سنّت، از نظر لغوی، به معنای راه یا روش است. به عنوان یک اصطلاح فقهی، «سنّت» در رشته‌های مختلف فرهنگ اسلامی معانی گوناگونی دارد.

Sunnah, linguistically, means a path or a way. As a juristic term “Sunnah” has different meanings to various disciplines of the Islamic culture.

به علمای حدیث:

• To the Ulema of Hadith:

سنّت به هر آنچه از پیامبر ﷺ نقل شده است اطلاق می‌شود؛ از کردار، گفتار و آنچه که ایشان به‌صورت تقریری تأیید کرده‌اند، و همه روایاتی که ویژگی‌های جسمی و اخلاق ایشان را توصیف می‌کنند.

Sunnah refers to all that is narrated from the Prophet (saw), his acts, his sayings, whatever he has tacitly approved, and all the reports that describe his physical attributes and character.

• به علمای فقه:

• To the Ulema of Fiqh (Jurisprudence):

در این معنا، سنت به دستهٔ مندوب یا نافله اطلاق می‌شود. بنابراین، سنت به‌صورت مترادف با مندوب به کار می‌رود. برای نمونه، خواندن نمازهای مستحبی اضافی یا روزه‌گرفتن روزهای اضافی غیر از ماه رمضان، مندوب یا نافله است.

Sunnah refers to the category of Mandub or Nafilah. In this sense, Sunnah is used synonymously with Mandub. As an example, praying extra prayers or fasting extra days other than in Ramadan is Mandub or Nafilah.

به علمای اصول الفقه:

• To the Ulema of Usul al-Fiqh:

سنّت شریعت کا ایک اور مآخذ ہے جو قرآن کے ساتھ ہے۔ لہٰذا اصولِ فقہ کی اصطلاح میں کوئی یوں کہہ سکتا ہے کہ رمضان کے علاوہ دیگر ایام میں روزہ رکھنا سنّت سے ثابت ہے، جس کا مطلب ہے کہ سنّت نے اس حکم کی توثیق کی ہے۔

Sunnah refers to another source of Shari‟ah along with the Qur‟an. Thus, in the usage of Usul al-Fiqh, one might say that fasting days other than in Ramadan is from Sunnah, denoting that the Sunnah has validated this ruling.

نباید کاربرد واژه «سنت» در اصول فقه را با کاربرد آن در فقه اشتباه گرفت. در فقه، واژه سنت مترادف با «نافله» یا «مندوب» است و به معنای عملی مستحب و توصیه‌شده است. اما در اصول فقه، سنت منبعی برای استنباط احکام است و انواع حکم شرعی زیر را ثابت می‌کند:

The usage of Sunnah in Usul al-Fiqh should not be confused with the Sunnah in Fiqh. In Fiqh, the term Sunnah is synonymous to Nafilah or Mandub, meaning a recommended act. In Usul al-Fiqh, it is a source for extracting rulings, and it establishes the following types of Hukm Shar‟i:

• فرض: (فشض) برای مثال، شیوه‌ی ادای نماز از سنت ثابت شده است نه از قرآن. قرآن فرمان نماز را صادر می‌کند.

• Fard: (فشض ) For example, the method of praying the Salah is established from the Sunnah and not the Qur‟an. The Qur‟an issues the command to pray.

• حرام: روزه گرفتن در روز عید حرام است و این حکم از سنت ثابت شده است.

• Haram: (قشجَ ) Fasting on the day of Eid is Haram and is established from the Sunnah.

• مندوب / سنت: (ذِٕٚخ/ع ٕس) روزهٔ دوشنبه مندوب است و از سنت ثابت شده است.

• Mandub / Sunnah: ( ذِٕٚخ/ع ٕس ) Fasting on Monday is Mandub and is established from the Sunnah.

• مکروہ: خوردنِ لہسن پیش از رفتن به مسجد مکروہ است و این حکم از سنت ثابت شده است.

• Makruh: (ِىشٖٚ ) Eating garlic before going to masjid is Makruh and is established from the Sunnah.

• مباح: (رِح) گاهی پیامبر ﷺ هنگام نشستن یا ایستادن آب می‌نوشید.

• Mubah: (رِح ) At times the Prophet (saw) drank water while sitting or standing.