بر اساس قوی‌ترین دیدگاه، در اصل احکام مربوط به خوراک، پوشاک، اخلاق و عبادات (عبادات) هیچ علتی (عِلّت) وجود ندارد؛ و این به دو دلیل است:

According to the strongest view no „Illah exists in the Asl (origin) of the rules relating to food, clothing, morals and ritual worships („Ibadat), this is due to two reasons:

با بررسی متون دریافتیم که آنها «علت» را در بر ندارند.

a) By a scrutiny of the texts we found that they do not contain „Illah.

ب) این احکام به دست آوردن نتایج در این دنیا مربوط نیستند.

b) These rules are not related to achieving results in this life.

احکام الهی مربوط به عبادات، مأکولات، ملبوسات یا اخلاق را نمی‌توان با «علت» توجیه کرد. انگیزه اصلی این اعمال عبادت است و از این رو نتایج ملموسی که در پی آن باشیم وجود ندارد، زیرا نتایج آنها در آخرت است. این احکام باید همان‌گونه که در متن آمده‌اند پذیرفته شوند و نباید بر پایه یک «علت» بنا شوند. بنابراین نماز، روزه، حج، زکات، کیفیت ادای نماز، تعداد رکعات آن، مناسک حج و حداقل مالی که زکات بر آن واجب می‌شود (نصاب زکات) و مانند آنها باید همان‌گونه که در متن آمده‌اند گرفته، پذیرفته و تسلیم آنها شد (توقیفیه) و برای آنها علتی جستجو نمی‌شود. همین حکم درباره حرمت خوردن گوشت مردار، گوشت خوک و مانند آن نیز صادق است. جستجوی «علت» برای این احکام نادرست و خطرناک است، زیرا اگر علتی جستجو شود، نتیجه آن این خواهد بود که اگر علت حکم از میان برود، خود حکم نیز دیگر وجود نخواهد داشت. این به آن دلیل است که علت با وجود و عدم حکم پیوند دارد.

The divine rules related to „Ibadat (worships), Mat‟umaat (foodstuffs), Malboosaat (clothing) or Akhlaq (morals) cannot be reasoned by „Illah. The primary motive for these actions is worship and hence there are no tangible results that we seek since the results are in the Hereafter. They should be taken as they came in the text and should not be based upon an „Illah. Thus, prayer, fasting, pilgrimage, Zakah, the method of praying (Salah), the number of its rak'at, the rites of pilgrimage (hajj) and the minimum amount of property liable to payment of Zakah (Nisab of Zakah), and the like should be taken, accepted and submitted to as they came in the text (Tawkifiyyah) and no „Illah is sought for them. The same applies to the prohibition of eating the meat of a dead animal, pork and the like. Seeking „Illah for these rules is wrong and dangerous, because if an „Illah was sought the result would be that if the „Illah of the rule ceased to exist then the rule would no longer exist. This is because the „Illah is connected to the rule in existence and absence.

برای مثال، اگر فرض کنیم که پاکیزگی علت (عِلّت) وضو است، ورزش بدنی علت نماز، و هضم خوب علت روزه است، آنگاه در مواردی که این علت وجود نداشته باشد، حکم نیز وجود نخواهد داشت، و این ما را به رها کردن این احکام شرعی می‌کشاند. مثال دیگر این است که اگر کسی خوکی پاک را پرورش دهد که با غذای خوب تغذیه شده و به شیوه‌ای بهداشتی نگهداری شده باشد، آیا در این صورت خوردن آن برای ما جایز می‌شد؟ البته که این کار آن را حلال نمی‌کند.

As an example, if we assumed cleanliness was the „Illah for the Wudhu (ablution), and physical exercise as the „Illah for prayer, and good digestion as the „Illah for fasting etc., then in these situations whenever the „Illah doesn't exist, the rule would not exist either, this would lead us to abandoning these shari‟ah rules. Another example would be if someone raised a clean pig which they had fed with good food and kept in a hygienic manner, would we then be permitted to eat it? Of course that would not make it permissible.

بنابراین، جستجوی عِلّت برای حکم و انجام آن خطرناک است. از این رو، واجب است که احکام عبادات همان‌گونه که هستند پذیرفته شوند، بدون آنکه برای آن‌ها علّتی جستجو شود.

Therefore seeking an „Illah is dangerous for the rule and its performance. Thus, it is obligatory to take rules of „Ibadat as they are, without seeking an „Illah for them.

برخلاف یک تصور رایج، تحریم شراب دارای علت (عِلّة) نیست. در آیاتی که آن را تحریم می‌کنند هیچ علتی ذکر نشده است؛ افزون بر این، رسول خدا ﷺ فرمودند:

Contrary to a common misconception the prohibition of alcohol contains no „Illah. There is no „Illah contained in the verses prohibiting it, furthermore the Messenger (saw) said:

«شراب (خمر) به‌خودی‌خود حرام شده است.» با این حال، در فروع عبادات ممکن است علت‌ها وجود داشته باشند، زیرا نتایج ملموسی مورد نظر است. برای نمونه، جهاد از احکام عبادی است، اما انجام آن نتایج ملموسی در پی دارد و از این رو زمینه‌ی وجود علت‌ها در آن فراهم است. بنابراین آمادگی برای جهاد نتیجه‌ی ملموسی است که مورد نظر قرار می‌گیرد، و در آن علتی نهفته است که عبارت است از ترساندن دشمن.

» قش صِ ج خٌ شّ ؼٌ ١ ٕٙح « “Wine (khamr) was forbidden for itself.” However in the Furu‟ (branches) of worship „Illah‟s may exist because certain tangible results are sought. For example, Jihad is from the rules of worship („Ibadat) but its performance entails certain tangible results and hence there is a propensity for „Illah‟s to exist. So preparation for Jihad is a tangible result which is sought and it does contain an „Illah which is to terrify the enemy.

اخلاق ارزش‌هایی هستند که برای آن‌ها قواعدی وضع شده است تا فضیلت‌ها و کارهای نیک و نقطه‌ی مقابل آن‌ها را روشن کند. این ارزش‌ها از عبادات نیز برمی‌خیزند و در معاملات نیز رعایت می‌شوند. این به آن دلیل است که اسلام در قانون‌گذاری‌اش هدف دارد انسان را در مسیر کمال قرار دهد تا به بالاترین سطح ممکن برسد. از این رو انسان باید برای کسب صفات عالی تلاش کند و آن‌ها را حفظ نماید. اخلاق نیکو ارزشی است که باید به آن دست یافت، زیرا شریعت آن را بیان کرده است، و ارزش آن در انجام این فضایل و کسب آن‌ها مورد نظر است. اخلاق بخشی از شریعت اسلامی و بخشی از اوامر و نواهی الهی است که هر مسلمانی باید به آن دست یابد تا عمل او به اسلام کامل شود و پایبندی‌اش به اوامر و نواهی خداوند کامل گردد.

The morals (Akhlaq) are values for which rules have been established to illustrate the virtues and noble deeds and their opposite. They also result from „Ibadat, as well as being observed in Mu'amalat. This is because Islam aims in its legislation to take man on the road towards perfection, so as to reach the highest achievable level. Therefore man has to work towards acquiring the supreme qualities and to maintain them. The good moral is a value which is intended to be achieved because it is one which Shar‟a has stated, and its value is targeted when performing these virtues and acquiring them. Morals are a part of the Islamic Shari‟ah, and a part of the commands and prohibitions of Allah, which must be achieved by every Muslim so that his performance of Islam becomes complete, and his undertaking of the commands and prohibitions of Allah is perfected.

مسلمان نه اخلاقی صفات را به خاطر خودِ آن صفات کسب می‌کند و نه به خاطر منفعتی که از آن‌ها می‌برد؛ بلکه آن‌ها را تنها از آن رو کسب می‌کند که الله او را به آن‌ها فرمان داده است، و هیچ دلیل دیگری ندارد. بنابراین مسلمان به راستگویی متصف نمی‌شود به خاطر خودِ راستگویی، و نه به خاطر سودی که از آن دارد، بلکه از آن رو که شریعت به آن امر کرده است.

A Muslim neither acquires moral attributes for their sake, nor for their benefit. Rather he acquires them only because Allah commanded him with them and for no other reason. So, a Muslim is not characterised with truthfulness for the sake of truthfulness itself, nor for the benefit it has, rather because Shar‟a ordered of it.

یک مسلمان نباید اخلاق را به خاطر خود اخلاق کسب کند۔ عملی که انسان انجام می‌دهد ممکن است فی‌نفسه بد باشد، اما او آن را خوب پنداشته و انجام می‌دهد۔ صفتی که به آن متصف می‌شود ممکن است فی‌نفسه بد باشد، اما او آن را صفتی نیکو می‌داند و آن را اکتساب می‌کند، و بدین ترتیب خطاها پدید می‌آیند، زیرا انسان اخلاق را برای خودِ آن‌ها انجام داده است۔ برای مثال، ممکن است کسی به خاطر خودِ راستگویی بخواهد راستگو باشد، از این رو هنگامی که به دست دشمن اسیر می‌شود، با آنان راستگو است و تمام اطلاعات مربوط به موقعیت نیروهای مسلمان و راهبرد آن‌ها را به ایشان می‌دهد، با آنکه پیامبر ﷺ فرموده است:

A Muslim should not acquire morals for the sake of morals. An action which man performs might be by itself, bad, but he thought it good, so he performed it. The attribute, which he was characterised with, might be by itself bad, but he considers it a good attribute so he acquired it and thus errors would arise because man performed morals for their own sake. For example, someone may seek to be truthful for the sake of it, therefore when he is captured by the enemy he is truthful to them and gives them all the information regarding the position of the Muslim troops and their strategy even though the Prophet (saw) said:

«الحرب خدعة» و الإسلام... Persian translation: «جنگ، فریبکاری است.» و اسلام، دادن اطلاعاتی به دشمن را که به آسیب رساندن به مسلمانان منجر شود، منع می‌کند.

»َ ج كٌَْشْخَ خَذْػَس « “War is deceit” And Islam prohibits giving information to the enemy that would lead to harming the Muslims.

اگر اسلام خصلتهای نیک و خصلتهای بد را تعریف نکرده باشد، و اگر مسلمان آنها را بر پایهٔ این تعریف انجام ندهد، آنگاه کسب این صفات از سوی او با احکام شریعت سازگار نخواهد بود. از این رو، مسلمان نباید به راستگویی به خاطر خود راستگویی متصف شود، و نه به مهربانی به خاطر خود مهربانی، و نه به همهٔ اخلاق به خاطر خودِ آنها. بلکه باید آنها را به عنوان فرمانهای الهی داشته باشد، زیرا حقیقت بنیادین این است که این اخلاق بر پایهٔ عقیدهٔ اسلامی استوار است. رعایت این موضوع، داشتن اخلاق را در افراد تضمین میکند و در نتیجه جان را از هر ناپاکی پاک و از هر عامل فسادآور دور میسازد. بنابراین، بهترین راه برای حفظ اخلاق، محدود ساختن آن به آنچه در متن (قرآن و سنت) بیان شده است.

Unless Islam defines the good attributes and the bad attributes and unless the Muslim performs them according to this definition, then his acquiring of these attributes would not be in compliance with the Ahkam Shari‟ah. Therefore, the Muslim should not be characterised with truthfulness for the sake of truthfulness, nor should he be characterised with compassion for the sake of compassion, nor should he be characterised with all the morals for their own sake. Rather he should be characterised with them as commands from Allah, because the fundamental fact is that these morals are based on the Islamic „Aqeedah. Observing this issue would guarantee the possession of the morals in individuals, thus purifying the soul of any impurity and distancing it from any corrupting factors. Therefore, the best way to protect morals is to confine them to what is stated in the text (Qur'an and Sunnah).

در مورد عدم کسب اخلاق برای منفعت، این به این دلیل است که منفعت هدف اخلاق نیست و نباید به آن نشانه‌گیری شود، مبادا آن را فاسد کند و آن را حول محور منفعت بچرخاند. از این رو، اخلاق صفاتی است که انسان باید با اختیار و رضایت، به انگیزه تقوا (ترس از الله) به آن متصف شود. مسلمان به اخلاق پایبند نمی‌شود صرفاً به این دلیل که در زندگی برایش سودمند یا زیان‌بار است، بلکه در پاسخ به اوامر و نواهی الله چنین می‌کند. این همان برداشتی است که اتصاف به اخلاق نیک را پایدار می‌سازد و حول محور منفعت نمی‌چرخد. اخلاقی که بر مبادلهٔ منفعت بنا شود، فرد را ریاکار می‌سازد که رفتاری را آشکار می‌کند و ماهیت واقعی‌اش را پنهان می‌دارد. برای نمونه، ممکن است کسی تنها به این دلیل با دیگری خوشرفتاری کند که می‌خواهد او چیزی از وی بخرد، اما اگر کسی باشد که نتواند از او منفعت مادی به دست آورد، با او خوشرفتاری نخواهد کرد.

As for not acquiring morals for the sake of benefit, this is because benefit is not intended of the moral and should not be aimed at, lest it corrupts it and makes it revolve around the benefit. Hence, morals are attributes which man must be characterised with, freely and willingly, by the incentive of Taqwa (the fear of Allah). A Muslim does not abide by morals simply because they benefit or harm him in life, but he does so in response to the commands and prohibitions of Allah. This is the understanding, which makes characterisation with good morals constant and does not revolve around benefit. Such morals built on the exchange of benefit would make the individual a hypocrite, revealing certain behaviour while concealing his true nature. For example, may only be nice to another person because he wants him to buy something from him, but if there is someone who he cannot obtain material benefit from then he would not be nice to him.

بنابراین، اخلاق با استدلال عقلی ثابت نمی‌شود، و هرگز نباید برای آن‌ها «علت» ساخته شود. آن‌ها باید همان‌گونه که در شرع آمده‌اند، صرف‌نظر از هر «علتی»، پذیرفته شوند. جستجوی «علت» برای اخلاق اشتباه و خطرناک است، زیرا ممکن است به این منجر شود که هنگامی که علتشان از میان رفته است، اتصاف به اخلاق نیز رها شود.

Therefore, morals are not reasoned, and „Illah should never be invented for them. They must be accepted as they came in Shar‟a, irrespective of any „Illah. It is erroneous and dangerous to seek „Illah for morals, so as not to abandon the characterisation with morals when their „Illah has ceased.