قرآنِ کریم ظاہر و باطن (یعنی معنای آشکار و معنای پنهان) ندارد، چنان‌که برخی ادعا می‌کنند. این کلامی عربی است که به زبان عرب نازل شده است. او (سبحانه و تعالی) فرموده است:

The noble Qur‟an does not have a Zaahir (outer) or Baatin (secret) meaning as some claim. It is an Arabic speech, which has come in the tongue of the Arabs. He (swt) said:

«إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا»

“We have sent it down as an Arabic Qur‟an.” (TMQ Yusuf: 2)

«به زبان عربیِ روشن.» (تفسیر ابن کثیر، سورۃ الشعراء: ۱۹۵)

“In the plain Arabic language.” (TMQ Ash-Shu‟ara: 195)

این سخن همان‌گونه فهمیده می‌شود که هر سخن عربی دیگری فهمیده می‌شود. آنچه الله (سبحانه و تعالی) از قرآن اراده کرده، همان است که خود قرآن کریم بیان کرده است. الله (سبحانه و تعالی) چیزی جز آنچه بیان شده اراده نکرده است. اراده‌ی او تنها از راه فهم ساختار نحوی کلام دریافت می‌شود. معنای عربی، همان چیزی است که الله (سبحانه و تعالی) در سخن خود اراده کرده و آن را در واژه‌ها و سبک عربی بیان نموده است. بر این اساس، مفهوم کلام همان است که سخن بر آن دلالت دارد، از راه دلیل‌های زبانی و دلالت شرعی که در کتاب یا سنت آمده است. این مفهوم نه «ظاهر» دارد و نه «باطن»؛ بلکه معنایی است که سخن عربی، از راه فهم واژه‌ها و اسلوب‌های عربی، بر آن دلالت می‌کند.

It is understood the same way as any Arabic speech is understood. What Allah (swt) intends by the Qur‟an is what has been expressed by the noble Qur‟an itself. Allah (swt) did not intend anything other than what was expressed. His intention is only understood from understanding of the syntax. The Arabic meaning is what Allah (swt) intended in His speech, which He (swt) expressed in the Arabic words and Arabic style. Accordingly, the import of the speech is what the speech indicated, through the linguistic proofs and the Shar‟i indication mentioned in the Kitaab or Sunnah. This has no „outer‟ or „inner‟; it rather has a meaning indicated by the Arabic speech, through the understanding of the Arabic words and styles.