همان‌طور که پیش‌تر تعریف شد، مجتهد کسی است که مسئله را به‌دقت بررسی می‌کند و حکم آن را از منابع شریعت می‌جوید. با این حال، پیامبران پیام را می‌آورند، و پیام شامل شریعت است. میان این دو واژه تفاوتی آشکار وجود دارد: یکی شریعت را می‌آورد، و دیگری به سوی شریعت می‌رود تا احکام را از آن استخراج کند. همچنین، پیامبر ﷺ به وحی هدایت می‌شد. خداوند (تعالی) می‌فرماید:

As defined earlier, a Mujtahid is a person who studies the problem thoroughly and seeks the solution from the sources of Shari‟ah. However, the Messengers, bring the Message, which includes the Shari‟ah. There is an apparent difference between the two terms. One brings the Shari‟ah while the other goes to the Shari‟ah to extract rulings. Also, Prophet (saw) was guided by the revelation. Allah (swt) says:

﴿وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ * إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَىٰ﴾

“Nor does he speak of his desire. It is no less than revelation sent down to him.” (TMQ An-Najm: 3-4)

مجتهدان به وحی هدایت نمی‌شوند، زیرا پس از محمد ﷺ دیگر وحی‌ای نازل نشده است. اجتهاد یک مجتهد ممکن است خطا باشد. پیامبر ﷺ می‌فرماید:

The Mujtahideen are not guided by the revelation because there is no more revelation after Muhammad (saw). A Mujtahid‟s Ijtihad can be wrong. The Prophet (saw) says:

«هر کس اجتهاد کند و در آن خطا کند، یک پاداش دارد، و هر کس اجتهاد کند و درست بگوید، دو پاداش دارد.» (بخاری و مسلم)

“Whosoever does Ijtihad and errs therein shall have one reward. And whosoever performs Ijtihad and is correct shall have a double reward.” (Bukhari & Muslim).

اگر پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وسلم) مجتهد به شمار آید، آنگاه این احتمال وجود دارد که ایشان در ابلاغ پیام دچار اشتباه شوند و سپس وحی ایشان را اصلاح کند. در این صورت لازم می‌آید که در فاصله‌ای که وحی برای اصلاح موضوع صرف می‌کند، پیامی که محمد ﷺ ابلاغ کرده، نادرست بوده باشد، و این امری کاملاً ناپذیرفتنی است.

If Prophet (saw) is considered a Mujtahid then there is a possibility of him (saw) making a mistake in delivering the Message and then the revelation corrected him (saw). Then this implies that in the time it takes for the revelation to correct the matter, the Message delivered by Muhammad (saw) was wrong which is completely absurd.

دلایلی که برای اثبات اجتهاد پیامبر ﷺ ارائه شده، عبارت‌اند از:

The arguments which are brought in support of the Prophet (saw) being a Mujtahid, are:

هنگامی که مردی نابینا نزد پیامبر ﷺ آمد تا از او اسلام بیاموزد، الله (سبحانه و تعالی) در این باره به رفتار پیامبر ﷺ پرداخت. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «[پیامبر ﷺ] چهره درهم کشید و روی گرداند، زیرا آن مرد نابینا [با سخن خود] نزد او آمد [و حرفش را قطع کرد]. اما تو از کجا می‌دانی؟ شاید او پاک شود، یا شاید پند گیرد و یادآوری برایش سودمند افتد. اما آن کس که خود را بی‌نیاز می‌پندارد، تو به او می‌پردازی، در حالی که اگر او پاک نشود، بر تو گناهی نیست. اما کسی که با شتاب و با ترس [در دل] نزد تو آمد، و تو از او غافل بودی، هرگز چنین نباشد، زیرا این [قرآن] یادآوری است.» [قرآن کریم، سوره عبس، آیات ۱-۱۱]

When a blind man came to learn Islam from him (saw) and Allah (swt) in this regard addressed the attitude of the Prophet (saw). Allah (swt) says: “(The Prophet (saw)) frowned and turned away, because there came to him the blind man (interrupting). But what could tell you per chance he might grow in purity? Or that he might receive admonition and the reminder might profit him? As to the one who regards himself as self sufficient, to him does you attend. Though it is no blame to you if he grows not in purity. But as to him who came to you striving earnestly and with fear (in his heart) of him as though unmindful. By no means (should it be so) for it is indeed a Message of remembrance.” (TMQ Abasa 1-11)

آیه به آنچه درباره عبدالله بن ام مکتوم رخ داد اشاره دارد، زمانی که او نزد پیامبر ﷺ آمد و می‌خواست قرآن بیاموزد، در حالی که پیامبر ﷺ به یکی از سران قریش دعوت می‌کرد.

The Ayah is addressing what happened with Abdullah ibn Ummi Muktum when he came to the Prophet (saw), wanting to learn the Qur‟an while the Prophet (saw) was giving Da‟wah to one of the heads of Quraysh.

در این وضعیت، پیامبر ﷺ دو گزینه پیش رو داشت: یا به عبدالله بن اُمّ مکتوم رسیدگی کند، یا دعوت را با سران قریش ادامه دهد؛ و ایشان ﷺ گزینهٔ دوم را برگزید. هر دو کار مباح بود و خداوند (سبحانه و تعالی) گزینهٔ دیگر را برای ایشان ﷺ ترجیح داد. افزون بر این، ساختار آیه نشان نمی‌دهد که انتخاب پیامبر ﷺ حرام بوده است! آیهٔ دیگری که آورده می‌شود، در جریان غزوهٔ بدر است:

In this situation the Prophet (saw) had two options, either to attend to Abdullah ibn Ummi Muktum or continue the Da‟wah with the heads of Quraysh; he (saw) chose the latter. Both actions were Mubah (permissible) and Allah (swt) preferred for him (saw) the other option. Moreover, the structure of the Ayah does not indicate the Prophet‟s (saw) choice as being Haram! The other Ayah, which is brought, is during the battle of Badr:

«هیچ پیامبری را نمی‌رسد که اسیرانی داشته باشد تا آنگاه که در زمین به‌خوبی سرکوب کند. شما متاع دنیا را می‌خواهید، و الله آخرت را می‌خواهد. و الله شکست‌ناپذیر و حکیم است.» (ترجمه معانی قرآن کریم، سوره الأنفال: ۶۷)

“It is not fitting for a Prophet (saw) that he should have prisoners of war until he has thoroughly subdued the land. You look for the temporal goods of this world. But Allah looks to the Hereafter. And Allah is Exalted in might, Wise.” (TMQ al-Anfal: 67)

در آیهٔ بعدی، الله (سبحانه و تعالی) بیان می‌کند که هنگامی که پیامبر ﷺ اسیران را در ازای فدیه گرفت، هیچ گناهی مرتکب نشد.

In the succeeding Ayah Allah (swt) mentions that no sin was committed when the Prophet (saw) took in prisoners for ransom.

«اگر حکمی از جانب خدا پیش‌تر صادر نشده بود، به خاطر آنچه (به‌عنوان فدیه) گرفتید، عذابی بزرگ به شما می‌رسید.» (ترجمه‌ی معانی قرآن کریم، سوره‌ی الأنفال: ۶۸)

“Had it not been for a previous ordainment from Allah, a severe punishment would have reached you for the (ransom) that you took.” (TMQ al-Anfal: 68)

باز هم در این واقعه پیامبر (صلی الله علیه وسلم) دو گزینه داشت: یا به کشتن کافران ادامه دهد یا دست بکشد و کافران را به عنوان فدیه نگه دارد. او گزینه دوم را برگزید، اما خداوند (سبحانه و تعالی) خواست که او در میدان جنگ به کشتن کافران ادامه دهد. بنابراین هیچ‌یک از این دو استدلال، ادعای اینکه پیامبر ﷺ مجتهد بوده است را تأیید نمی‌کند.

Again even in this incident the Prophet (saw) had two options: either to keep on killing the Kuffar or to stop and take the Kuffar as ransom. He (saw) chose the latter option, but Allah (swt) preferred for him (saw) to continue on killing the Kuffar in the battlefield. Thus, neither argument supports the claim that the Prophet (saw) was a Mujtahid.