هنگامی که عمر (رض) به خلافت رسید، هر یک از صحابه (رض) که می‌خواست به سرزمین‌های تازه آزادشده مهاجرت کند، ناچار بود از عمر (رض) اجازه بگیرد. عمر (رض) پس از درخواست، برای مدت معینی از ماه‌ها به آنان مرخصی می‌داد، به این شرط که باز گردند.

When Umar (ra) became the Khaleefah, if anyone from the Sahabah (ra) wanted to migrate to the newly liberated lands, he would have to take the permission of Umar (ra). Upon the request, Umar (ra) would grant a leave for a specified number of months on the condition that they would return.

هنگامی که عثمان (رضی الله عنه) خلیفه شد، به صحابه (رضی الله عنهم) اجازه داد که پراکنده شوند. صحابه (رضی الله عنهم) شروع به ترک مدینه کردند و به مناطقی مانند شمال آفریقا، شام، کابل و حتی پکن رفتند، در حالی که برخی دیگر به مکه بازگشتند. برای نمونه، ابن مسعود (رضی الله عنه) به کوفه رفت، عبدالرحمن بن عوف (رضی الله عنه) به پکن رسید، و عبدالله بن عمر (رضی الله عنهما) در مدینه ماند. با این حال، در بیشتر موارد، دو گروه اصلی صحابه (رضی الله عنهم) یا در کوفه بودند یا در مدینه.

When Uthman (ra) became the Khaleefah, he allowed the Sahabah (ra) to disperse. The Sahabah (ra) began leaving Madinah, heading out to regions such as North Africa, Sham, Kabul, and even Peking, while others went back to Makkah. For instance, Ibn Mas‟ood (ra) went to Kufah, Abdur-Rahman bin Awf (ra) reached Peking, while Abdullah bin Umar (ra) stayed in Madinah. However, for the most part, the two main groups of Sahabah (ra) were either in Kufah or Madinah.

آنان که ما ایشان را تابعین می‌نامیم، پیروان و همراهان یک صحابی مشخص بودند. برای مثال، سعید بن مسیب، نافع و سالم بن عبدالله بن عمر از تابعین سرشناسی هستند که از عبدالله بن عمر (رض) پیروی کردند. بیشتر تابعین عرب نبودند، پس زبان عربی را آموختند، و در برخی موارد این زبان را بهتر از خود عرب‌ها فرا گرفتند و از بزرگ‌ترین مشارکت‌کنندگان در فقه شدند.

Those whom we call the Tabi‟een were the followers and companions of a specific Sahabi. For example, Sa‟eed ibnu Musayeb, Nafi‟, and Salem ibn Abdullah bin Umar are well known Tabi‟een who followed Abdullah bin Umar (ra). Most of the Tabi‟een were not Arabs so they learned the Arabic language, and in some cases they learned the language better than the Arabs themselves, and became major contributors to Fiqh.

در دوران تابعین، دو روش عمده برای فهم متن پدید آمد:

During the days of the Tabi‟een, two major methodologies of understanding the text arose:

اهل الحدیث (اهل حدیث) در مدینه.

a) Ahlel-Hadith (The People of Hadith) in Madinah.

ب) أهل الرأي (اهل رأی) در کوفه.

b) Ahlel-Ra‟ee (The People of Reason) in Kufah.

کسانی که از اهل حدیث پیروی می‌کردند، احادیث بیشتری در اختیار داشتند و بیشتر بر حدیث تکیه می‌کردند تا بر قیاس، در حالی که اهل رأی بیشتر بر قیاس و بر معانی نهفته در متن تکیه داشتند، اما هرگز حدیث را نادیده نمی‌گرفتند. تفاوت دیگر میان این دو مکتب آن است که رأی در مکتب عراق بر پایه‌ی قیاس بود، در حالی که در مدینه رأی بیشتر بر شرح و بسط خود متن استوار بود.

Those who followed Ahlel-Hadith (The People of Hadith) had more Hadith at their disposal and relied on the Hadith more than on Qiyas, while Ahlel-Ra‟ee (The People of Ra‟ee) relied more on Qiyas and the meanings behind the text, but did not at all neglect the Hadith. Another difference between the two schools is that the Ra‟ee (reasoning) in the School of Ra‟ee was based on Qiyas while in Madinah Ra‟ee was based more on an elaboration of the text itself.

در میان تابعین مدینه این افراد بودند: سعید بن مسیّب، زُهری، یحیی، و ربیعة الرأی، عُروه، ابوبکر بن عُبید بن حارث، قاسم بن محمد بن ابی‌بکر، عُبیدالله، سلیمان بن یسار، خارجة بن زید بن ثابت. ایشان فقه خود را از عبدالله بن عمر (رض) فرا گرفتند. سعید بن مسیّب به «الجریئ» (یعنی صریح‌گو) یا کسی که جرئت اجتهاد کردن دارد معروف بود، و ربیعه به سبب رواج اجتهادورزی‌اش «الرأی» نامیده شد.

Among the Tabi‟een in Madinah were Sa‟eed ibnu Musayeb, Zuhri, Yahya, and Rabiah-ar-Ra‟ie, „Urwa, Abu Bakr bin „Ubaid bin Harith, Qasim bin Muhammad bin Abu Bakr, „Ubaidullah, Sulayman bin Yassar, Khaija bin Zayd bin Thabit. They took their Fiqh from Abdullah bin Umar (ra). Sa‟eed ibnu Musayeb was known as Al-Jareei (The Outspoken) or the on who has guts to make Ijtihad, while Rabiah was called Ar-Ra‟ie because of his common practice of making Ijtihad.

مردم مدینه با پیامبر ﷺ زیسته بودند و افعال و اقوال ایشان ﷺ را به شیوه‌ای عملی‌تر فرا می‌گرفتند. از این رو، اهل حدیث (مردم کتاب) در مدینه پدید آمدند.

The populace in Madinah had lived with the Prophet (saw) and took his (saw) actions and sayings in a more practical manner. Thus, Ahlel Hadith (People of the Book) emerged in Madinah.

همچنین این تصور نادرست وجود دارد که اهل الحدیث فقط به حدیث پایبند بودند و هیچ اجتهادی انجام نمی‌دادند. این ادعا باطل است. برای نمونه، امام مالک بن انس که از مکتب مدینه برخاست، به مراتب بیشتر از ابوحنیفه که از مکتب کوفه برخاست، بر اساس مصلحت مرسله اجتهاد می‌کرد.

There is also a misconception that Ahlel-Hadith (The People of Hadith) used to only adhere to the Hadith without performing Ijtihad whatsoever. This claim is false. For example, Imam Malik bin Anas, who emerged from the School of Madinah, used to do Ijtihad according to Maslahah Mursalah even more than Abu Hanifah, who emerged from the School of Kufah.

در میان تابعین کوفه، شعبی، حسن بصری، ابراهیم نخعی، حماد، علقمة بن قیس و مسروق بن أجدع بودند. این تابعین فقه خود را از علی بن أبی طالب (رض) و عبدالله بن مسعود (رض) فرا گرفته بودند. برخی از تابعین، مانند شعبی، از محدثان (دانشمندان حدیث) به شمار می‌رفت.

Among the Tabi‟een in Kufah were Ash-Sha‟bee, Hasan al-Basri, and Ibraheem an-Nakha‟ee, Hammaad, Alqamah bin Qais, Masjood bin Ajdah. These Tabi‟een took their Fiqh from Ali bin Abi Talib (ra) and Abdullah bin Mas‟ood (ra). Some of the Tabi‟een such as Ash-Sha‟bee was considered Muhaditheen (Scholars of Hadith).

مردم کوفه (عراق) با مشکلات فراوانی روبه‌رو بودند، از جمله جعل حدیث، آشوب‌های سیاسی و مانند آن، و دانشمندان به دلیل امکان جعل، در گردآوری حدیث بسیار محتاط بودند. به سبب این مشکلات، آنان اغلب از استدلال عقلی بهره می‌بردند. «رأی» در اینجا به معنای نظری است که از برداشت‌های گوناگون از متن به دست می‌آید. از این رو، آنان به «اهل الرأی» (صاحبان رأی و استدلال) شناخته شدند.

The populace in Kufah (Iraq) was experiencing many problems such as the fabrication of Hadith, political turmoil, etc., and the scholars were very careful in collecting Hadith due to the possibility of fabrication. Due to these problems, they often used reasoning. Reasoning (Ra‟ee) here implies opinion derived from different understandings of the text. Thus, they came to be known as Ahlel Ra‟ee (People of the Reasoning).

کلمهٔ «رأی» از نظر لغوی به معنای «نظر» و «عقیده» است. به همین دلیل برخی گمان می‌کنند که اصطلاح «اهل الرأی» (کسانی که رأی و نظر خود را ارائه می‌دهند) به معنای افرادی است که نظر خود را بیان می‌کنند. این برداشت نادرست است، برای کسی که بر این باور است که نظرشان بر پایهٔ هوای نفس بوده است. رأیی که اهل الرأی ارائه می‌کردند، از طریق اجتهادشان بود که بر پایهٔ ادلهٔ شرعی، یعنی قرآن و سنت، استوار بود.

The word Ra‟ee linguistically means: opinion. Therefore some people think that the term Ahlel-Ra‟ee (The People of Ra‟ee) means the people who present their opinion. This is a misconception, to anyone who believes that their opinion was based on their desires. The opinion presented by Ahlel-Ra‟ee was through their Ijtihad, which was based on the legislative evidences, i.e. Qur‟an and Sunnah.

پیامبر ﷺ فرمودند:

The Prophet (saw) said:

«خداوند علم را پس از آنکه به شما داده، از میان نمی‌برد، بلکه علم با مرگ علما برداشته می‌شود. سپس مردمی نادان پیدا می‌شوند که بر اساس هوای نفس خود به رأی‌دادن می‌پردازند؛ آنان گمراه می‌شوند و امت را نیز به گمراهی می‌کشانند.» (بخاری و احمد)

“Allah does not remove the „Ilm after it was given to you, rather the „Ilm would be removed with the death of the „Ulema. Then some people, who are ignorant, will start giving their Ra‟ee based on their desires and they are misled and will lead the Ummah astray.” (Bukhari & Ahmad)