آنان که می‌گویند شریعت امت‌های پیشین، شریعتی برای مسلمانان است، این سخنان خداوند (سبحانه و تعالی) را به‌عنوان دلیل ذکر می‌کنند:

Those who say that the Shari‟ah of the previous nations is a Shar‟iah for the Muslims provide the following sayings of Allah (swt) as Daleels:

«اِنَّآ اَوْحَيْنَآ اِلَيْكَ كَمَآ اَوْحَيْنَآ اِلٰى نُوْحٍ» (سورۃ النساء: ۱۶۳)

“We have sent you Wahi, as we sent it to Nuh” (TMQ An-Nisa: 163)

«او از دین، همان را برای شما مقرر کرد که به نوح سفارش فرموده بود»

“He set for you from the Deen what He advised for Nuh” (TMQ Ash-Shura: 13)

سپس به تو وحی کردیم: «از آیین ابراهیم پیروی کن.» ({النحل: ۱۲۳})

“Then We revealed to you, „Follow the millah of Ibrahim.‟” (TMQ An-Nahl: 123)

آنان ادعا می‌کنند که آیات بالا مسلمانان را به شریعت پیامبران پیشین خطاب می‌کنند. آنان همچنین می‌گویند که الله (سبحانه و تعالی) به مسلمانان دستور می‌دهد که به هر آنچه پیامبر ﷺ ابلاغ کرده است عمل کنند، به استثنای مسائلی که مختص به خود او بوده و مسائلی که نسخ شده‌اند.

They claim that the above Ayat address the Muslims by the Shar‟iah of the previous Prophets. They also state that Allah (swt) orders the Muslims to abide by everything the Messenger (saw) conveyed, except for issues specific to him and issues that were abrogated.

بر اساس این فهم، آنان ادعا می‌کنند که مسلمانان مخاطب شریعت امت‌های پیشین هستند، زیرا متن قرآنی نه استثنایی دارد و نه نسخی.

Based upon this understanding, they claim that the Muslims are addressed by the Shar‟iah of previous nations because the Qur‟anic text contains neither an exception nor an abrogation.

این استدلال از فهم نادرستی از آیات سرچشمه می‌گیرد. آیه نخست بدین معناست که خداوند (سبحانه و تعالی) وحی را بر محمد ﷺ به همان شیوه‌ای نازل کرده است که بر پیامبران پیشین نازل کرده بود. آیه دوم بدین معناست که خداوند (سبحانه و تعالی) همان توحید و اصول اعتقادی بنیادینی را بر محمد ﷺ وحی کرده است که به نوح (علیه السلام) دستور داده شده بود که از آن پیروی کند. و آیه سوم به محمد ﷺ دستور می‌دهد که از اصول توحید پیروی کند، زیرا واژه «ملت» به توحید اشاره دارد. به همین ترتیب، آیاتی مانند «از هدایتی که به آنان داده شده پیروی کن» منحصراً به توحید اشاره دارند، که هسته دین است و همه پیامبران و فرستادگان در آن شریک بوده‌اند، اما به شریعتی که همراه هر پیام آمده اشاره ندارد.

This argument stems from an incorrect understanding of the Ayat. The first Ayah means that Allah (swt) revealed the Wahi to Muhammad (saw) in the same manner that he revealed the Wahi to previous Prophets. The second Ayah means that Allah (swt) revealed to Muhammad (saw) the same Tawheed and fundamental beliefs that Nuh (as) was ordered to follow, and the third Ayah orders Muhammad (saw) to follow the fundamentals of Tawheed because the word „Millah‟ refers to Tawheed. Similarly, Ayat like, “Follow the guidance they received,” refer exclusively to the Tawheed, which is the core of the Deen that all Prophets and Messengers shared, but it does not refer to the Shar‟iah that came with each message.

در این سخن خداوند (سبحانه و تعالی): «ما بودیم که تورات را فرو فرستادیم؛ در آن هدایت و نوری بود که پیامبران بر پایهٔ آن حکم می‌کردند...» (سورهٔ المائدہ: ۴۴)

As for the saying of Allah (swt), “It was We who revealed the Torah: therein was guidance and light by which the Prophets ruled...” (TMQ Al-Maidah: 44)

این خطاب به پیامبران بنی اسرائیل است، نه به محمد ﷺ، زیرا مسلمانان جز یک پیامبر ندارند. دربارهٔ روایت ابوهریره که رسول خدا ﷺ فرمود: «پیامبران برادرانند؛ مادرانشان گوناگون است و دینشان یکی است.» [مسلم]

It is addressing the Prophets of Bani Israel, not Muhammad (saw), because the Muslims have no Prophets but one. Regarding the narration of Abu Hurairah in which the Messenger of Allah (saw) said, “The Prophets are brothers. Their mothers are different and their Deen is one.” (Muslim)

عبارت «وَ دِينُهُمْ وَاحِدٌ» به توحید یا عقیده‌ای اشاره دارد که همه پیامبران بر آن بوده‌اند. این بدان معنا نیست که کل پیام یا شریعتی که به هر امتی داده شده، یکسان است، زیرا خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

The expression َٚ “their Deen is one” refers to the Tawheed or „Aqeedah, which all the Messengers have. This does not mean that the entire message or Shar‟iah prescribed to each nation is alike because Allah (swt) says:

«برای هر یک از شما، شریعت و راه‌روشی مقرر داشته‌ایم.» (ترجمه قرآن کریم، المائده: ۴۸)

“To each among you, We have prescribed a Shar‟iah and a method.” (TMQ Al-Maidah: 48)

بنابراین، دلایلی که برای اثبات شریعت پیامبران و امت‌های پیشین به عنوان منبع قانون‌گذاری به کار می‌روند، قوی نیستند. افزون بر این، دلایلی وجود دارد که پیروی از شریعت‌های پیشین را منع می‌کند، چه این دلایل در قرآن و حدیث آمده باشند و چه در جای دیگری.

Thus, the evidences that are used for justifying the Shar‟iah of previous Prophets and nations as a legal source are not strong. Furthermore, there are evidences that prohibit following the previous Sharaa‟i whether they are mentioned by the Qur‟an and Hadeeth or otherwise.

اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) فرماتا ہے: «و من یبتغ غیر الإسلام دینا فلن یقبل منه» ... To be precise in Persian form: اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) می‌فرماید: «وَمَن یَبْتَغِ غَیْرَ الْإِسْلَامِ دِینًا فَلَن یُقْبَلَ مِنْهُ» [سورۃ آل عمران: ۸۵]

Allah (swt) says: “If anyone chooses a Deen other than Islam, never will it be accepted of him” (TMQ Al-Imran: 85)

«بی‌گمان، تنها دینی که نزد خداوند پذیرفته است، اسلام است.» (سورۀ آل‌عمران، آیۀ ۱۹)

“Verily the only Deen that is accepted by Allah is Islam.” (TMQ Al-Imran: 19)

هر دو متن بیان می‌کنند که هیچ دینی غیر از اسلام از هیچ کس پذیرفته نمی‌شود. بنابراین ممکن نیست که الله (سبحانه و تعالی) مسلمانان را ملزم به پیروی از آن‌ها کند. الله (سبحانه و تعالی) همچنین می‌فرماید:

Both texts state that any Deen other than Islam is not accepted from anyone. Thus, it is not possible that Allah (swt) would require the Muslims to follow them. Allah (swt) also says:

«و ما این کتاب را به حق بر تو فرو فرستادیم، در حالی که تصدیق‌کنندهٔ کتاب‌های پیش از آن و نگهبان و گواه بر آن‌ها است.» (القرآن، سورۀ المائده: ۴۸)

“To you We sent the Book with the truth, verifying the Book that came before it, and dominating it.” (TMQ Al-Maida: 48)

تسلط قرآن بر کتابهای پیشین به معنای تصدیق آنها نمیتواند باشد، زیرا خداوند (سبحانه و تعالی) در همان آیه واژهٔ «تصدیق» را به کار برده است. بنابراین، معنای آن این است که قرآن همهٔ آنها را نسخ کرده است. همچنین اجماع صحابه در این مسئله نشان میدهد که احکام اسلام همهٔ احکام پیشین را نسخ کردهاند.

The domination of the Qur‟an over previous books cannot mean the verification of them because Allah (swt) used the word “verification” in the same Ayah. Thus, it means that the Qur‟an abrogates them all. Also Ijma‟ as-Sahabah on this matter indicate that the Islamic laws abrogated all previous ones.

علاوه بر این، الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

In addition, Allah (swt) says:

آیا شما شاهد بودید هنگامی که مرگ به یعقوب نزدیک شد؟ آنگاه که به پسرانش گفت: «پس از من چه چیزی را می‌پرستید؟» گفتند: «خدای تو و خدای پدرانت، ابراهیم و اسماعیل و اسحاق را می‌پرستیم؛ خدای یگانه‌ای که ما تسلیم او هستیم.» آن امتی بود که گذشت. آنان دستاورد آنچه کردند را خواهند دید و شما نیز دستاورد آنچه می‌کنید را. از آنچه آنان انجام دادند، شما پرسیده نخواهید شد.

“Were you witnesses when death appeared before Ya‟qoob? Behold he said to his sons, „What will you worship after me? They said, „We will worship your God and the god of your fathers, of Ibrahim, Isma‟eel and Ishaq-the one true God: to Him do we submit.‟ That was an Ummah that passed away. They shall reap the fruit of what they did, and you of what you do. You shall not be asked about what they did.” (TMQ Al-Baqarah: 133-4)

الله تعالى بیان می‌کند که مسلمانان دربارهٔ اعمال پیامبران مورد بازخواست قرار نخواهند گرفت. تبلیغ شریعت و عمل به آن نیز از جملهٔ اعمالی است که مسلمانان برای آن بازخواست نمی‌شوند، و خطاب آن متوجه مسلمانان نیست و بر ایشان لازم نیست. همچنین جابر روایت کرد که رسول خدا ﷺ فرمود:

Allah (swt) states that the Muslims will not be questioned regarding the actions of the Prophets. Conveying the Shar‟iah and acting upon it is a part of their actions which Muslims are not questioned for and the Muslims are not addressed by it, and it is not binding upon them. Also, Jabir narrated that the Messenger of Allah (saw) said:

«به من پنج چیز داده شده که به هیچ‌یک از پیش از من داده نشده است: هر پیامبری به‌طور خاص به سوی قوم خود فرستاده می‌شد، اما من به سوی همهٔ سرخ‌پوستان و سیاه‌پوستان فرستاده شده‌ام.» (مسلم)

“I have been given five things which none before me was given: each Prophet was sent specifically to his people while I have been sent to every red and black.” (Muslim)

ابوهریرہ رضی اللہ عنہ سے روایت ہے کہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا:

Abu Hurairah narrated that Allah‟s Messenger (saw) said:

«من بر سایر پیامبران با شش چیز برتری داده شده‌ام» که یکی از آن‌ها این بود که: ﷺ

“I have been preferred over other Prophets with six things,” one of which was that:

«من به سوی تمام مخلوقات فرستاده شده‌ام.» [مسلم]

“I am sent to all of creation.” (Muslim)

پیامبر ﷺ فرموده است که هر پیامبری پیش از او فقط به سوی قوم خودش فرستاده می‌شد، که یعنی جز قوم خودشان هیچ کس دیگری مسئول شریعت ایشان نیست. هیچ یک از پیامبران پیشین به سوی مسلمانان فرستاده نشده‌اند. بنابراین، احکام آنان برای امت مسلمان شریعت نیست.

The Prophet (saw) says that each Prophet before him (saw) was sent only to his people, which means no one else but their own people are responsible for their Shar‟iah. None of the previous Prophets were sent to the Muslims. Therefore, their laws are not a Shar‟iah for the Muslim Ummah.

این مطلب با آنچه در قرآن کریم به وضوح بیان شده است، تأیید می‌شود:

This is supported by what is clearly mentioned in the Qur‟an:

و به ثمود، برادرشان صالح را فرستادیم (سوره هود: ۶۱)

“To Thamood, We sent their brother Saleh” (TMQ Hud: 61)

و به سوی قوم عاد، برادرشان هود را فرستادیم. (الأعراف ۷: ۶۵)

“To „Ad, we sent their brother Hud” (Al-Araf 7: 65)

و به سوی مَدیَن، برادرشان شُعَیب را فرستادیم. (الأعراف: ۸۵)

“To Midian, We sent their brother Shu‟ayb” (Al-Araf 7: 85)

بنابراین آنچه گفته شد نشان می‌دهد که شرایع پیشین برای مسلمانان شریعت نیستند، به سه دلیل. نخست، دلیل‌هایی که به کار رفته‌اند تنها به توحید و عقاید مربوط می‌شوند، نه به شریعت. دوم، متون شرعی وجود دارند که پیروی از هیچ شریعتی را جز شریعت اسلامی منع می‌کنند. سوم، هر پیامبری به‌طور مشخص به سوی قوم خود فرستاده شده است.

The above show that the previous laws are not Shara‟i for the Muslims for three reasons. First, the Daleels that are used refer only to the Tawheed and Aqa‟id, and not the Shar‟iah. Second, there are legal texts that prohibit following any Shar‟iah except the Islamic Shar‟iah. Third, each Prophet was sent specifically to his people.

مسلمان پیشین امتوں میں شامل نہیں ہیں، پیشین انبیاء مسلمانوں کی طرف مبعوث نہیں کیے گئے، اور مسلمانوں کو ان کی شریعت کے ذریعے خطاب نہیں کیا جاتا اور نتیجتاً وہ ان کے پابند نہیں ہیں۔ لہٰذا پیشین امتوں کی شریعت کو احکام کا مآخذ نہیں سمجھا جاتا۔

The Muslims are not part of previous nations, the previous Prophets were not sent to the Muslims, and the Muslims are not addressed by their law and consequently not responsible for them. Thus, the law of previous nations is not considered as a source of rules.

درباره‌ی این ادعا که مسلمانان باید هر آنچه را پیامبر ﷺ بیان کرده پیروی کنند: خداوند متعال به مسلمانان دستور داده است که از آنچه پیامبر ﷺ آورده پیروی کنند. پیامبر ﷺ سرگذشت امت‌های پیشین را بیان کرد تا از آن عبرت بگیرند و از پندهای داستان‌هایشان بهره ببرند، نه اینکه به قوانین آنان پایبند باشند. پیامبر ﷺ داستان پیامبران پیشین و اطلاعاتی درباره‌ی دیگر امت‌ها را برای مسلمانان بازگو کرد. ایشان ﷺ وضعیت آنان و احکامی را که پیروی می‌کردند توضیح داد، تنها به عنوان یادآوری، نه به عنوان دستوری برای پیروی از شریعت آنان. اخبار مربوط به کارها و احکامی که آن امت‌ها داشتند، همه صرفاً به عنوان روایت‌هایی برای عبرت‌گرفتن ذکر شده‌اند و نه به عنوان قوانینی که باید از آنها پیروی شود.

Regarding the claim that Muslims have to follow everything that the Messenger (saw) mentioned. Allah (swt) ordered the Muslims to follow what the Messenger (saw) brought. The Messenger (saw) narrated the affairs of previous nations to learn and take lessons from the morale of their stories, and not to abide by their laws. The Messenger (saw) narrated to the Muslims the stories of the previous Prophets as well as information about other nations. He (saw) explained their situations and rules they were following just as a reminder, not as an order to follow their laws. The news about the nations‟ affairs and rules they were following were all mentioned as mere narrations to take lessons from and not as laws to follow.

علاوه بر این، بسیاری از آن قوانین در جزئیات خود با شریعت اسلامی در تعارض‌اند. اگر مسلمانان به این قوانین خطاب می‌شدند، به دو شریعت مختلف خطاب شده بودند، و این محال است. برای نمونه، الله (سبحانه و تعالی) دربارهٔ سلیمان می‌فرماید:

Moreover, many of those rules contradict the Islamic Shar‟iah in their details. If the Muslims were addressed by these laws, they would be addressed by two different Sharaa‟i, which is impossible. For example, Allah (swt) says regarding Sulayman:

«و تفقّدَ الطیرَ فقال: ما لي لا أرى الهُدهُدَ أم كان من الغائبین؟ لأُعذِّبنَّه عذاباً شدیداً أو لأذبحنَّه أو لیأتیني بسلطانٍ مبین»

“And he took an account of the birds; and he said, „Why is it I do not see the Hud? Or is he among the absentees? I will certainly punish him with a severe punishment, or execute him, unless he brings me a clear reason.”‟ (TMQ An-Naml: 20-21)

هیچ اختلافی میان مسلمانان نیست که نباید برای پرندگان، و در واقع برای همه حیوانات، مجازاتی در نظر گرفت، حتی اگر گاهی آسیبی برسانند. متن صریح از پیامبر ﷺ چنین می‌گوید:

There is no disagreement among Muslims that there should be no punishment for birds, and all animals for that matter, even if they cause some harm. The clear text from the Messenger (saw) states:

«تَعَدِّی حیوانات بر دیگران، مورد مؤاخذه قرار نمی‌گیرد۔» (البخاری)

“The transgression of animals is not accounted for.” (Bukhari)

بنابراین، تجاوز به حیوانات و همچنین به پرندگان جبران نمی‌شود.

Thus, the transgression of animals as well as the birds is not compensated for.

و همچنین، الله (سبحانه و تعالی) به موسی (علیه السلام) خطاب کرد:

Also, Allah (swt) addressed Musa (as):

«و بر کسانی که یهودی شدند، هر حیوانی که سُم[ی] ناشکافته دارد حرام کردیم، و پیه گاو و گوسفند را بر آنان حرام کردیم، جز آنچه بر پشتشان یا در روده‌هایشان باشد یا با استخوان آمیخته باشد.» (قرآن کریم، سورۀ الأنعام: ۱۴۶)

“We forbade every (animal) with undivided hoof, and We forbade them the fat of the ox and the sheep, except what adheres to their backs of their entrails, or is mixed up with a bone.” (TMQ Al-Anam: 146)

در شریعت اسلامی، خداوند (سبحانه و تعالی) همه‌ی این موارد را برای مسلمانان حلال کرده است، آنجا که می‌فرماید: «و طعام شما برای آنان حلال است». چربی‌ای که در آیه ذکر شده، بخشی از خوراک مسلمانان است و بنابراین برای آنان مجاز است. قوم زکریا نیز شریعت خاص خود را داشتند، همان‌گونه که در قرآن کریم آمده است.

In the Islamic Shar‟iah Allah (swt) made all of this Halal to the Muslims by saying, “And your food is made halal for them.” The fat mentioned in the Ayah is part of the Muslims‟ food. Thus, it is allowed for them. The people of Zakariah also had their own Shar‟iah as mentioned in the Qur‟an.

مادرِ مریم گفت:

Maryam‟s mother said:

«إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّرًا» (آل عمران: ۳۵)

“I vowed what is in my womb for you.” (Al-Imran: 35)

این در اسلام حرام است. و الله (سبحانه و تعالی) یعقوب را خطاب کرد:

This is Haram in Islam. Also, Allah (swt) addressed Ya‟qoob:

«همه‌ی غذاها برای بنی‌اسرائیل حلال بود، جز آنچه که اسرائیل بر خود حرام کرده بود» (ترجمه‌ی قرآن، سوره‌ی آل‌عمران: ۹۳)

“All food was lawful to the Children of Israel, except what Israel made unlawful for himself” (TMQ Al-Imran: 93)

در اسلام، هیچ کس حق ندارد چیزی را حرام اعلام کند، اگر الله (سبحانه و تعالی) آن را حرام نکرده باشد.

In Islam it is Haram for anyone to make anything Haram if Allah (swt) did not make it Haram:

«چرا چیزی را که خدا برای تو حلال کرده، بر خود حرام می‌کنی؟» (ترجمه قرآن، سوره التحریم: ۱)

“Why do you make unlawful that which Allah made lawful for you.” (TMQ At-Tahrim: 1)

به همین ترتیب، قرآن کریم به شریعت اهل کتاب در زمان اصحاب کهف اشاره می‌کند:

Similarly the Qur‟an mentions the Shar‟iah of the Kitabyeen during the days of the People of the Cave:

آنان که بر کارشان غلبه یافتند گفتند: «قطعاً بر آنان مسجدی خواهیم ساخت.» (قرآن کریم، سورۀ الکهف: ۲۱)

“Those who prevailed over their affair said, „Let us surely take a place of worship over them.‟” (TMQ Al-Kahf: 21)

این در اسلام حرام است، زیرا پیامبر ﷺ فرمود:

This is Haram in Islam because the Prophet (saw) said:

«آنان همان مردمی‌اند که هرگاه مرد صالحی در میانشان بمیرد، بر گور او مسجدی می‌سازند و در آن تصویرهایی می‌کشند. اینان بدترین خلایق در نزد خداوند هستند.» (بخاری و مسلم)

“Those are the people who, whenever a pious man dies amongst them, make a place of worship at his grave and then they make those pictures in it. Those are the worst creatures in the Sight of Allah.” (Bukhari & Muslim)

در آیهٔ دیگری، الله (سبحانه و تعالی) خطاب به قوم موسیٰ فرمود:

In another Ayah, Allah (swt) addressed the people of Musa:

ما بر آنان مقرر کردیم: «جان در برابر جان، چشم در برابر چشم، بینی در برابر بینی، گوش در برابر گوش، دندان در برابر دندان، و زخم‌ها [نیز] قصاص دارند.» [سورۂ المائدہ: ۴۵]

“We ordained upon them: „Life for a life, eye for an eye, nose for a nose, ear for an ear, tooth for a tooth, and wounds equal for equal.‟” (TMQ Al-Maidah: 45)

مسلمانان از این حکم پیروی نمی‌کنند. در عوض، اسلام در این مورد مسلمانان را موظف می‌سازد که قصاص را اجرا کنند، یعنی مجازات اعدام در برابر قتل (با رعایت قواعد مشخص). افزون بر این، اسلام برای هر جرمی که پایین‌تر از این باشد، دیه یا غرامت مالی را مقرر کرده است، چنان‌که الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Muslims do not follow this order. Instead, Islam obligates Muslims in this case to take al-Qawad, or the capital punishment against murder (within specific rules). Furthermore, Islam established the monetary compensation for any crime below this, as Allah (swt) says:

«پس هرکس بر شما تعدی کرد، همانند تعدی او بر او تعدی کنید.» (سورۀ البقره: ۱۹۴)

“If then anyone transgresses against you, transgress likewise against him.” (TMQ Al-Baqarah: 194)

«و اگر مجازات می‌کنید، مجازات شما باید متناسب با ستمی باشد که بر شما رفته است.» (ترجمهٔ معنای قرآن کریم، سورهٔ النحل: ۱۲۶)

“And if you punish, let your punishment be proportional to the wrong that has been done against you.” (TMQ An-Nahl: 126)

«و جزاءُ سَيِّئَةٍ سَيِّئَةٌ مِثْلُها» (الشورى: ۴۰)

“And the punishment for a wrong deed is likewise.” (TMQ Ash-Shura 42: 40)

و زخم‌ها را قصاص است. (این آیه) با قصاص در اسلام تفاوت دارد. قصاص در اسلام «ارش» نامیده می‌شود، که غرامت مالی برای جنایات علیه هر عضوی از بدن است. تورات پذیرش ارش را ندارد. از آنجا که بسیاری از احکامی که بر پیامبران و امت‌های پیشین اجرا می‌شد با احکام اسلام در تضاد است، مسلمانان نمی‌توانند مخاطب آن احکام قرار گیرند.

Also, the meaning of the Ayah, “And wounds equal for equal,” differs from the Qisas in Islam. Qisas in Islam is called Irsh, which is the monetary compensation for crimes against any part of the body. The Torah does not contain the acceptance of Irsh. Since many rules that applied to the previous Prophets and nations contradict the Islamic laws, the Muslims cannot be addressed by them.

نباید گفت که تنها آن احکام ذکرشده نسخ شدهاند و احکام اسلامی متناظر با آنها جایگزینشان شدهاند. دلیل این است که احکام اسلامی برای نسخ احکام پیشین به صورت موردی نیامدهاند، بلکه به عنوان یک شریعت کامل برای بشریت آمدهاند که هیچ ارتباطی با شریعتهای پیشین ندارد. از این رو، ادعای نسخ موردی باطل است.

It should not be said that only those rules mentioned above are abrogated by their corresponding Islamic rules. The reason for this is because the Islamic rules did not come to abrogate the previous rules on a case-by-case basis but rather came as a complete Shar‟iah for humanity that has no relationship with the previous ones. Thus, the claim of case-by-case abrogation is invalid.

علاوه بر این، همان‌طور که پیش‌تر توضیح داده شد، نسخ عبارت است از باطل شدن حکمی موجود در متن به‌وسیله متنی جدید. برای نمونه، پیامبر ﷺ می‌فرماید:

Moreover, as explained earlier abrogation is the invalidation of an existing rule in the text by a new text. For example, the Messenger (saw) says:

«من پیش‌تر شما را از زیارت قبرها بازمی‌داشتم، اکنون باید آن‌ها را زیارت کنید.» ﷺ (مسلم، ترمذی، ابوداوود و النسائی)

“I used to forbid you from visiting the graves, now you should visit them.” (Muslim, Tirmidhï, Abu Dawud & al-Nasa‟i)

نسخ به معنای باطل شدن یک حکم قدیمی به واسطهٔ یک متن جدید است. در نسخ، حکمی که نسخ می‌شود باید پیش از حکم جدید نازل شده باشد، و حکم جدید نیز باید دلیلی در خود داشته باشد که حکم پیشین را نسخ می‌کند. اگر این دو شرط محقق نشود، نسخی در کار نیست. صرف اختلاف یا تعارض میان دو حکم، موجب نمی‌شود که یکی دیگری را نسخ کند. بنابراین، احکامی که دربارهٔ شریعت‌های پیشین ذکر شده‌اند، به سبب آنکه احکام اسلامی متناظر آن‌ها با ایشان مخالف یا متعارض‌اند، نسخ نشده‌اند. برای چنین ادعایی هیچ دلیلی وجود ندارد. همچنین میان احکام اسلامی و این احکام پیشین هیچ ارتباطی برقرار نیست. با این حال، این احکام در ضمن نسخ کلی شریعت‌های پیشین، به‌طور کامل نسخ شده‌اند. از این رو، برای نسخ آن‌ها به احکام مشخص و جداگانه نیازی نیست.

The invalidation of an old rule by a new text is termed abrogation. In abrogation, the abrogated rule must have been revealed before the new rule, and the new rule must also contain a Daleel that it is abrogating the previous rule. If both conditions are not met, there is no abrogation. The mere disagreement or contradiction between two rules does not make one of them abrogate the other. Therefore, the rules mentioned regarding the previous Sharaa‟i are not abrogated by their corresponding Islamic ones that conflict or contradict them. There is no Daleel for such a claim. Also, there is no relationship between the Islamic legislation and these rules. However, these rules are abrogated as part of the abrogation of the previous Sharaa‟i as a whole. Thus, they do not need specific rules to abrogate them.

تمام این دلایل به روشنی بطلان این تصور را نشان می‌دهد که مسلمانان مسئول هر آن چیزی هستند که پیامبر ﷺ ابلاغ کرده است. مسلمانان مسئول و مکلف‌اند که تنها از شریعت اسلام پیروی کنند. خطاب به مسلمانان با داستان‌ها و سرگذشت پیامبران پیشین نیست، و نیز خطاب به ایشان با احکامی که امت‌های پیشین بدان عمل می‌کردند نیست. بنابراین، شریعت امت‌های پیشین نه شریعتی برای مسلمانان است و نه منبعی از منابع قانون‌گذاری.

All of these evidences clearly illustrate the invalidity of the notion that the Muslims are responsible for everything that the Messenger (saw) conveyed. The Muslims are responsible and obligated to follow only the Shar‟iah of Islam. The Muslims are not addressed with stories and affairs of the previous Prophets, nor are they addressed with the rules that the previous nations followed. Therefore, the Shar‟iah of previous nations is neither a Shar‟iah for the Muslims nor a legal source of legislation.

اما اگر متنِ دیگری با عباراتی وجود داشته باشد که حکمی از شرایعِ پیشین را دربرداشته باشد و نشان دهد که مسلمانان نیز مخاطبِ آن هستند، آنگاه آن حکم جزئی از شریعتِ اسلامی می‌شود. بنابراین مسلمانان موظف‌اند این حکم را اجرا کنند، نه از آن جهت که ملزم به پیروی از شرایعِ پیشین باشند، بلکه از آن رو که این حکم جزئی از شریعتِ اسلامی است. مسلمانان موظف‌اند این حکم را به کار ببندند، زیرا الله (سبحانه و تعالی) متنی را بیان فرموده که دلالت می‌کند این حکم خطاب به مسلمانان است.

However, if there is another text that came with statements which includes a rule from the previous Sharaa‟i indicating that Muslims are addressed by them, then this rule becomes part of the Islamic Shari‟ah. Thus, Muslims are obliged to follow this rule because it is part of the Islamic Shari‟ah, not because Muslims are obligated to follow the previous Sharaa‟i. Muslims are obliged to apply the rule because Allah (swt) stated the text that indicates this rule is addressed to the Muslims.

با بررسی دقیق احکامی که در قرآن و سنت خطاب به پیامبران پیشین آمده است، روشن می‌شود که این احکام در سه حالت، مسلمانان را نیز شامل می‌شود:

Scrutinising the rules mentioned in the Qur‟an and the Sunnah which are addressed to the previous Prophets indicates that the Muslims are also addressed by these rules in three situations:

۱) اگر آیهای که حکم را در بر دارد با خطاب به مسلمانان آغاز شود. برای نمونه، در آیهای که به مسئلهٔ اندوختن مال میپردازد، خداوند (سبحانه و تعالی) میفرماید:

1) If the Ayah which contains the rule begins by addressing the Muslims. For example, in the Ayah addressing the issue of hoarding wealth, Allah (swt) says:

ای کسانی که ایمان آورده‌اید! بی‌گمان بسیاری از احبار و رهبانان، اموال مردم را به ناحق می‌خورند و از راه خدا باز می‌دارند؛ و کسانی هستند که طلا و نقره را گنج می‌کنند و آن را در راه خدا انفاق نمی‌کنند. پس آنان را به عذابی دردناک بشارت ده. (التوبہ: ۳۴)

“O you who believe! There are many rabbis and priests who eat the wealth of people unjustly and they yasuddun (keep people away from) Allah‟s Path, and there are those who hoard the gold and silver and do not spend it in the cause of Allah. Promise them a severe punishment.” (TMQ At-Tauba: 34)

اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) نے اس آیت میں مسلمانوں کو خطاب فرمایا ہے، لہٰذا جو حکم اس آیت میں آیا ہے وہ اسلامی شریعت کا حصہ ہے۔ اسی آیت کی بنیاد پر مال جمع کرکے رکھنا اسلامی شریعت میں حرام ہے، حالانکہ یہ حکم اس آیت کے ضمن میں آیا ہے جو احبار و رہبان کی حیثیت بیان کرتی ہے۔

Allah (swt) in this Ayah has addressed the Muslims therefore the rules that came in the Ayah are part of the Islamic Shari‟ah. Based on this Ayah, hoarding wealth is Haram in the Islamic Shari‟ah, even though the rule came as part of an Ayah which explains the status of priests and rabbis.

۲) اگر آیهای که حکم را دربردارد یکی از واژههایی را داشته باشد که دلالت بر معنای عام دارند، مانند آیه حکم کردن به غیر احکام الهی. خداوند (سبحانه و تعالی) میفرماید:

2) If the Ayah which includes the rule has one of the words that imply a general connotation, such as the Ayat of ruling with other than Allah‟s rules. Allah (swt) says:

«هر کس (وَمَن) بر پایه‌ی غیر آنچه خداوند نازل کرده حکم براند، آنان همان ظالمانند.» ({سورۀ المائدہ: ۴۵})

“Whoever (waman) rules by other than what Allah has revealed, then those are the Dhalimoon (oppressors).” (TMQ Al-Maidah: 45)

واژهٔ «مَن» در زبان عربی بار معنایی عام دارد. بنابراین، این آیه مسلمانان را مخاطب قرار می‌دهد.

The word “Mann” in Arabic establishes a general connotation. Thus, the Muslims are addressed by this Ayah.

۳) اگر آیهای که حکم در آن آمده، با چیزی پایان یابد که توجه مسلمانان را به آن حکم جلب کند. برای نمونه، در آیات سورۀ القصص که به جایگاه و رفتار قارون اشاره دارد. این آیات چنین آغاز میشوند که:

3) If the Ayah which includes the rule, ends with something that directs the attention of Muslims to the rule. For example, in the Ayat of Surah al-Qasas which alludes to the position and practices of Qaroon. The Ayat start by saying:

قارون از قوم موسی بود، اما بر ایشان ستم کرد. و ما از گنجینه‌ها به او داده بودیم، به گونه‌ای که کلیدهای آن برای گروهی از مردان نیرومند سنگین بود. هنگامی که قومش به او گفتند: «شادمانی مکن [و با ناسپاسی نسبت به نعمت‌های خدا شاد مباش]. همانا خداوند شادمانان [به ناسپاسی نعمت‌های خدا] را دوست ندارد.» اما با آنچه خداوند به تو عطا کرده، سرای آخرت را بجوی، و بهرهٔ خود از دنیا را فراموش مکن، و همان‌گونه که خداوند به تو نیکی کرده، نیکی کن، و در زمین فساد مجوی. همانا خداوند مفسدان را دوست ندارد. (ترجمهٔ قرآن کریم، سورۀ قصص: ۷۶-۷۷)

“Qaroon was from the people of Musa; however he transgressed over them. And We gave him of the treasures, that of which the keys would have been a burden to a body of strong men. When his people said to him, „Do not be glad (with ungratefulness to Allah‟s Favors). Verily! Allah likes not those who are glad (with ungratefulness to Allah‟s Favors).‟ But seek, with that (wealth) which Allah has bestowed on you, the home of the Hereafter, and forget not your portion of legal enjoyment in this world, and do good as Allah has been good to you, and seek not mischief in the land. Verily, Allah likes not the Mufsidoon.” (TMQ Al-Qasas: 76-77)

ع گفت: «این [ثروت] را تنها به سبب دانشی که دارم به من داده‌اند.» آیا نمی‌دانست که خداوند پیش از او نسل‌هایی را نابود کرده است که از نظر نیرو قوی‌تر و از نظر گردآوری مال بزرگ‌تر از او بودند؟ اما مجرمان از گناهانشان پرسیده نمی‌شوند (زیرا خداوند آنان را به خوبی می‌شناسد، پس بدون حساب مجازات خواهند شد). پس [قارون] با تجملات خود در میان قومش بیرون آمد. کسانی که خواهان زندگی دنیا بودند گفتند: «ای کاش ما نیز مانند آنچه به قارون داده شده است، داشتیم. قطعاً او صاحب بهره‌ای بزرگ است.»

“He said, 'This has been given to me only because of knowledge I possess.' Did he not know that Allah had destroyed generations before him, men who were stronger than him in might and greater in the amount they had collected? But the Mujrimoon will not be questioned of their sins (because Allah knows them well, so they will be punished without account). So he went forth before his people in his pomp. Those who were desirous of the life of the world said, 'Ah, would that we had the like of what Qaroon has been given. Verily! He is the owner of a great fortune.” (TMQ Al-Qasas: 78 -79)

و کسانی که علم داده شده بودند گفتند: «وای بر شما! پاداش خدا برای کسانی که ایمان آورده و کار شایسته کرده‌اند بهتر است، و این را جز شکیبایان نمی‌یابند.» پس ما او و خانه‌اش را در زمین فرو بردیم. آنگاه برای او گروهی نبود که در برابر خدا یاریش کنند، و او از یاری‌شدگان نبود. و کسانی که دیروز آرزوی جایگاه او را داشتند، صبح‌گاه گفتند: «آیا ندانستی که خداست که روزی را برای هر که از بندگانش بخواهد گسترده می‌کند و تنگ می‌گیرد؟ اگر خدا بر ما منت نمی‌نهاد، ما را نیز فرو می‌برد! آیا ندانستی که کافران رستگار نمی‌شوند؟»

“But those who had been given knowledge said, 'Woe to you! The reward of Allah is better for those who believe and do righteous good deeds, and this none shall attain except those who are patient.' So We caused the earth to swallow him and his dwelling place. Then he had no group or party to help him against Allah, nor was he one of those who could save themselves. And those who had desired his position the day before began to say, 'Know you not that it is Allah Who enlarges the provision or restricts it to whomsoever He pleases of His slaves. Had it not been that Allah was Gracious to us, He could have caused the earth to swallow us up (also)! Know you not that the disbelievers will never be successful.'” (Al-Qasas 28: 80-82)

در آن آیات، الله (سبحانه و تعالی) از قارون سخن می‌گوید، و بلافاصله پس از آن‌ها آیاتی آمده است که می‌فرمایند:

In those Ayat, Allah (swt) is talking about Qaroon, and they are immediately followed by the Ayat which state:

«ما آخرت را برای کسانی قرار می‌دهیم که در زمین نه خواهان برتری‌جویی‌اند و نه فساد. و عاقبتِ نیک از آنِ پرهیزگاران است. و هرکس با نیکی بیاید، برایش بهتر از آن خواهد بود...»

“We will grant the Hereafter to those who do not seek arrogance or mischief in the earth, and the good end is for the Mutaqeen (pious). He who comes with the Hasana will be rewarded better than it...” (TMQ Al-Qasas: 83)

آیات اخیر به پیامبر ﷺ و مسلمانان خطاب می‌کنند، و این بدان معناست که توجه مسلمانان را به قارون و به احکامی که در آیاتی که درباره او سخن می‌گویند آمده، جلب می‌کنند. قارون از کسانی بود که در زمین به دنبال برتری‌جویی و تکبر بود. بنابراین، مسلمانان نیز با همان احکام مورد خطاب قرار می‌گیرند.

The last two Ayat started addressing the Prophet (saw) and the Muslims, which means that they direct the attention of the Muslims to Qaroon and to the rules mentioned in the Ayat discussing him. Qaroon was from those who sought arrogance in the earth. Thus, the Muslims are addressed by the same rules.

در این سه حالت، احکامی که در این آیات بیان شده‌اند بخشی از شریعت اسلامی‌اند، زیرا متونی وجود دارد که نشان می‌دهد مسلمانان مخاطب آن هستند.

In these three situations, the rules mentioned in these Ayat are a part of the Islamic Shari‟ah because there are texts indicating that the Muslims are addressed by it.

این حدیث بر این نکته تأکید می‌کند که ما موظفیم از شریعتی پیروی کنیم که بر محمد ﷺ نازل شده است، و نه از هیچ شریعت دیگری.

The following Hadith reiterates the point that we are obliged to follow the Shariah revealed to Muhammad (saw) and not any other.

جابر بن عبدالله روایت کرد که عمر بن خطاب نسخه‌ای از تورات را نزد پیامبر ﷺ آورد و گفت: «ای فرستادهٔ خدا، این نسخه‌ای از تورات است.» اما [پیامبر ﷺ] سکوت کرد. سپس عمر شروع به خواندن کرد و چهرهٔ پیامبر ﷺ پیوسته دگرگون می‌شد. پس ابوبکر با خشونت او را قطع کرد: «آیا چهرهٔ فرستادهٔ خدا ﷺ را نمی‌بینی؟» عمر به چهرهٔ پیامبر ﷺ نگریست و گفت: «پناه بر خدا از خشم او و از خشم فرستادهٔ او ﷺ؛ ما الله را پروردگار، اسلام را دین و محمد ﷺ را پیامبر پذیرفته‌ایم.» آنگاه پیامبر ﷺ فرمود:

Jabir ibn Abdullah narrated that Umar Ibn al-Khattab brought a copy of the Torah to the Prophet (saw) and said: “O Messenger of Allah, this is a copy of the Torah.” But [the Prophet] kept silent. Then Umar started reading and the face of the Prophet kept changing. So, Abu Bakr interrupted him violently: “Don't you see the face of the Messenger (saw)?” Umar looked at the Prophet's face and said, “May Allah preserve me from His anger and from the anger of his Messenger (saw), we accepted Allah as Lord and Islam as religion and Muhammad as Prophet.” Then the Prophet (saw) said:

«قسم به آن کسی که جان محمد در دست اوست، اگر موسی (ع) بر شما ظاهر می‌شد و شما از او پیروی می‌کردید و مرا رها می‌کردید، قطعاً از راه راست گمراه می‌شدید؛ و اگر او زنده بود و به زمان نبوت من می‌رسید، حتماً از من پیروی می‌کرد.» ﷺ26

“By the One Who owns Muhammad's soul, if Musa (as) appeared to you and you followed him and left me, you would go astray from the right path and if he were alive and reached [the time of] my prophethood he would have followed me.”26

[ترمذی ۱۹۴؛ دارمی ۱/۴۳۵ و مشکاۃ، ۱/۲۰]

26 Tirmizi 194; Darimi 1/435 and Mishkat, 1/20