پس از وفات پیامبر ﷺ، مسلمانان ابوبکر (رض) را به خلافت برگزیدند. یکی از نخستین مسائلی که با آن روبه‌رو شد، سردرگمی فاطمه ام الحسن (رض)، دختر پیامبر ﷺ، در مورد ارث بردن قطعه زمینی بود که پیامبر ﷺ مالک آن بود. ابوبکر (رض) حدیث زیر را نقل کرد که این مسئله را حل نمود.

After the death of the Prophet (saw), the Muslims selected Abu Bakr (ra) as the Khaleefah. One of the first issues he faced was confusion on the part of Fatimah Umm Hasan (ra), daughter of the Prophet (saw), inheriting a piece of land, which the Prophet (saw) owned. Abu Bakr (ra) quoted the following Hadith, which resolved the matter.

«ما پیامبران ارثی باقی نمی‌گذاریم؛ آنچه از خود به جا می‌گذاریم صدقه است.» (بخاری و مسلم)

“We (Prophet‟s) do not leave things for inheritance. Whatever we leave is charity.” (Bukhari & Muslim).

او سپس به ابوبکر (رض) پیشنهاد کرد که اجازه دهد او بر اموال نظارت کند و آن را همان‌گونه که پیامبر ﷺ توزیع می‌کرد، توزیع نماید. ابوبکر (رض) نپذیرفت و گفت: «من هیچ کاری را که رسول‌الله ﷺ انجام می‌داد، ترک نخواهم کرد.» [بخاری]

She then suggested to Abu Bakr (ra), letting her supervise the property and to distribute it the way the Prophet (saw) used to do. Abu Bakr (ra) refused saying, “I am not going to quit doing anything the Messenger (saw) used to do.” (Bukhari)

در روایت دیگری، ابوبکر (رض) گفت: «پس از رسول‌الله ﷺ من متولی امور هستم.» بدین‌ترتیب ابوبکر (رض) به فاطمه ام حسن (رض) یادآور شد که اگر او (رض) این اختیار را به وی می‌داد، پس دیگر چه فایده‌ای در داشتن خلیفه بود. افزون بر این، عمل کردن از جانب خلیفه بر عهده او نبود.

In another narration, Abu Bakr (ra) said, “I am in charge after the Messenger (saw).” Thus Abu Bakr (ra) pointed out to Fatimah Umm Hasan (ra) that if he (ra) gave her this authority then what is the point of having a Khaleefah. Moreover, it was not up to her to act on behalf of the Khaleefah.

در آن زمان ابوبکر (رض) صحابه (رض) را گرد آورد و از ایشان پرسید: کجایید؟ چرا مرا ترک می‌کنید؟ (ابوبکر (رض) به صحابه (رض) اشاره داشت که به سوی سرزمین‌های تازه آزادشده می‌رفتند). اگر می‌خواهید من خلیفه باشم، نمی‌توانید تنها مرا برگزینید و بروید. بدین‌ترتیب، ابوبکر (رض) این گروه از صحابه (رض) را نزد خود نگه داشت.

At that time Abu Bakr (ra) gathered the Sahabah (ra) and asked them, where are you? Why are you leaving me? (Abu Bakr (ra) was referring to the Sahabah (ra) leaving for the newly liberated lands). If you want me to be the Khaleefah you cannot just appoint me and depart. Thus, Abu Bakr (ra) maintained this group of Sahabah (ra) with him (ra).

در این دوران، با رحلت پیامبر ﷺ، صحابه (رضی الله عنهم) برای مسائلی که پیش می‌آمد و در قرآن و سنت به صراحت بیان نشده بود، به اجتهاد پرداختند. صحابه (رضی الله عنهم) قرآن را گردآوری کردند، و بسیاری از ایشان پیش‌تر تمام قرآن را حفظ کرده بودند. آیات قرآن نیز بر سنگ‌ها، پوست درختان، یا تکه‌های چرم نوشته شده بود و به طور کلی در میان صحابه (رضی الله عنهم) پراکنده بود.

During this era, with the death of the Prophet (saw), the Sahabah (ra) began performing Ijtihad for problems that arose which were not explicitly expressed in the Qur‟an and Sunnah. The Sahabah (ra) compiled the Qur‟an, and many of them had already committed the whole Qur‟an to memory. The Ayah of the Qur‟an was also written on stones, tree barks, or pieces of leather, and were scattered amongst the Sahabah (ra) in general.

علاوه بر این، بیشتر احادیث مکتوب نشده بودند، بلکه در حافظه نگهداری می‌شدند. هیچ فرد واحدی مانند حفظ کردن کل قرآن، کل سنت را حفظ نکرده بود. با این حال، قرآن و سنت با هم به‌عنوان مرجعی برای حل مشکلاتی که صحابه (رض) به‌طور جمعی با آن‌ها روبه‌رو بودند، به کار می‌رفتند. پس از مدتی، دریافتند که هر فردی توانایی فهم اسلام را ندارد، و از این رو برنامه‌ای برای آموزش مسلمانانی که از این توانایی برخوردار نبودند آغاز کردند.

Additionally, most of the Hadith were not documented; rather they had been committed to memory. No one single person had memorised the entire Sunnah as they had memorised the entire Qur‟an. Nonetheless, the Qur‟an the Sunnah together served as the reference point for the solutions to the problems that the Sahabah (ra) faced as a whole. After a while they found that not every single person was capable of understanding Islam, and so they began a program of educating those Muslims who were incapable.

در زمان وفات پیامبر ﷺ، شمار صحابه (رضی الله عنهم) به هزاران تن می‌رسید، اما تنها هفت تا ده نفر از ایشان بیش از دیگران فتوا می‌دادند و به‌عنوان فقیهان عملی شناخته می‌شدند، یعنی کسانی که می‌توانستند حکم شرعی مسائل عملی و روزمره را بیان کنند. از جمله این گروه عمر، علی، ابن عمر، ابن عباس، ابن مسعود، زید بن ثابت و عایشه دختر ابوبکر (رضی الله عنهم) بودند. صحابه (رضی الله عنهم) در تلاش خود برای تعیین احکام شرعی مسائل، به قرآن و سنت پایبند بودند؛ با این حال، آرای متفاوت و گوناگونی ارائه کردند.

At the time of the death of the Prophet (saw), the Sahabah (ra) numbered in the thousands, however only about seven to ten of them used to give Fatwa more than the others, and were considered practical Fuqahaa, or people who were able to give the Islamic rule in practical, day to day problems. Included in this group were Umar, Ali, Ibn Umar, Ibn Abbas, Ibn Mas‟ood, Zayd bin Thabit, and Aisha bint Abu Bakr (ra). In their endeavour to determine the Hukm Shar‟i rules for problems, the Sahabah (ra) adhered to the Qur‟an and Sunnah; however, they still arrived at varying and different opinions.

برای مثال، در مسئلهٔ طلاق، ابوبکر (رض) و عمر بن الخطاب (رض) دیدگاه‌های متفاوتی داشتند. عمر (رض) بر این باور بود که اگر مردی در یک مجلس به همسرش بگوید «تو را طلاق دادم» سه بار، آن مرد سه طلاقه کرده و نمی‌تواند با آن زن ازدواج مجدد کند، تا زمانی که آن زن با مرد دیگری ازدواج کند و آن مرد او را طلاق دهد. در حالی که ابوبکر (رض) بر این عقیده بود که این عمل تنها یک طلاق به دنبال دارد.

For example, in the issue of divorce, Abu Bakr (ra) and Umar bin Al-Khattab (ra) had different opinions. Umar (ra) was of the opinion that if a man says to his wife “I have divorced you” three times in one sitting, then the man would have divorced her three times and could not remarry the woman until she married and was divorced by someone else. While Abu Bakr (ra) was of the opinion that this would result in only one divorce.

در مثالی دیگر، ابوبکر (رض) غنایم جنگی را به‌طور مساوی میان صحابه (رض) تقسیم می‌کرد. وقتی عمر (رض) خلیفه شد، به کسانی که تازه مسلمان شده بودند و در جنگ‌های نخستین با پیامبر ﷺ جنگیده بودند، مانند خالد بن الولید (رض)، به اندازه کسانی که در آن جنگ‌های نخستین همراه پیامبر ﷺ بودند، نمی‌داد.

In another example, Abu Bakr (ra) used to distribute the spoils of war equally amongst the Sahabah (ra). When Umar (ra) became the Khaleefah, he did not give those who became Muslim recently and who had fought against the Prophet (saw) in the early wars, like Khalid bin Al-Walid (ra), as much as he gave to those who had accompanied the Prophet (saw) in those earlier wars.

اختلافات میان صحابه (رض) تنها به جزئیات حکم شرعی محدود نمی‌شد، بلکه در برخی شاخه‌های عقیده نیز اختلافاتی داشتند.

The differences amongst the Sahabah (ra) were not only limited to the details of the Hukm Shar‟i, they also had differences in certain branches of the „Aqeedah.

با این حال، این اختلاف نظرها ممکن است در شاخه‌های عقیده وجود داشته باشد، که عمدتاً به ساختار زبانی زبان عربی بازمی‌گردد. در حالی که در هستهٔ عقیده تنها یک فهم درست وجود دارد. برای نمونه، در مسئله‌ای مرتبط با عقیده، درباره اسراء اختلاف نظر وجود دارد؛ آنجا که الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید: «پاک و منزه است آن کس که بنده‌اش را در شبی از مسجد الحرام به مسجد الاقصی سیر داد...» (سورۃ الإسراء: 1)

However, these differences of opinions may exist in the branches of the „Aqeedah, mainly due to linguistic structure of the Arabic language. Whereas, in the core of the „Aqeedah there is only one correct understanding. For example, in an issue related to the „Aqeedah there is a difference of opinion regarding Isra‟, Allah (swt) says; “Glory be to He who took his „Abd on the Night Journey (Isra) from Masjid Al- Haram to Masjid Al-Aqsaa...” (TMQ al-Isra: 1)

اکثر صحابه (رض) بر این عقیده بودند که جسم مبارک پیامبر ﷺ در شب معراج (اسراء) سفر کرد. عایشه بنت ابی بکر (رض) بر این عقیده بود که جسم پیامبر ﷺ آن سفر را نکرد و تنها روح ایشان ﷺ آن را انجام داد. دلیل عایشه بنت ابی بکر (رض) این بود که پیامبر ﷺ از میان نرفت و کسی به یاد ندارد که جسم ایشان ﷺ خارج شده باشد.

Most of the Sahabah (ra) were of the opinion that the physical body of the Prophet (saw) made the night journey or the Isra. Aisha bint Abu Bakr (ra) was of the opinion that the physical body of the Prophet (saw) did not make the journey and that only his (saw) soul made it. Aisha bint Abu Bakr‟s (ra) justification was that he (saw) was not missed and no one remembers his (saw) body leaving.

مثال دیگر این است که به عایشه بنت ابوبکر (رض) گفته شد که صحابی (رض) میت به سبب نوحه و گریه بلند که خانواده‌اش انجام می‌دهند عذاب داده می‌شود. عایشه بنت ابوبکر (رض) این ادعا را رد کرد، زیرا دریافت که با آیه‌ای که می‌گوید در تضاد است:

Another example is where Aisha bint Abu Bakr (ra) was told by a Sahabi (ra) that the deceased person would be punished because of the wailing and loud crying, performed by his family. Aisha bint Abu Bakr (ra) rejected this claim because she understood that it contradicted the Ayah that says:

«هیچ‌کس بار گناه دیگری را به دوش نخواهد کشید...» (قرآن کریم، سورهٔ الإسراء: ۱۵)

“No-one will bear the burden of another...” (TMQ Al-Isra: 15)

امام بغوی در کتاب «مصابیح السنۃ» خود یادآور شده‌اند که ابوبکر (رض) برای حل مشکلات خود به کتاب خدا (سبحانه و تعالی) رجوع می‌کرد. اگر در آنجا راه‌حلی نمی‌یافت، از برخی فقهای صحابه (رض) درباره آن مسئله اجتهادشان را می‌خواست. امام بغوی سپس می‌گوید که عمر (رض) با آنکه خود فقیهی سرشناس بود، با صحابه (رض) مشورت می‌کرد.

Imam Baghawi in his book “The Lights of the Sunnah” remarked that Abu Bakr (ra) used to look to the Book of Allah (swt) to solve his problems. If he couldn‟t find a solution there, he would ask some of the Fuqahaa among the Sahabah (ra) for their Ijtihad in the particular issue. Imam Baghawi goes on to say that Umar (ra) used to consult the Sahabah (ra) even though he was himself a well-known Faqih.

با وجود اختلاف صحابه رضی الله عنهم، این اختلاف در چارچوب فهم متن قرار داشت و به عنوان امری عادی پذیرفته می‌شد. امام محمد ابو زهره، هنگام بحث درباره دوران صحابه رضی الله عنهم، گفت که رفع دو تصور نادرست اهمیت دارد.

Even though the Sahabah (ra) disagreed, their disagreement was well within the guideline of understanding the text and this was considered normal. Imam Muhammad Abu Zahrah, while discussing the era of the Sahabah (ra), said that it is important to remove two misconceptions.

الف. نخستین مورد این است که برخی گفته‌اند صحابه (رض) حدیث صحیح را نادیده می‌گرفتند و احکام خود را بر پایهٔ عقل یا اندیشهٔ شخصی خویش استوار می‌کردند. امام زهره گفت که باید دانست هیچ‌یک از صحابه (رض) متن را برای رأی عقلی خود رها نکرد؛ بلکه نظرات ایشان کاملاً برپایهٔ نصوص بود و از آن‌ها تأثیر می‌پذیرفت. او نمونه‌ای از خلیفه عمر بن خطاب (رض) می‌آورد، آنگاه که دست دزد را قطع کردن را به تأخیر انداخت. برخی این مورد را دلیلی می‌گیرند که عمر (رض) این کار را صرفاً بر اساس اندیشهٔ شخصی خود انجام داد.

A. The first is that some people said that the Sahabah (ra) used to disregard the authentic Hadith and based their judgments on their mind or own rational thinking. Imam Zahrah said that it should be understood that none of the Sahabah (ra) left the text for their own rational opinion; rather their opinions were based and influenced entirely by the texts. He uses an example from the Khaleefah Umar bin Al Khattab (ra), when he delayed cutting off the hand of the thief. Some people use this instance as an example that Umar (ra) did this solely due to his own thinking.

این ادعا نادرست است، زیرا حدیثی از علی (رض) روایت شده که در آن پیامبر ﷺ فرمودند: «حدودِ [الهی] را در مواردِ شبهه اجرا نکنید». همچنین حدیث دیگری از مکحول (رض) روایت شده که در آن پیامبر ﷺ فرمودند:

This claim is incorrect, since there is a Hadith narrated by Ali (ra) where the Prophet (saw) said: “Don‟t implement the Hudood in the cases of doubt”. There is also another Hadith narrated from Makhul (ra) in which the Prophet (saw) stated:

«لَا قَطْعَ فِي الْمَجَاعَةِ». و در حقیقت، مدینه در زمانی که عمر (رض) اجرای حد را به تعویق انداخت، دچار قحطی بود.

“There is no cutting in a famine”. And Madinah was in fact experiencing a famine at the instance when Umar (ra) postponed implementing the Hadd.

B. برخی کوشیدند صحابه (رض) را به دو گروه تقسیم کنند: کسانی که سختگیرانه به سنت‌ها پایبند بودند (اهل حدیث)، و کسانی که به نصوص پایبند نبودند و اهل رأی نامیده می‌شدند. آنان ادعا می‌کنند که گروه نخست چنین می‌کرد زیرا سنت‌گرایانِ کلاسیک بودند، در حالی که گروه دوم احیاگر بودند.

B. Some tried to classify the Sahabah (ra) into two groups: Those who adhered strictly to the traditions (Ahlel-Hadith), and those who did not adhere to texts, called Ahlel-Ra‟ee. They claim that the first group did this because they were Classical Traditionalists, while the second group was Revivalists.

این ادعا نادرست است، زیرا هم اهل حدیث و هم اهل رأی به نص پایبند بودند. امام زهری مثالی ذکر کرد که آن‌ها به کار می‌برند، درباره‌ی حیوانات گمشده در میان مردم. پیامبر ﷺ فرمود که آن‌ها را رها کنید تا به صاحبشان برسند. اما عمر (رض) در این باره به شیوه‌ای دیگر عمل کرد. او آن‌ها را در یک جا گرد آورد و به صاحب اجازه داد تا آن‌ها را شناسایی کند و بردارد.

This claim is incorrect, since both Ahlel-Hadith and Ahlel-Ra‟ee adhered to the text. Imam Zahrah cited the example, which they use, regarding the stray animals in the State. The Prophet (saw) said to leave them and they will reach their owner. But Umar (ra) acted differently in this regard. He put them in one place and allowed the owner to identify them and take them.

واضح باشد که عمل عمر با روش پیامبر ﷺ هماهنگ بود، از این جهت که هدف، این بود که حیوانات سرگردان به صاحبشان برسند. روش یا وسیله‌ی پیامبر ﷺ در حل این مشکل این بود که به حیوانات اجازه داده شود آزادانه بگردند.

It should be clear that Umar‟s action was in line with the Prophet‟s (saw), in that the objective was to allow the wandering animals to reach their owner. The Prophet‟s (saw) style or means in solving the problem was to allow the animals to wander.

اما در زمان عمر (رض)، هنگامی که دولت به مناطق شام و شمال آفریقا گسترش یافت، روش نگهداری حیوانات در یک مکان برای حل همان مشکل بازگرداندن حیوانات گمشده به صاحبانشان به کار گرفته شد، و هیچ تعارضی وجود ندارد. بنابراین آنچه عمر (رض) انجام داد بخشی از مسئولیت او بود که اتخاذ برخی رویه‌های اداری را ایجاب می‌کرد. این تصمیمات اداری قابل تغییر هستند.

However, during Umar‟s (ra) time, when the State had expanded to the areas of Sham and North Africa, the tactic of putting the animals in one location was used to solve the same problem of returning the stray animals to their owners, and there is no conflict. So what Umar (ra) did was part of his responsibility, which requires adopting some administrative procedures. These administrative decisions can be changed.

باید دانست که میان امر اداری و امر تشریعی تفاوت است. امر کردن به انسان برای ادای نمازش اگر در آن اشتباه کرده باشد، امری تشریعی است، در حالی که بستن شتر سرگردان، امری اداری است.

It should be understood that there is a difference between an administrative order and a legislative order. Ordering a person to do his Salah if he made a mistake is a legal order, while tying up a wandering camel is an administrative order.

متن گاهی به دلیل ساختار آیه و/یا ساختار زبان عربی می‌تواند به شیوه‌های مختلفی فهمیده شود. برای نمونه، الله (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

The text sometimes could be understood in different ways due to the structure of the Ayah, and / or the structure of the Arabic language. For example, Allah (swt) says:

«زن طلاق‌داده باید سه دوره (قُرُوء) انتظار بکشد» (تفسیر سورۃ البقرہ: ۲۲۸)

“The divorced woman should wait for three periods (Quru)” (TMQ Al-Baqarah: 228)

در زبان عربی، واژه «قُرء» می‌تواند به زمانی اشاره کند که زن حیض خود را آغاز می‌کند، یا به دورهٔ پس از حیض. فاصلهٔ میان سه دورهٔ پیاپی که با دورهٔ پاکی آغاز می‌شود، حدود ۷ تا ۱۵ روز است.

The word Quru‟ in the Arabic language can mean the time when the woman begins her menstruation, or the post menstruation period. The difference between three cycles beginning with the purity period is about 7 to 15 days.

گاهی یک صحابی فتوایی صادر می‌کرد بدون آنکه از حدیثی مرتبط با آن مسئله آگاه باشد، حدیثی که صحابی دیگری از آن خبر داشت. با این حال، این موارد معمولاً بعداً حل می‌شد.

Sometimes a Sahabi would issue a Fatwa without having heard of a Hadith related to that issue, and which another Sahabi knew. However, these cases were usually resolved later.

نحوه نگرش ایشان به متون و روش تفسیر. نمونه‌ای که به میراث جد مربوط است: ابوبکر (رض) گفت اگر کسی بمیرد و پدر، برادران، همسر و فرزندان به جا گذارد، حضور پدر که جد فرزندان متوفی به شمار می‌رود، مانع از ارث بردن برادران از مال خواهد شد. عمر (رض) گفت که پس از مشورت با زید بن ثابت (رض)، که در زمینه میراث برجسته‌ترین صحابی بود، به برادران و جد مقدار یکسانی خواهد داد.

How they viewed the texts and the methodology of interpretation. An example deals with the inheritance of the grandfather. Abu Bakr (ra) said that if one dies leaving a father, brothers, a wife and children, the presence of the father, who is considered the grandfather of the deceased person‟s children, would prevent other brothers from inheriting the wealth. Umar (ra) said that he would give the brothers and the grandfather the same amount after discussing this issue with Zayd bin Thabit (ra) who was the foremost Sahabi in the area of inheritance.