. He studied Qur‟an, Hadith, and Maliki Fiqh. He then moved to study Shafi‟i‟ Fiqh, and left it. Later on, he moved to study about the Madhab of Abu Dawud Az-Zahiri from Mas‟ood bin Sulayman.

ابن حزم قیاس را رد می‌کرد و تنها به معنای ظاهری متن اکتفا می‌نمود، تا آنجا که اگر کسی در آب ایستاده‌ای ادرار می‌کرد، برای مثال، آن آب را نجس می‌دانست؛ اما اگر ادرار از خوک بود، آن آب نجس شمرده نمی‌شد. ابن حزم با تقلید مخالفت می‌ورزید و مردم را به بحث و گفتگو درباره مسائل بر پایه دلیل فرا می‌خواند. همین امر برای او در آن زمان برخی مشکلات را از سوی بعضی افراد به بار آورد. مهم‌ترین کتاب او المحلّی است.

Ibn Hazm rejected Qiyas and took only the literal meaning of the text to the point that if a man urinated in a body of water; for example, he would consider for the water Najis (filthy); however, if the urine were from a pig, then the water would not be considered as najis. Ibn Hazm fought against Taqleed and called the people to discuss issues based on the Daleel. This caused him some problems from some people at that time. His most important book is Al-Muhalla.