فرستاده خدا ﷺ بدون آنکه شخص معینی را به جانشینی خود به عنوان خلیفه تعیین کند، از دنیا رفت. پس از آنکه صحابه (رضی الله عنهم) گرد آمدند و به مشورت پرداختند، تصمیم گرفتند ابوبکر (رضی الله عنه) را به خلافت برگزینند. همه صحابه (رضی الله عنهم)، از جمله علی (رضی الله عنه)، با ابوبکر (رضی الله عنه) بیعت کردند. ابوبکر (رضی الله عنه) پیش از مرگ خود، پس از مشورت با مردم مدینه، عمر بن خطاب (رضی الله عنه) را به جانشینی خود برگزید. عمر (رضی الله عنه) خلیفه شد، اما تنها پس از آنکه با او بیعت شد. عمر (رضی الله عنه) در بستر مرگ، شش تن را نامزد کرد و پیشنهاد داد که خلیفه از میان ایشان انتخاب شود.

The Messenger of Allah (saw) died without appointing a specific person to succeed him (saw) as a Khaleefah. After the Sahabah (ra) met and deliberated, they decided to select Abu Bakr (ra) as the Khaleefah. All the Sahabah (ra), including Ali (ra), gave the Bay‟ah to Abu Bakr (ra). Before he died, Abu Bakr (ra) nominated Umar bin Al-Khattab (ra) to be his successor, after consulting with the people of Madinah. Umar (ra) became the Khaleefah; however, only after being given the Bay‟ah. On his deathbed, Umar (ra) nominated 6 people and suggested that the Khaleefah be chosen from among them.

در میان نامزدهای این فهرست، علی بن ابی طالب (رض) و عثمان بن عفان (رض) نیز حضور داشتند. پس از مرگ عمر و دفن او، گروهی که عمر آنان را نامزد کرده بود گرد آمدند، به جز طلحه که در سفر بود. گزارش شده است که این دیدار در خانه عایشه (رض) برگزار شد و عبدالله بن عمر نیز با آنان بود. از ابوطلحه انصاری خواستند که از ایشان حفاظت کند. پس از آنکه در جایشان قرار گرفتند، عبدالرحمن بن عوف گفت: «چه کسی خود را از آن (خلافت) کنار می‌کشد و با این شرط که آن را به بهترین شما بسپارد، این نشست را رهبری می‌کند؟» یعنی چه کسی از حق خود بر خلافت چشم می‌پوشد، به این شرط که همگان او را داور قرار دهند تا خود، از میان ایشان خلیفه‌ای را که صلاح می‌داند برگزیند. عبدالرحمن بن عوف پس از این سخن منتظر پاسخ ماند، اما کسی پاسخ نداد، پس خود گفت: من از حق خود بر خلافت چشم می‌پوشم. عثمان گفت: «من نخستین کسی هستم که این را می‌پذیرد، زیرا از رسول خدا ﷺ شنیدم که فرمود:

Included in this list of nominees were Ali bin Abi Talib (ra) and Uthman bin al-Affan (ra). After Umar's death and his burial, the group which Umar had nominated gathered except for Talha who was in travel. It is reported that their meeting took place in Aisha‟s (ra) house, and Abdullah b. Umar was with them. They asked Abu Talha Al Ansari to shield them. Once they settled, Abdul-Rahman b. Awf said: "Who would take himself out of it (the Khilafah) and preside over the meeting on condition that he gives it to the best among you?" That is, who would renounce his right to the Khilafah, on condition that everyone makes him judge (arbitrator), to choose by himself a Khaleefah from amongst them as he deemed fit." Having said this, Abdul-Rahman b. Awf waited for an answer but no one answered him, so he went on saying: I myself renounce my right to the Khilafah. Upon this Uthman said: "I am the first to accept, for I heard the Messenger of Allah (saw) say:

«امانت‌دار روی زمین، امانت‌دار در آسمان‌ها است.» زبیر و سعد نیز گفتند: «ما موافقیم.» علی ساکت ماند؛ پس عبدالرحمن از او پرسید: «ای ابوالحسن! تو چه می‌گویی؟» علی پاسخ داد: «از من سوگندی بگیر که حق را برخواهی گزید و از هوس‌ها پیروی نخواهی کرد، و به هیچ یک از خویشان خود امتیاز نخواهی داد و منافع امت را فروگذار نخواهی کرد.» عبدالرحمن گفت: «شما همه از من سوگند بگیرید که با من در برابر هر کس که دگرگونی ایجاد کند، همراه خواهید بود، و آنچه را من برای شما (و به نمایندگی از شما) برگزینم خواهید پذیرفت؛ و من نیز به شما سوگند می‌دهم که به خدا سوگند، به خویشاوندی امتیاز نخواهم داد و منافع امت را فروگذار نخواهم کرد.» او از آنان سوگند گرفت و خود نیز برای آنان سوگند یاد کرد. سپس با تک‌تک آنان مشورت کرد و گفت: «جز خودت، چه کسی را از میان این گروه شایسته این مقام می‌دانی؟» یا سخنانی به این مضمون. علی گفت: «عثمان.» عثمان گفت: «علی.» سعد گفت: «عثمان،» و زبیر نیز چنین گفت. سپس عبدالرحمن نظر سران مدینه را جویا شد و از تک‌تک مسلمانان مدینه، مردان و زنان، پرسید. هیچ کس را بی‌پرسش نگذاشت که نظرش درباره آن که می‌خواهد از میان این گروه خلیفه شود چیست. گروهی عثمان را برگزیدند و گروهی دیگر علی را.

“A trustee on earth is a trustee in the heveans,” Al-Zubayr and Sa‟ad also said: "We agree". Ali kept silent; so Abdul-Rahman asked him: "What do you say O Abul Hassan!" Ali replied: "Give me an Oath that you would prefer the truth and not to follow the whims and not to favour any member of your family and not neglect the interest of the Ummah". Abdul-Rahman replied: "Give me (all of you) your Oaths that you would stand with me against whoever changes, and that you would accept whoever I choose for you (on your behalf) and I give you my Oath that By Allah, I shall not favour a relative nor shall I neglect the interest of the Ummah." He took an Oath from them and gave them an Oath himself. Then he started to consult each one of them individually saying: "Apart from yourself, who do you think is worthy of this authority from among this group?" or words to that effect. Ali said: "Uthman." Uthman said: "Ali." Sa‟ad said: "Uthman," so did Al-Zubayr. Then Abdul-Rahman sought the opinion of the prominent figures in Madina, and asked all the Muslims in Madina one by one, men and women. He left no one without asking him about whom, he or she, would like to be the Khaleefah from amongst that group. A group of them chose Uthman and another group chose Ali.

هنگامی که عبدالرحمن مأموریت تحقیق خود را به پایان رساند و با همه مردم، مردان و زنان، مشورت کرد، مسلمانان را به مسجد فراخواند و با شمشیرش و عمامه‌ای که پیامبر خدا ﷺ به او داده بود، بر منبر بالا رفت. مدتی طولانی ایستاد، سپس سخن گفت:

Once Abdul-Rahman completed his fact finding mission and consulted all the people, men and women, he summoned the Muslims to the mosque and went up the Minbar (podium) with his sword on and his "Amama" (head-dress) which the Messenger of Allah (saw) gave him: He stood for a long while then spoke:

"ای مردم! من آشکارا و پنهانی دربارۀ امام شما پرسیدم و دیدم که نمی‌توانید هیچ‌کس را در همان جایگاه این دو مرد قرار دهید: علی و عثمان." سپس رو به علی کرد و به او گفت: "ای علی، نزد من بیا!" علی برخاست و به سوی منبر رفت تا زیر آن رسید. عبدالرحمن دست او را گرفت و گفت: "آیا با من بیعت می‌کنی بر اساس کتاب خدا و سنت پیامبرش ﷺ و رفتار ابوبکر و عمر؟" علی پاسخ داد: "نه، به خدا سوگند، بلکه بر اساس تلاش شخصی من در این زمینه و دانش من." یعنی: "من با تو بیعت می‌کنم بر اساس کتاب خدا و سنت پیامبرش ﷺ، بر پایۀ تلاش شخصی و دانشم نسبت به آن دو. اما رفتار ابوبکر و عمر، خودم را به آن‌ها ملزم نمی‌دانم، بلکه رأی خودم را به کار می‌گیرم." سپس عبدالرحمن دست او را رها کرد و گفت: "ای عثمان، نزد من بیا!" دست عثمان را گرفت، در همان جایی که علی پیش‌تر ایستاده بود، و به او گفت: "آیا با من بیعت می‌کنی بر اساس کتاب خدا و سنت پیامبرش ﷺ و همچنین رفتار ابوبکر و عمر؟" عثمان پاسخ داد: "به خدا سوگند، بله." در این هنگام عبدالرحمن در حالی که دست عثمان را در دست داشت، به سقف مسجد نگاه کرد و گفت: "خدایا! بشنو و گواه باش؛ خدایا، آنچه از این امر بر گردن من بود، بر گردن عثمان نهادم." آنگاه مردم برای بیعت با عثمان هجوم آوردند تا آنکه او را در میان گرفتند. سپس علی با زور خود را به عثمان رساند و با او بیعت کرد. بدین ترتیب بیعت با عثمان تمام شد.

"O people! I have asked you openly and secretly about your Imam, and I found that you cannot place anyone on the same level as these two men: Ali and Uthman". Then he turned to Ali and said to him. "Come to me O Ali!" Ali stood and walked to the Minbar until he came underneath it. Abdul-Rahman took his hand and said: Would you give me your Bay‟ah according to the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger and the (actions) of Abu Bakr and Umar?" Ali replied: By Allah no, but on my own exertion of that and my knowledge" - i.e. I would give you my Bay‟ah according to the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger according to my own exertion of that and my knowledge of them. As for the actions of Abu Bakr and Umar, I do not adhere myself to them but exert my own opinion." Abdul-Rahman then released his hand and called: "Come to me O Uthman!" He took his hand as he stood on the spot where Ali stood earlier and said to him: "Would you give me your Bay‟ah according to the Book of Allah and the Sunnah of His Messenger as well as the actions of Abu Bakr and Umar?" Uthman replied, "By Allah yes. Upon this Abdul-Rahman looked up to the roof of the mosque with his hand clutching that of Uthman and said: "O Allah! Hear and witness; O Allah, I have put what was in my neck of that (matter) in the neck of Uthman". Then people rushed to give their Bay‟ah to Uthman until they overwhelmed him. Then Ali came pushing his way through to reach Uthman and gave him his Bay‟ah. Thus Bay‟ah was concluded to Uthman.

در دوران خلافت عمر (رضی الله عنه)، او صحابه (رضی الله عنهم) را از ترک مدینه منع کرده بود، اما در خلافت عثمان (رضی الله عنه) به صحابه (رضی الله عنهم) اجازه داده شد که از مدینه پراکنده شوند. برخی تصمیمات که خلیفه عثمان (رضی الله عنه) گرفته بود، مورد بحث و اعتراض برخی از صحابه (رضی الله عنهم) قرار گرفت. گروهی از مردم مصر و دیگر سرزمین‌های دورافتاده که به تحریک عبدالله بن سبأ سازماندهی شده بودند، به سوی مدینه پیش آمدند تا خلیفه عثمان (رضی الله عنه) را به قتل برسانند. عبدالله بن سبأ یهودی بود که گفته می‌شد به اسلام گرویده است.

During Umar‟s (ra) Khilafah, he restricted the Sahabah (ra) from leaving Madinah, but in Uthman‟s (ra) Khilafah, the Sahabah (ra) were allowed to disperse from Madinah. There were some decisions made by Khaleefah Uthman (ra) that were debated by some of the Sahabah (ra). Some people from Egypt and other out-lying territories orchestrated by Abdullah bin Saba, advanced to Madinah in order to kill the Khaleefah Uthman (ra). Abdullah bin Saba was a Jew, who supposedly converted to Islam.

تمام صحابہ کرام (رضی اللہ عنہم)، بشمول علی (رضی اللہ عنہ)، نے ان لوگوں کے ساتھ مذاکرات کرنے کی پوری کوشش کی، لیکن وہ علی (رضی اللہ عنہ) کی پیش کردہ باتوں کو سننے پر آمادہ نہ ہوئے۔ معاملہ بڑھتا گیا اور عثمان (رضی اللہ عنہ) کے قتل تک جا پہنچا۔ عثمان (رضی اللہ عنہ) کے قتل کے وقت جو لوگ ان کی حفاظت پر مامور تھے وہ نہایت باعزت افراد تھے اور ان میں علی (رضی اللہ عنہ) کے بیٹے حسن (رضی اللہ عنہ) اور حسین (رضی اللہ عنہ) بھی شامل تھے؛ تاہم محافظ بالآخر مغلوب ہو گئے اور عثمان (رضی اللہ عنہ) قتل کر دیے گئے۔

All of the Sahabah (ra), including Ali (ra), tried their best to negotiate with those people, but they were not inclined to listen to what was being presented by Ali (ra). The issue escalated and led to the assassination of Uthman (ra). Those who were guarding Uthman (ra) at the time of his assassination were extremely honourable people and included Ali‟s (ra) sons Hasan (ra) and Hussein (ra); however, the guards were eventually overwhelmed and Uthman (ra) was assassinated.

وقتی عثمان بن عفان (رض) به دست شورشیان کشته شد، مدینه پس از او پنج روز بدون خلیفه ماند. امیر مدینه در آن مدت الغافقی بن حرب بود که یکی از رهبران شورشیان به شمار می‌رفت. آن رهبران از علی بن ابی‌طالب (رض) خواستند که مقام خلافت را بر عهده بگیرد. او از آنان دوری می‌کرد، تا آنکه یاران رسول خدا ﷺ نزد او آمدند و گفتند: «این مرد - یعنی عثمان - کشته شده است و مردم باید پیشوایی داشته باشند، و امروز کسی را شایسته‌تر از شما برای این مقام نمی‌بینیم؛ هیچ‌کس از شما در فضیلت پیشی ندارد و هیچ‌کس به رسول خدا ﷺ از شما نزدیک‌تر نیست.» او گفت: «مرا برای این مقام پیش نیندازید، زیرا من یاوری بهتر از امیر خواهم بود.» گفتند: «نه، به خدا سوگند این کار را نمی‌کنیم مگر آنکه با تو بیعت کنیم.» او گفت: «پس این کار باید در مسجد انجام شود، زیرا نمی‌خواهم بیعتم پنهانی باشد، و جز با رضایت مسلمانان گرفته نشود.» عبدالله بن عباس بعدها گفت: «من از آمدن او به مسجد نگران بودم، زیرا می‌ترسیدم که برخی مردم فتنه‌انگیزی کنند، اما او اصرار داشت که به مسجد برود. هنگامی که وارد مسجد شد، مهاجران و انصار از پی او وارد شدند و با او بیعت کردند. سپس مردم، و نیز اکثریت مسلمانان، با او بیعت کردند، با آنکه بنی‌امیه و برخی از صحابه غایب بودند.» در دوران علی (رض) او با برخی از صحابه (رض) اختلاف‌نظر داشت. در واقع علی (رض) با طیفی از مسائل حساس روبه‌رو شد، از جمله این دیدگاه او که توطئه سازمان‌یافته‌ای که به قتل عثمان (رض) انجامید، بیشتر یک آشوب داخلی سازمان‌یافته بود تا کار یک نفر. اختلاف‌هایی با صحابه‌ای چون طلحه، زبیر و عایشه دختر ابوبکر (رض) وجود داشت؛ و نیز با معاویه (رض) که بر تحویل دادن قاتلان عثمان (رض) به خودش پافشاری می‌کرد؛ و برخی از به‌اصطلاح «پیروان» علی (رض) ادعا می‌کردند که علی (رض) خدای متجسد است.

When Uthman b. Affan (ra) was killed by the rebels Madina remained without a Khaleefah for five days after him. Its Ameer during that time was Al-Ghafiqi b. Harb, one of the rebel's leaders. Those leaders requested Ali b. Abi Talib (ra) to take over the post of Khilafah. He used to avoid them, then the companions of the Messenger of Allah (saw) came to him and said: "This man - meaning Uthman - has been killed and people must have an Imam and nowadays we do not see anybody more worthy of the post than yourself, no one is of more precedence than you and no one is nearer than you to the Messenger of Allah". He said, "Do not put me forward for this post, for I would be a better assistant than an Ameer". So they said, "No, by Allah we should not do this until we give you our Bay‟ah". He said, "Then this has to take place in the mosque, for I do not wish for my Bay‟ah to be secret, nor to be taken except with the consent of the Muslims". Abdullah b. Abbas later commented: “I was apprehensive about him coming to the mosque for I feared that some people would stir up trouble, but he insisted to go to the mosque. When he entered the mosque, the Muhajireen and the Ansar followed him in and gave him their Bay‟ah. Then the people gave him also their Bay‟ah as well as the majority of the Muslims despite the absence of Banu Umayyah and some of the Sahabah.” During the era of Ali (ra), he had differences with some of the Sahabah (ra). Actually Ali (ra) found himself facing a variety of critical issues, such as his (ra) opinion that the organised conspiracy, which led to Uthman‟s (ra) assassination, was an organised internal disruption rather than a one-man effort. There were differences with Sahabah (ra) such as Talha, Zubair, and Aisha bint Abu Bakr (ra); Mu‟awiyyah (ra) and his persistence in having Uthman‟s (ra) killers handed over to him; some of Ali‟s (ra) so-called “supporters” began evoking claims that Ali (ra) was God incarnate.

از جانب خود، علی (رض) تصمیم گرفت همه این بحران‌ها را یکجا مدیریت کند؛ کسانی را که ادعا می‌کردند او خداست کشت؛ برای رسیدگی به مسئله طلحه، زبیر و عایشه بنت ابی‌بکر (رض) به کوفه رفت؛ و توانست بر این مسئله غلبه کند، هرچند این امر به کشته شدن طلحه و زبیر (رض) انجامید؛ سپس برای رسیدگی به معاویه (رض) به سوی شام حرکت کرد. همه این فعالیت‌ها باعث شد که علی (رض) پیوسته درگیر این یا آن نزاع باشد. سرانجام این درگیری‌ها با ترور او (رض) پایان یافت.

From his side, Ali (ra) chose to handle all of these crises at once; he killed those who claimed that he was god; moved to Kufah to deal with Talha, Zubair and Aisha bint Abu Bakr (ra) issue; and was able to overcome this although it led to the killing of Talha and Zubair (ra); and then he (ra) moved towards Syria to deal with Mu‟awiyyah (ra). All of these activities caused Ali (ra) to be continuously engaged in one conflict or another. Finally the conflict ended in his (ra) assassination.

اسی ماحول میں شیعہ کے بیج بوئے گئے اور وہ پروان چڑھنے لگے۔ ابتدا میں یہ ایک سیاسی تحریک کی صورت میں تھا جو اس بہانے سے کام کرتی تھی کہ خلافت علی (رضی اللہ عنہ) اور ان کی اولاد کو واپس دلائی جائے۔ بعد میں اسے ایک فکری رنگ دیا گیا۔ شیعہ کئی گروہوں میں بٹ گئے۔ کچھ نے انتہا پسندی اختیار کی اور دعویٰ کیا کہ علی (رضی اللہ عنہ) خدا ہیں۔ دوسروں نے کہا کہ رسالت علی (رضی اللہ عنہ) کے لیے تھی نہ کہ محمد ﷺ کے لیے۔ یہ دونوں گروہ مسلمان شمار نہیں کیے گئے۔ حتیٰ کہ شیعہ خود بھی ان گروہوں کو غیر مسلم قرار دیتے ہیں۔ ان کے علاوہ زیدی اور جعفری جیسے دوسرے گروہ بھی تھے جو ان انتہاؤں کی طرف بالکل نہیں گئے۔

It is within this environment that the seeds of the Shi‟a were sown and started growing. In the beginning it started as a political movement working under the pretext of getting the Khilafah back to Ali (ra) and his descendants. Later on, it was given an intellectual context. The Shi‟a were divided into many groups. Some went to the extreme claiming that Ali (ra) was god. Others claimed that the Messengership was meant for Ali (ra) and not for Muhammad (saw). These two groups were not considered Muslims. Even the Shi‟a label these groups as non-Muslims. In addition to this, there were others like the Zaydis and the Jafaris who did not at all go to these extremes.

بعضی افراد امروزه همه شیعیان را یکجا برچسب کافر می‌زنند و تعمیم می‌دهند. این تعمیم کاملاً درست نیست، زیرا همه شیعیان بر این باور نیستند که علی (رض) شایستهٔ رسالت بود، یا اینکه علی (رض) خدای متجسد بود، یا اینکه قرآن تغییر یافته و ناقص است. زیدی‌ها و جعفری‌ها را نمی‌توان غیرمسلمان خواند، زیرا آنان به چنین عقاید کفرآمیزی باور ندارند. با این حال، اگر فردی چنین باورها یا اندیشه‌هایی داشته باشد، آن فرد سزاوار برچسب غیرمسلمان است، چه شیعه باشد و چه سنی. هر کسی که اندیشه‌ها و مفاهیم کفرآمیز را داشته باشد، حتی اگر از والدین سنی زاده شده باشد، مسلمان شمرده نخواهد شد.

Some people presently generalise and label all of the Shi‟a as Non-Muslims. This generalisation is not at all correct, since not all of the Shi‟a believe that Ali (ra) deserved the Messengership or that Ali (ra) was god incarnate, or that the Qur‟an was changed and is imperfect. The Zaydis and the Jafaris cannot be labelled as non-Muslims since they do not subscribe to such Kufr beliefs. However, if an individual carries such beliefs or ideas then that individual deserves the label as being non-Muslim, whether he is Shi‟a or Sunni. Anyone who carries Kufr ideas and concepts even if he was born to Sunni parents will not be considered as Muslims.

امام زید بن علی (۸۰ هجری – ۱۲۲ هجری) در مدینه متولد شد. پدرش علی، پسر حسین بن علی بن ابی طالب، خلیفهٔ چهارم، از معدود نوادگان حسین بود که در کربلا جان سالم به در برد. پدر امام زید بسیار محترم و بسیار دانشمند بود و افراط‌گری کسانی را که خود را شیعه می‌نامیدند رد می‌کرد.

Imam Zayd bin Ali (80 AH - 122 AH) was born in Madinah. His father Ali, son of Al-Hussein bin Ali bin Abi Talib the fourth Khaleefah, was one of the few descendants of Hussein that were spared at Karbalah. Imam Zayd‟s father was highly respected and highly educated, and rejected the extremism of those who claimed themselves to be Shi‟a.

در همین محیط بود که امام زید متولد شد. پدرش هنگامی که او ۱۴ساله بود درگذشت و برادر بزرگ‌ترش محمد الباقر سرپرستی او را بر عهده گرفت. آموزش‌های اولیه‌ی او از برادر بزرگ‌ترش محمد الباقر فراگرفته شد که در آن زمان به‌عنوان یک عالم بزرگ شناخته می‌شد. او همچنین نزد عالم بزرگ دیگری به نام عبدالله بن حسن بن علی درس خواند. هم الباقر و هم عبدالله بن حسن استاد بسیاری از علمای بزرگ و پیشوایانی همچون ابوحنیفه و امام مالک بودند که از ایشان حدیث فرا گرفتند. زید همچنین نزد دیگر تابعین ساکن مدینه کسب علم کرد.

It was in this environment that Imam Zayd was born. His father died when he was 14 years old and his elder brother Muhammad al-Baaqir took care of him. His early education was taken from his elder brother Muhammad al-Baaqir, who was considered at that time as a great scholar. He also studied with another great scholar, Abdullah bin Hasan bin Ali. Both Al Baaqir and Abdullah bin Hasan were teachers of many great scholars and Imams like Abu Hanifah and Imam Malik, who took Hadith from them. Zayd also studied under other Tabi‟een who were residing in Madinah.

بعدها امام زید به بصره رفت، جایی که با واصل بن عطاء، بنیان‌گذار معتزله، دیدار کرد. او میان عراق و حجاز در حال رفت‌وآمد بود و در پی دانش می‌گشت. ابوحنیفه دربارهٔ امام زید گفته است: «با زید دیدار کردم و در نسل او کسی را داناتر، تیزفهم‌تر و فصیح‌تر از او ندیدم. او در میان مردمان یگانه بود.» امام زید با خلیفهٔ عبدالملک اختلاف‌هایی داشت و حتی علیه او قیام کرد. او به کوفه رفت و شیعیان عراق به او پیوستند. پانزده هزار نفر در مسجدی با او بیعت کردند، اما هنگامی که او با لشکر خلیفه روبه‌رو شد، تنها حدود چهارصد نفر از آنان در کنارش ماندند. امام زید بر این باور بود که رویارویی نظامی بهترین راه برای مقابله با خلیفه است، و پس از آنکه به اصطلاح پیروانش او را تنها گذاشتند، دلشکسته شد؛ همان‌گونه که پیروانِ جدش حسین او را رها کرده بودند.

Later on Imam Zayd moved to Basra where he met Waasil bin „Ataa, the founder of the Mu‟tazilah. He kept moving between Iraq and Hijaz seeking knowledge. Abu Hanifah once said about Imam Zayd, “I met with Zayd and I never saw in his generation a person more knowledgeable, as quick a thinker, or more eloquent than him. He was in a class by himself.” Imam Zayd had differences with Khaleefah Abdul Malik, and even rebelled against him. He went to Kufah where Shi‟a of Iraq joined him. 15,000 people gave him the Bay‟ah in a Masjid, but only about 400 of them stood with him when he faced the army of the Khaleefah. Imam Zayd felt that a military confrontation was the best way to deal with Khaleefah, and felt let down after his so-called supporters abandoned him in the same way that his supporters abandoned his grandfather Hussein.

یکی از مشهورترین عالمان مذهب امام زید، امام شوکانی است. امام شوکانی در سال ۱۲۵۰ هجری قمری در یمن درگذشت. نوشته‌های او نشان می‌دهد که با تقلید مخالف بود. این نوشته‌ها همچنین نشان می‌دهد که او با همه مذاهب، از جمله مذهب زیدیه، به یک چشم نگاه می‌کرد و در مسائل عقیده هیچ‌گاه با عقیده سلف مخالفت نکرد. از کتاب‌های امام شوکانی می‌توان نیل الأوطار در حدیث، إرشاد الفحول در اصول، و فتح القدیر در تفسیر را نام برد.

One of the most famous scholars of the Madhab of Imam Zayd is Imam Shawkani. Imam Shawkani died in 1250 AH in Yemen. His writings show that he was against Taqleed. They also show that he treated all Madhabs equally, including the Zaydis, and in the issues of the „Aqeedah he did not go against that of the Salaf at all. Imam Shawkani‟s books include Nayl al Awtaar in Hadith, Irshad ul-Fuhool in Usul and Fathul-Qadeer in Tafseer.

امام محمد بن إسماعیل الصنعانی (۱۰۵۹ هجری تا ۱۱۸۲ هجری) در یمن متولد شد و به مکه رفت، جایی که به یک مجتهد بسیار توانا تبدیل شد. او تقلید را رد کرد و به شدت از سوی کسانی که مفهوم اجتهاد را نمی‌پذیرفتند مورد چالش قرار گرفت؛ با این حال، او روی موضع خود ایستاد و هرگز به مخالفان خود توجهی نکرد. یکی از کتاب‌های متعدد او، «سبل السلام»، در حدیث است.

Imam Muhammad bin Isma‟eel as-Sana‟anee (1059 AH - 1182 AH) was born in Yemen and moved to Makkah, where he developed to be an extremely capable Mujtahid. He rejected Taqleed, and was severely challenged by those who refused the concept of Ijtihad; however, he held his ground and never paid attention to his objectors. One of his many books is Subul-us-Salaam, in Hadith.

هر دو کتاب سبل السلام و نیل الأوطار امروزه به سبب سهم ارزشمندشان در حوزه فقه و حدیث، بسیار ضروری شمرده می‌شوند.

Both Subul-us-Salaam and Nayl Awtaar are considered presently to be extremely essential for their contributions in the area of Fiqh and Hadith.

هرچند شیعه امامیه را جعفریه نیز می‌نامند، این بدان معنا نیست که تنها منبع فقه شیعه امام جعفر است. این فقه با منابع دیگری درهم آمیخته است. مذهب جعفریه از فقه افرادی چون قمی، طوسی و قولانی تشکیل شده است. از این رو، تشخیص آنچه از امام جعفر روایت شده بسیار دشوار است. از جمله ادعاهای جعفریه این است:

Though the Shi‟a Imamia is also called Jafariah, this does not mean that the sole source of the Shi‟a Fiqh is Imam Jafar. It is mixed with others. The Jafariah Madhab is composed of Fiqh from other people such as Qumi, Tousi and Qulani. Thus, it is very hard to verify what was reported by Imam Jafar. Among the Jafariah claims are:

الأئمة عُيّنوا من قِبَل النبي ﷺ، وهم علي (رضي الله عنه) وذريته. والأئمة الاثنا عشر هم كما يلي:

A. The Imams were appointed by the Prophet (saw), namely Ali (ra) and his descendants. The twelve Imams are as follows:

۱. علی (رض)

1. Ali (ra).

۲. حسن بن علی (رض)۔

2. Hasan ibn Ali (ra).

۳. حسین بن علی (رض)۔

3. Hussein ibn Ali (ra).

۴. علی زین‌العابدین.

4. Ali Zain-ul-aabideen.

۵. محمد الباقر

5. Muhammed al-Baaqir.

۶. جعفر الصادق

6. Ja‟far as-Saadiq.

۷. موسی الکاظم

7. Musa al-Kazim.

۸. علی الرضا

8. Ali al-Rida.

۹. محمد الجواد

9. Muhammad al-Jawad.

۱۰. علی الہادی

10. Ali al-Hadi.

۱۱. الحسن العسکری۔

11. Al Hasan al-Askaree.

۱۲. محمد بن الحسن

12. Muhammad bin al-Hasan.

ب. امامان معصوم‌اند، یعنی نمی‌توانند هیچ گناهی مرتکب شوند.

B. The Imams are infallible i.e. they cannot commit any sins.

جعفر در سنین کودکی شاهد اقدام عمویش علیه خلیفه اموی بود. او دریافت که پیروانش چگونه او را تنها گذاشته بودند. از این رو توانست تصویری کامل از مردمی که خود را شیعه می‌نامیدند به دست آورد. بعدها در خلافت عباسی، چون آنان نیز از بنی‌هاشم بودند، انتظار می‌رفت که وضع اهل‌بیت به سوی بهتر شدن تغییر کند.

Jafar witnessed at an early age, his uncle‟s move against the Umayyad Khaleefah. He realised how his followers had let him down. Therefore, he was able to develop a complete image about the people who were calling themselves the Shi‟a. Later on, in the Abbasid Khilafah, since they were also from Bani Hashim, it was expected that the situation would change for the better with Ahl ul-Bayt.

هرچند، زمانی که برخی از اهل بیت علیه عباسیان قیام کردند، کشتار دیگری رخ داد و امام جعفر شاهد دورهٔ دیگری از آزار و اذیت بود. بنابراین می‌بینیم که او تا حد امکان می‌کوشید از زندگی سیاسی دوری گزیند و هرگز بیعت را برای خود ادعا نکرد. با این حال، این بدان معنا نیست که او دیدگاه‌های سیاسی نداشت یا آن‌ها را پرورش نداد. در دوران او، دیدگاه‌های افراطی شیعه پدید آمد. از جمله این اندیشه‌ها این بود که صحابه (رض) کافر بودند، ابوبکر و عمر (رض) مورد دشنام قرار می‌گرفتند، و ادعا می‌شد که چنین اندیشه‌هایی از جعفر و امام الباقر سرچشمه گرفته است. همچنین در دوران او، فرقهٔ منحرف دیگری به نام الخطابیه ظهور کرد.

However, when some of Ahl ul-Bayt rebelled against the Abbasids, another massacre occurred and Imam Jafar witnessed another era of persecution. So we find him trying to keep away from the political life as much as possible, and he never claimed the Bay‟ah for himself. However, this does not mean that he did not have nor develop political opinions. In his era, the extremist opinions of Shi‟a appeared. Such ideas included that the Sahabah (ra) being Kuffar, the slandering of Abu Bakr and Umar (ra), and claims that such ideas were from Jafar and Imam Al Baaqir. Also in his era, the Khattabiyyah, another deviant group, emerged.

ابوالخطاب، مردی ایرانی‌تبار، ادعای نبوت کرد و جنبش خطابیه را پدید آورد. امام جعفر مسئولیت پاک‌سازی آشفتگی‌ای را که خطابیه ایجاد کرده بودند بر عهده گرفت و در این راه رنج بسیار کشید. برای نمونه، گزارش شده است که خلیفه المنصور امام جعفر را نزد خود فراخواند، بر این اساس که گزارش‌هایی حاکی از آن بود که امام جعفر زکات را به‌طور مستقل جمع‌آوری می‌کند. او بعدها دریافت که این ادعا نادرست بوده و احتمالاً از سوی دشمنان امام جعفر منتشر شده است.

A Persian named Abul Khattab, who claimed Prophethood, developed the Khattabiyyah movement. Imam Jafar took the responsibility of clearing the mess being purported by the Khattabiyyah, which caused him to suffer a lot in this cause. For example, it was reported that the Khaleefah Al Mansoor summoned Imam Jafar to him, based on reports that Imam Jafar was collecting Zakah on his own. He later found that this claim was false and was probably spread by the enemies of Imam Jafar.

علاوه بر تلاش امام جعفر برای پاکسازی آلودگیِ انحرافِ منحرفان، ایشان سهم بزرگی در فقه و حدیث نیز داشتند. فقهِ امام جعفر از جمله فقه‌هایی به شمار می‌رود که از سنّت است. با این حال، کسانی هستند که خود را جعفری می‌خوانند و تلاش می‌کنند تصویری متفاوت از امام جعفر ارائه دهند.

Beside his struggle to clean up the mess of the deviant people, Imam Jafar also made great contributions to Fiqh and Hadith. The Fiqh of Imam Jafar is considered to be one of the Fiqh from the Sunnah. However, there are some people who claim themselves to be Jafaris try to present a different picture of Imam Jafar.

الکلینی در کتاب الکافی ادعا می‌کند که امام جعفر دارای علمی ویژه است که از چاه پیامبر ﷺ به علی (رض) و سپس به دیگر امامان منتقل شده و به امام جعفر رسیده است، و او نیز آن را به امامان جعفری باقی‌مانده منتقل کرده است. الکلینی این دانش ویژه را «الجفر» نامید. این جفر به امامی که آن را حمل می‌کند یا در اختیار دارد، علم غیب یا امور نهانی را می‌دهد، و به نظر می‌رسد که این ادعا در واقع از الخطابیة سرچشمه گرفته است.

Al Kulaynee, in his book Al Kafee, claims that Imam Jafar has a special „Ilm which was carried from the well of the Prophet (saw) to Ali (ra), and then to other Imams, arriving to Imam Jafar, who then transferred it to the remaining Jafari Imams. This special knowledge Al Kulaynee called Al Jafr. This Jafr gives to the Imam who carries or has it, knowledge of the Ghayb or the unsensed, and it seems as if this claim actually came from Al Khattabiyyah.

چنین ادعاهایی از امام جعفر، آن امام بزرگوار و مورد اعتماد، اصلاً انتظار نمی‌رود و گمان نمی‌رود که از ایشان صادر شده باشد، به‌ویژه وقتی توجه کنیم که ناقل این روایت، الکلینی، ادعا می‌کند که قرآن دستخوش تحریف شده است. روشن است که این سخنان بدعت‌آمیز که به امام جعفر و امام زید نسبت داده شده، دروغ است و این امامان بزرگوار و مورد اعتماد هرگز چنین چیزهایی نمی‌گفتند.

Such claims are not at all expected or suspected to be from the honourable and trustworthy Imam Jafar, especially when we realise that the reporter, Al Kulaynee, purports claims that the Qur‟an was tampered with. It is clear that these heretic claims attributed to Imam Jafar and Imam Zayd are false, and that these honourable and trustworthy Imams would not have said such things.

در نهایت، امت مسلمان در طول تاریخ خود آشوب‌ها و فتنه‌های بسیاری را به چشم دیده است. اکنون باید به این درک برسیم که سرزنش یکدیگر به خاطر تفرقه امت، پاسخ مشکلات کنونی ما نیست. امت مسلمان باید بر سر مسائل اسلام که جای بحث ندارند، توافق کند و باید دریابد که در برخی مسائل، بروز اختلاف امری طبیعی است، و از این رو باید برای آن اختلافات جای و مجال داده شود.

Finally, the Muslim Ummah has witnessed turmoil throughout its history. We now have to come to realise that blaming each other for the division of the Ummah is not the answer to our current problems. The Muslim Ummah has to agree on the issues of Islam that are undebatable and it has to realise that there are issues where it is natural for differences to arise, and so room has to be given for those differences.