اِسْتِحْسان در لغت به معنای نیکو شمردن یا انجام دادن کاری که بهتر است، می‌باشد. این واژه از ریشهٔ «حَسُنَ» گرفته شده که به معنای خوب و زیبا بودن است. در اصطلاح فقهی، اِسْتِحْسان عبارت است از عدول از یک قیاس به قیاسی دیگر به سبب دلیلی، یا ترک کردن یک قیاس به سبب دلیلی. مجتهد می‌تواند هر یک از این دو روش را در نظر بگیرد.

Istihsan literally means to approve or to do something preferable. It is a derivation of Hasuna, which means being good or beautiful. As a juristic term, Istihsan is defined as shifting from one Qiyas to another Qiyas due to a reason or suspending a Qiyas for a reason. A Mujtahid may take into consideration any of these options.

الف. استحسان بالقیاس: عدول از حکمی که بر اساس قیاس به دست آمده، به حکم دیگری که بر اساس قیاس است، به دلیل قوی‌تر.

A. Istihsan by Qiyas- switching from a ruling of Qiyas to another ruling by Qiyas due to a stronger reason.