صحابه (رض) گروهی بودند که بیشترین دسترسی را به وحی داشتند و بیش از همه در رفتار خود به چنگ زدن به وحی پایبند بودند. اجماع ایشان دلیل است، به دو سبب: نخست، الله (سبحانه و تعالی) در آیه زیر ایشان را نه فقط به‌عنوان افراد، بلکه به‌عنوان یک جامعه ستایش کرده است.

The Sahabah (ra) were the group who had the best access to the revelation and were most mindful of holding fast to the revelation in their actions. Their Ijma‟ is a proof for the following two reasons: First, Allah (swt) in the following Ayah praises them as a community, not just as individuals.

«السّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهاجِرِينَ وَالْأَنصارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»

“The Vanguard (of Islam) - the first of those who forsook (their homes) and those who gave them aFid (the Muhajireen and the Ansar) and also those who follow them in good deeds, Allah is well pleased with them and they with Allah. And Allah has made ready with them gardens underneath which rivers flow and that will be their abode forever eternally, this their supreme triumph.” (TMQ At-Taubah: 100)

این ستایش برای صحابه (مهاجران و انصار) صرفاً به سبب صحابی بودنشان (رضی الله عنهم) است. اما ستایش دیگران به این دلیل است که ایشان به راه و روش صحابه (رضی الله عنهم) پیروی کردند. این بدان معناست که ستایش اصلی برای صحابه (رضی الله عنهم) است. پیروان، جز به سبب پیروی از صحابه (رضی الله عنهم)، ستایش نمی‌شوند.

This compliment is given to the Sahabah (Muhajireen & Ansar) for the sole reason of having been the Sahabah (ra). However, the compliment for others is due to the fact that they followed the footsteps of the Sahabah (ra). This means that the original compliment is for the Sahabah (ra). The followers are not complemented but for following the Sahabah (ra).

بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که معنای آیه تنها به صحابه (رض) اختصاص دارد. هر گروهی از مردم که خداوند (سبحانه و تعالی) این‌گونه ایشان را ستوده باشد، درستیِ آنچه بر آن اتفاق دارند تأیید می‌شود.

Therefore, it can be concluded that the meaning of the Ayah is confined to the Sahabah (ra) only. Any group of people whom Allah (swt) compliments in such a manner, the truthfulness of what they agree on is affirmed.

دوم، تردید در امانتداری ایشان به تردید در اسلام می‌انجامد. صحابه (رض) همان نسلی بودند که قرآن را منتقل کرده و حدیث را روایت نمودند. تمامی دین ما از رهگذر این گروه به ما رسیده است. این گروه وسیله‌ای بود که الله (سبحانه و تعالی) به واسطه آن قرآن را برای گردآوری و حفظ برگزید. الله (سبحانه و تعالی) وعده داده است که این کتاب را به واسطه ایشان حفظ کند. الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Second, doubt in their trustworthiness leads to doubt in Islam. The Sahabah (ra) were the generation that transmitted the Qur‟an and narrated the Hadith. Our entire Deen has been conveyed to us through the vehicle of this group. This group was the means by which Allah (swt) chose the Qur‟an to be compiled and preserved. Allah (swt) has promised to preserve this scripture through them. Allah (swt) says:

«لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ ۖ تَنْزِيلٌ مِنْ حَكِيمٍ حَمِيدٍ» (فصلت: ۴۲) باطل از پیش رو یا از پشت سر به آن (قرآن) راه نمی‌یابد. این وحیی است از سوی حکیمِ ستوده‌صفات. [فصلت: ۴۲]

“Falsehood cannot come at it (Qur‟an) from before it or from behind it. It is a revelation from the Wise, the Owner of Praise” (TMQ Fussilat: 42)

نکته‌ای که باید به خاطر سپرد این است که اجماع صحابه، نظرات شخصی صحابه (رضی الله عنهم) درباره هیچ مسئله فنی نیست. بلکه، توافق ایشان بر امور مشخصی است از جهت حکم آن در اسلام، یعنی توافق بر یک نظر شرعی.

The important point to remember is that Ijma‟ as-Sahabah is not the personal opinions of the Sahabah (ra) on any technical issue. Rather, it is their agreement on specific things with regard to its rule in Islam, i.e. an agreement on a Shar‟i opinion.

صحابہ (رضی اللہ عنہم) اس وقت تک کسی چیز کے اسلامی طور پر جائز یا حرام ہونے پر اتفاق نہیں کرتے تھے جب تک یہ معلوم نہ ہو کہ اس عمل کو نبی ﷺ نے منظور فرمایا یا ناپسند فرمایا۔ تاہم، اس بارے میں حدیث ہم تک روایت نہیں کی گئی، بلکہ اس کا حکم صحابہ (رضی اللہ عنہم) کے مکمل اتفاق سے ہم تک پہنچتا ہے۔ علماء اس پر متفق ہیں کہ اجماعِ صحابہ ایک لازمی دلیل ہے۔

The Sahabah (ra) would not agree that a certain thing is Islamically permitted or forbidden without knowing whether that action was approved or disapproved by the Prophet (saw). However, the Hadith in this regard is not narrated to us, instead its rule is conveyed by the total agreement of the Sahabah (ra). The Ulema are in agreement that Ijma‟ as-Sahabah is a binding proof.

همانند حدیث، اجماعِ صحابه نیز ممکن است در نقل و در معنا قطعی یا ظنی باشد. گزارش‌های آن در کتاب‌های حدیث و تاریخ آمده است که با زنجیره‌های اسناد گردآوری شده‌اند. زنجیره‌ی نقل مربوط به توافق صحابه ممکن است در کتابی از حدیث مانند صحیح البخاری، در کتابی تاریخی مانند تاریخ الطبری، یا در کتابی فقهی مانند کتاب الأم شافعی ذکر شده باشد. همانند احادیث، مجتهدان برای تعیین اعتبار آن، قوّت نقل را بررسی می‌کنند.

As with Hadith, Ijma as-Sahabah can be Qata‟i or Dhanni in transmission and meaning. Its reports are mentioned in the books of Hadith and Tareekh (history) which are compiled by Isnad (chains of narration). A chain of narration relating to the agreement of the Sahabah maybe mentioned in a book of Hadith like Sahih al-Bukhari, a book of history like the Tareekh of Al-Tabari or a book of Fiqh like Kitab al-Umm of Shafi‟i. As with Ahadith, Mujtahideen look at the strength of the narration to determine its authenticity.