امام ابو عبدالله احمد بن حنبل (۱۶۴ هجری - ۲۴۱ هجری) در بغداد متولد شد و در همان‌جا درگذشت. پدرش در کودکی‌اش وفات کرد، از این رو مادر و دایی‌اش از او نگهداری کردند.

Imam Abu Abdullah Ahmad bin Hanbal (164 AH - 241 AH) was born and passed away in Baghdad. His mother and his uncle took care of him due to the death of his father when he was very young.

بغداد در آن زمان یک جنبش فکری بسیار قوی را تجربه می‌کرد و پایتخت دولت اسلامی بود. این شهر محل سکونت بسیاری از علما و روشنفکران بود. در همین محیط بود که امام احمد قرآن، زبان عربی، حدیث، گفته‌های صحابه (رض) و سیرت پیامبر ﷺ را آموخت. در سنین کم‌سالی کاملاً آشکار بود که امام احمد از توانایی فکری بسیار تیز و هوشمندانه‌ای برخوردار است.

Baghdad at that time was experiencing a very strong intellectual movement, and was the capital of the Islamic State. It was residence for many scholars and intellectuals. It was in this environment that Imam Ahmad studied the Qur‟an, Arabic language, Hadith, the sayings of the Sahabah (ra), and the Seerah of the Prophet (saw). At an early age it was quite evident that Imam Ahmad possessed a very sharp and keen intellectual ability.

او در جوانی به جدیت شناخته شده بود. در حدود پانزده سالگی، در سال ۱۷۹ هجری، زیر نظر قاضی ابویوسف به فراگیری و پاسداری از علم حدیث پرداخت. در سال ۱۸۶ هجری، امام احمد به بصره، حجاز و یمن سفر کرد. روایت شده است که دست‌کم پنج بار به حجاز رفت. در سال ۱۸۷ هجری، در مکه با امام شافعی دیدار کرد. در یمن از زُهری و ابن مسیب حدیث فرا گرفت.

He was known to be very serious in his youth. At about 15 years of age, in 179 AH, he began studying and taking care of the Science of Hadith, under the tutelage of Qadi Abu Yusuf. In 186 AH Imam Ahmad began travelling to Basra, Hijaz and Yemen. It is reported that he went to Hijaz at least five times. In 187 AH he met Imam Shafi‟i in Makkah. In Yemen he took Hadith from Az-Zuhri and Ibn Musayeb.

یک بار کسی از او درباره برنامه سفرهای پرمشغله‌اش پرسید و او پاسخ داد: «قلمم را تا گور با خود خواهم برد.» او بار دیگر در بغداد با امام شافعی دیدار کرد و در حلقه درس امام شافعی شاگردی نمود. امام شافعی گفت: «هنگامی که از بغداد بیرون آمدم، کسی داناتر و بهتر از احمد را پشت سر خود نگذاشتم.»

A person once asked him about his busy travelling schedule and he replied; “I will keep my pen with me all the way to the grave.” He met Imam Shafi‟i again in Baghdad and studied in Imam Shafi‟i‟s Halaqah. Imam Shafi‟i said, “When I left Baghdad, I did not leave behind me a person more knowledgeable and better than Ahmad”.

امام احمد در زمانی بسیار مناسب ظهور کرد، زیرا فرصت یافت آنچه را که پیش از او دانشمندان بزرگ مدون کرده بودند مطالعه کند، مانند کتاب «الآثار» از یوسف بن قاضی ابو یوسف، آثار محمد بن حسن، امام شافعی و «الموطأ» امام مالک. او توانست حدیث، سنت و فقه را همزمان بررسی کند. او در کتاب معروفش به نام «المسند» چهل هزار حدیث گردآوری کرد. در این کتاب، احادیث را بر اساس نام صحابه‌ای که آن‌ها را روایت کرده‌اند، و همچنین فقه صحابه (رضی الله عنهم) طبقه‌بندی کرد.

Imam Ahmad came up at a very opportune time, in that he got a chance to read what was already documented by the great scholars before him such as Al-Aathar by Yusuf bin Qadi Abu Yusuf, the works of Muhammad ibn Hasan, Imam Shafi‟i and Imam Malik‟s Al-Muwatta. He was able to study Hadith, Sunnah and Fiqh all together. He collected 40,000 Ahadith in his famous book called Al Musnad. In this book he classified the Hadith based on the names of the Sahabah (ra) who reported them, as well as the Fiqh of the Sahabah (ra).

در سن چهل سالگی، او حلقهٔ درس مستقل خود را آغاز کرد، هرچند نقل شده که پیش از این نیز فتوا صادر می‌کرد. او دو حلقه برگزار می‌کرد؛ یکی عمومی و دیگری ویژهٔ شاگردان و فرزندانش. او به شاگردانش دستور می‌داد که حدیث را بنویسند، اما آنان را به نوشتن فتاوای خود تشویق نمی‌کرد.

At the age of 40, he began his own Halaqah, although it was reported that before this he had already been issuing Fatwa. He used to give two Halaqahs, one was public and the other was for his students and his children. He used to instruct his students to write down the Hadith and did not encourage them to write down his Fatawa.

یکی از مردم برای امام احمد نامه‌ای نوشت و از او خواست با یکی از متکلمین (کسانی که به علم کلام می‌پردازند) مناظره کند. امام احمد در پاسخ نوشت که پیش‌تر فرصت دیدار با متکلمین را داشته، اما نخواسته است با آن افراد منحرف بنشیند. نظر امام احمد این بود که کتاب خدا باید همان‌گونه که نازل شده است گرفته شود.

A man wrote a letter to Imam Ahmad asking him to debate with a person from the Muttakillimeen (one who practices „Ilm ul Kalaam). Imam Ahmad replied that he already had the chance to meet with those from the Muttakillimeen but he chose not to sit down with those deviant people. Imam Ahmad‟s opinion was that the Book of Allah had to be taken the way it was revealed.

به همین سبب، او معمولاً با کسانی مانند معتزله در تضاد و رویارویی مستقیم بود، که در آن زمان از خلیفه مأمون حمایت می‌شدند. معتزله می‌گفتند که قرآن مخلوق است، و این عقیده را در واکنش به موضعی که برخی از مسیحیان در آن زمان داشتند پرورش دادند.

Because of such a position, he was usually at odds and in direct confrontation with people like Mu‟tazilah, who at that time were supported by the Khaleefah Mamun. The Mu‟tazilah used to say that the Qur‟an was created and developed this opinion as a reaction to a position held by some of the Christians at that time.

در آن زمان، مسیحی‌ای به نام یوحنا الدمشقی به پیروانش آموزش می‌داد که بهترین راه برای مناظره با مسلمانان این است که از آنان درباره کلام یا سخن خدا بپرسند و اینکه آیا آن ازلی است یا نه. اگر بگویند که ازلی است، آنگاه عیسی (ع) نیز باید ازلی باشد، زیرا قرآن می‌گوید عیسی کلمة‌الله، یعنی کلمه خداست. و اگر بگویند که کلام خدا ازلی نیست، این بدان معناست که کلام خدا مخلوق بوده است.

A Christian during that time called Yuhannah Al-Damashqee used to instruct his followers that the best way to debate with the Muslims was to ask them about Allah‟s speech or word, and whether it was eternal or not. If they say it is eternal, then Jesus (Isa) would also have to be eternal since the Qur‟an says Jesus is Kalimat-ul-Allah, or Allah‟s word. If they say that Allah‟s speech is not eternal, then this would mean that Allah‟s speech was created.

تحتتأثیر این موضوع، معتزله این عقیده را پذیرفتند که قرآن مخلوق است؛ زیرا گمان می‌کردند با این کار راهی که به این نتیجه منتهی می‌شود که عیسی ازلی است، بسته خواهد شد. این عقیده در سال ۲۱۲ هجری مورد پذیرش خلیفه المأمون قرار گرفت، و در سال ۲۱۸ هجری المأمون شروع به تحمیل این عقیده بر مردم کرد و برای کسانی که نمی‌گفتند قرآن مخلوق است، مجازات تعیین کرد.

Being influenced by this, the Mu‟tazilah began carrying the opinion that the Qur‟an was created, thinking that this would cut off any avenue that could lead to the conclusion that Jesus was eternal. This opinion was adopted by the Khaleefah Al Mamun in the year 212 AH, and in 218 AH Al Mamun began imposing this opinion on the people, enacting a punishment on those who would not say that the Qur‟an was created.

علمای برجستهٔ حنبلی:

Well-recognised Hanbali scholars:

ابن قدامة المقدسی

 Ibn Qudama al-Maqdisi.

الخرقی

 Al-Khiraqi.

قاضی ابو یعلیٰ،

 Qadi Abu Ya‟la,.

ابن تیمیہ

 Ibn Taymiyyah.

ابن القیم

 Ibn al Qayyim.

ابن تیمیہ (۶۶۱ هجری – ۷۲۸ هجری) ایک ایسے خاندان میں پیدا ہوئے جس میں ان کے والد اور دادا دونوں حنبلی مذہب کے عالم تھے۔ اپنے والد کی نگرانی میں انہوں نے قرآن حفظ کیا، حدیث کا علم حاصل کیا اور حنبلی فقہ سیکھی۔ بغداد پر تاتاریوں کے حملے کے بعد وہ دمشق منتقل ہو گئے، جہاں وہ حملہ آور تاتاریوں کے خلاف جہاد کی غرض سے مختلف سرگرمیوں میں مشغول ہو گئے۔

Ibn Taymiyyah (661 AH - 728 AH) was born in a family wherein both his father and grandfather were scholars of the Hanbali Madhab. Under the supervision of his father he memorised the Qur‟an, studied Hadith, and learned Hanbali Fiqh. After the invasion of Baghdad, at the hands of the Tartars, he moved to Damascus where he became engaged in various activities aimed at waging Jihad against the invading Tartars.

او را به عنوان کسی توصیف می‌کنند که تقلید را رد می‌کرد؛ هرگز به روش صوفیان پیروی نکرد و به جهاد فرامی‌خواند؛ و به فقه حنبلی دعوت می‌کرد، که اغلب او را در رویارویی مستقیم با کسانی قرار می‌داد که از فقه‌های دیگر بهره می‌بردند.

He is characterised as the one who rejected Taqleed or imitation; he never followed the Sufi approach and used to call for Jihad; and he used to call for Hanbali Fiqh, which often put him in direct confrontation with those who utilised other Fiqh.

او در بسیاری از مسائل با هر چهار امام مخالفت داشت و به همین سبب گاه با او مواجه می‌شدند؛ اما هرگز از موضع خود کوتاه نیامد. او همچنین تا زمانی که آرای دیگران بر پایه متون اسلامی استوار بود، آن‌ها را تحمل می‌کرد، هرچند با نظرات خودش در تعارض بودند.

He disagreed with all four Imams on many issues and used to be confronted because of it; however, he never compromised his position. He also tolerated the other opinions as long as they were based on the Islamic texts, even though they conflicted with his own opinions.

در کتاب خود، الفتاوی، نوشت که اهل السلف در مسائل عقیده نیز دیدگاه‌های بسیاری داشتند. ابن تیمیه در تمام عمر خود هیچ ستمی را از هیچ حاکمی تحمل نکرد و بی‌وقفه برای اجرای کامل و همه‌جانبهٔ اسلام در دولت اسلامی کوشید.

In his book, Al Fatawa, he wrote that Ahl as-Salaf had many opinions, even in the areas of „Aqeedah. Throughout his life Ibn Taymiyyah never tolerated injustice from any ruler and worked tirelessly for the complete and comprehensive implementation of Islam in the Islamic State.

متأسفانه برخی مسلمانانی که اندیشه‌ها و برداشت‌های ابن تیمیه را ترویج می‌کنند، برای حاکمان ظالم و ابزارهای ایشان، یعنی عالمان مزدور، عذر و بهانه می‌تراشند. آنان همه این کارها را انجام می‌دهند در حالی که ادعا می‌کنند از الگوی ابن تیمیه پیروی می‌کنند. اگر کسی واقعاً بخواهد از ابن تیمیه پیروی کند، باید به رویکرد جامع او نسبت به اسلام پایبند باشد. نقل یک جمله یا یک نظر از ابن تیمیه و به کار بردن آن به عنوان تعمیمی برای تمام زندگی او، در واقع به معرفی زندگی چنین عالم بزرگ اسلامی آسیب می‌رساند.