لازم است قرآن تعریف شود؛ از این تعریف خواهیم دانست که چه چیزی در نماز خوانده جایز است و چه چیزی نیست. چه چیزی در حکم شرعی دلیل به شمار می‌رود و چه چیزی دلیل نیست. همچنین روشن می‌کند که انکار چه چیزی انسان را به سبب آن کافر می‌سازد و چه چیزی کفر به شمار نمی‌آید. پس وقتی قرآن را تعریف می‌کنیم، مقصودمان قرآن به عنوان دلیل در فقه است.

It is necessary to define the Qur‟an, from this definition we will know what is allowed to be read in prayer and what is not. What is a proof in Hukm Shara‟i and what is not? It also tells us what makes somebody a Kafir due to what he denies and what does not constitute disbelief. So when we define Qur‟an we mean the Qur‟an as evidence in Fiqh.

کلمه قرآن از ریشه «قرأ» گرفته شده است که به معنای خواندن یا تلاوت کردن است. بنابراین، قرآن از نظر لغوی به معنای کتابی است که خوانده یا تلاوت شده است.

Qur‟an is derived from the word Qara‟a, which means to read or recite. Therefore, Qur‟an linguistically means the book that has been read or recited.

قرآن، به عنوان یک اصطلاح، کلام معجزه‌آسای خداوند (سبحانه و تعالی) است که بر محمد ﷺ به زبان عربی نازل شده و از طریق تواتر به ما منتقل گردیده است. تلاوت قرآن یک عبادت (عبادت) به شمار می‌رود. منظور از کلام خداوند (سبحانه و تعالی) این است که قرآن عین الفاظ خداوند (سبحانه و تعالی) است. این کتاب همان‌گونه که امروز موجود است، بر محمد ﷺ نازل شده است. منظور از «معجزه‌آسا» این است که هیچ کس نمی‌تواند چیزی مانند آن را بیاورد.