تقلید از نظر لغوی به معنای پیروی از دیگران بدون اندیشیدن است. و در اصطلاح فقهی، به معنای پیروی از اجتهاد یک مجتهد بدون دلیل یا برهان الزام‌آور است. به بیان دیگر، مقلد (کسی که تقلید می‌کند) ممکن است دلیل را بداند یا نداند. افزون بر این، ممکن است کسی دلیل را بداند اما علت به‌کارگیری آن دلیل را ندانَد.

Taqleed linguistically means to follow others without thinking. As a juristic term it means to follow a Mujtahid‟s Ijtihad without a binding proof or argument. In other words, the Muqallid (a person who practices Taqleed) may or may not know the Daleel. In addition, one may not know the reason for using the Daleel even though they know the Daleel.

دو نوع مُقلِّد وجود دارد:

There are two types of Muqallid:

الف. مُتَّبِع: کسی است که با دلیلی که مجتهد برای رسیدن به احکام به کار می‌برد آشنا می‌شود، اما لازم نیست که دلیلِ به‌کارگیریِ آن دلیلِ مشخص را دریابد.

A. Muttabi‟a: Is the follower who acquaints himself with the Daleel (evidence) used by the Mujtahid to arrive at the Ahkam but he does not have to comprehend the reason for using the specific Daleel.

ب. «عامی»: کسی که بدون مطالبه‌ی دلیل، از اجتهادِ مجتهد پیروی می‌کند.

B. „Ammi: Is one who follows a Mujtahid‟s Ijtihad without asking for a Daleel.