این کتاب شامل گفته‌های پیامبر ﷺ درباره هر موضوعی است، مانند: «کسی که فریب دهد از ما نیست.» (احمد)

Consists of the sayings of the Prophet (saw) on any subject, for example: “He who cheats is not one of us.” (Ahmad)

تقریر پیامبر ﷺ، یعنی تأیید ایشان. اگر کاری در حضور ایشان ﷺ انجام می‌شد و ایشان ﷺ آن را ناپسند نمی‌شمردند، آن کار تأیید شده محسوب می‌شود. برای نمونه، پیامبر ﷺ شیوه‌ی نماز خواندن زنان در مسجد را تأیید کردند: جدا از مردان، اما در همان اتاق (فضا).

Consists of the approval of the Prophet (saw). If something was done in front of him (saw) and he (saw) didn‟t disapprove it, then it is considered an approval. As an example, the Prophet (saw) approved the way women prayed in the mosque; separate from the men, but in the same room.

شامل اعمال و سنت‌های پیامبر ﷺ می‌شود، مانند شیوه نماز خواندن یا انجام حج توسط ایشان ﷺ.

Consists of the Prophet (saw)‟s deeds and practices, such as the way he (saw) used to pray or perform Hajj.

این بخش‌ها به کارهای پیامبر ﷺ و تأثیر قانون‌گذارانه‌ی آن‌ها می‌پردازد. کارهای فرستاده‌ی خدا ﷺ را می‌توان به سه بخش تقسیم کرد. بخش نخست شامل کارهایی است که به‌عنوان یک انسان برای او طبیعی بود؛ دوم، کارهایی که ویژه‌ی او به‌عنوان پیامبر ﷺ بود؛ و سوم، کارهایی که تأثیر قانون‌گذارانه دارند.

The following paragraphs address the actions of the Prophet (saw) and their legislative impact. The actions of the Messenger (saw) can be divided into three parts. The first section consists of those actions, which were natural to him as a human being, secondly, actions, which were specific to him as a Prophet (saw), and thirdly, actions, which carry legislative impact.

این کارها شامل شیوهٔ ایستادن، نشستن، خوردن و نوشیدن ایشان می‌شود. برای نمونه روایت شده است که وقتی پیامبر ﷺ راه می‌رفت و می‌خواست سرش را به سوی دیگری بگرداند، تمام بدنش را می‌چرخاند. این‌گونه کارها هیچ تأثیر تشریعی ندارند، مگر در مواردی خاص که پیامبر ﷺ انجام دادن کار معینی را توصیه کرده باشد. در آن صورت، چنین کاری مندوب به شمار می‌آید.

These actions include the way he stood, sat, ate or drank. For example it is reported that when he (saw) walked and wanted to turn his head to another direction, he (saw) would turn his entire body. This type of action has no legislative impact, except in certain cases when he (saw) recommended doing a particular action. Then such an action would be considered Mandub.

برای مثال، حدیثی وجود دارد که به یکی از صحابه دستور می‌دهد با دست راست بخورد، و این امر باعث می‌شود که عمل، که در ابتدا در دستهٔ مباح قرار دارد، به دستهٔ مندوب (مستحب) منتقل شود. سنت همچنین دانش‌های تخصصی و فنی، مانند پزشکی و کشاورزی، را از شمول خود خارج می‌داند، زیرا این امور جزو وظیفهٔ نبوت به شمار نمی‌روند.

For example, there is a Hadith telling a Sahabi to eat with his right hand, which shifts the action, initially falling under a Mubah (permissible) category, to a Mandub (recommended) category. The Sunnah also excludes specialised and technical knowledge, such as medicine and agriculture because it is not held to be part of the function of Prophethood.

خداوند (سبحانه و تعالی) فرستاده‌ای را با احکامی فرستاده است که تنها به خود او ﷺ مربوط می‌شود. برخی از نمونه‌های این احکام عبارت‌اند از:

Allah (swt) has sent the Messenger (saw) with rules that are specifically related to him (saw) only. Some examples of these rules are:

پیامبر ﷺ مأمور بود که نماز تهجد و نماز اشراق را به عنوان واجب بر او بخواند ﷺ.

• He (saw) was ordered to pray the Tahajjud and the Ishraq Salah as Fard on him (saw).

او را (ﷺ) اجازه داده شد که روزه‌اش را تا شب ادامه دهد.

• He (saw) was allowed to continue his (saw) fasting into the night.

• عقدهای ازدواج پیامبر ﷺ نیازی نداشت که شامل مهریه (مهر) باشد.

• His (saw) marriage contracts did not have to include a dowry (Mahr).

همسران او ﷺ نمی‌توانستند دوباره ازدواج کنند.

• His (saw) wives could not remarry.

او ﷺ مجاز بود که بیش از چهار همسر را همزمان داشته باشد.

• He (saw) was allowed to marry more than four wives at a time.

هر کس هر یک از این کارها را انجام دهد گناهکار است، زیرا این کارها مختص پیامبر ﷺ هستند.

Whoever performs any of these actions is sinning because these actions are exclusively for the Prophet (saw).

انواعِ اعمالی که پیامدهای تشریعی دارند، سه نوع هستند:

The kinds of actions, which carry legislative consequences, are of three types:

اگر آن توضیح برای حکم یا متنی واجب بوده باشد، آنگاه آن توضیح نیز واجب می‌شود. اگر توضیح برای حکمی مندوب بوده باشد، آنگاه توضیح نیز مندوب می‌شود. به طور کلی، توضیح همان جایگاه حکم را دارد. چند مثال این اصل را روشن‌تر خواهد کرد.

If this explanation was for a rule or text that was obligatory, then the explanation also becomes obligatory. If the explanation was for a rule that was Mandub, then the explanation also becomes Mandub. Generally speaking, the explanation takes the same status as the rule. Some examples will clarify this principle.

قرآن کریم برپا داشتن نماز را واجب کرده است. بنابراین هر توضیحی دربارهٔ چگونگی ادای نماز توسط پیامبر ﷺ نیز واجب است. برای نمونه، ایشان ﷺ سورهٔ فاتحه را در حال ایستادن می‌خواندند و همواره در هر رکعت این سوره را تلاوت می‌کردند. جز برای کسانی که به سبب ناتوانی‌های جسمی معذورند، خواندن سورهٔ فاتحه در نمازهای فرض باید در حال ایستادن انجام شود.

The Qur‟an obligates the establishment of the Salah. Any explanation of performing the Salah by the Messenger (saw) is thus also an obligation. For example, he (saw) recited Surah Fatihah while standing and always recited the Surah during each Rakah. Except for people who are excused due to physical disabilities, reciting Surah Fatihah must be done while standing in Fard prayers.

خداوند (سبحانه و تعالی) به پیامبر (ﷺ) دستور داد که مردم را با آنچه بر او نازل شده است حکومت کند. بنابراین، شیوهٔ حکومت پیامبر (ﷺ) بر مردم (بر پایهٔ اسلام) واجب است. برخی استدلال می‌کنند که پیامبر (ﷺ) جزئیات مربوط به حکومت را باقی نگذاشته است، بلکه تنها کلیات را بر جای نهاده است و این به عقل ما واگذار شده است تا شکل‌های جدیدی از حکومت را ابداع و آغاز کنیم. بسیاری از مسلمانان به این دیدگاه باور دارند و از دموکراسی و فرایندهای پارلمانی برای اداره‌کردن مسلمانان بهره می‌گیرند.

Allah (swt) ordered the Messenger (saw) to rule the people with what was revealed to him (saw). Thus, the way the Messenger (saw) ruled the people (by Islam) is an obligation. Some argue that the Messenger (saw) did not leave details about the ruling, rather he (saw) left general outlines, and that it is left to our intellect to innovate and initiate new forms of ruling. Many Muslims believe this point and are using democracy and parliamentary processes to rule the Muslims.

با این حال، از آنجا که هر دستوری که خطاب به پیامبر ﷺ باشد، خطاب به همه مسلمانان نیز هست، دستور حکم کردن بر اساس وحی، دستوری برای همه مسلمانان است. قرآن به ما هشدار می‌دهد که کسانی که بر اساس اسلام حکم نمی‌کنند، ظالم، فاسق یا کافر هستند.7

However, since any order that is addressed to the Messenger (saw) is also addressed to all Muslims, the order to rule by the revelation is an order to all Muslims. The Qur‟an warns us that those who do not rule by Islam are Zalim, Fasiq or Kafirs.7

از جمله این اعمال، روزه گرفتن شش روز در ماه شوال، انجام دادن ذکرهای ویژه در مناسبت‌های خاص، و خواندن نماز سنت است.

Examples of such actions are fasting 6 days during the month of Shawwal, making special Dhikr on occasions, and praying Sunnah Salah.

پیروی از اسوہ (الگو) رسول اللہ ﷺ کا مطلب یہ ہے کہ کسی عمل کو اسی طرح انجام دیا جائے جس طرح آپ ﷺ نے انجام دیا۔ پس اگر آپ ﷺ نے کوئی عمل مندوب کے طور پر کیا ہو تو ہمیں بھی اس عمل کو مندوب کے طور پر کرنے میں آپ ﷺ کی پیروی کرنی چاہیے۔ اور اگر وہ عمل فرض کے طور پر کیا گیا ہو تو اس عمل کی پیروی بھی فرض کے طور پر ہونی چاہیے۔

Following the Uswah (example) of the Messenger (saw) means to perform the action in the same way he (saw) performed it. So, if he (saw) did an action as Mandub then we must follow him (saw) in doing that action as Mandub. If the action is done as a Fard, then the emulation of that action has to be done as a Fard.

نمی‌توانیم هیچ کاری را که پیامبر ﷺ آن را فرض انجام داده، به سنت تبدیل کنیم، و برعکس، نمی‌توانیم سنتی را به فرض تبدیل کنیم. با این حال، برخی بر این باورند که کارهایی که در این دسته قرار می‌گیرند، فرض (واجب) هستند. این نظر بدون مطالعهٔ عمیق و جامع همهٔ دلایل و ادلّه به دست آمده است.

We cannot switch and do any action that he (saw) did as a Fard and make it into a Sunnah, and conversely, we cannot change a Sunnah to a Fard. There are, however, some who feel that actions falling under this category are Fard (mandatory). This opinion is arrived at without a deep and comprehensive study of all the evidences and Daleel.

از آنجا که این کارها مباح هستند، نه خشنودی خداوند (سبحانه و تعالی) را به دست می‌آورند و نه موجب خشم او می‌شوند.

Since the actions are permissible, they result in neither attaining the pleasure nor the displeasure of Allah (swt).

مثال چنین عملی، مدت ده سال برای پیمان حدیبیہ است. این ده سال، حدّ ثابت یا تعیین‌شده‌ای برای پیمان‌هایی که خلیفه امضا می‌کند نیست. بنابراین برای خلیفه مباح است که پیمانی پنج ساله یا پانزده ساله امضا کند. مثال دیگر، کندن خندق در غزوه‌ی خندق است. این تاکتیک برای دفاع از مدینه به کار گرفته شد. پس امروز کندن خندق لازم نیست انجام شود.

An example of such an action is the time duration of ten years for the treaty of Hudaybiah. The ten years is not a fixed or set limit for treaties to be signed by the Khaleefah. Consequently, it is Mubah for the Khaleefah to sign a treaty for five or fifteen years. Another example is digging the ditch in the Battle of the Ditch. This tactic was used to defend Madinah. So today, digging the ditch does not have to be done.