متنِ قرآن و سنت به موضوعات متعددی می‌پردازد، از جمله داستان‌های امت‌های پیشین، روز قیامت و غیره. با این حال، متنی که به‌طور خاص به اعمال ما می‌پردازد، یعنی آنچه باید انجام داد یا از انجام آن پرهیز کرد، «حکمِ شرعی» نامیده می‌شود.

The text of both the Qur‟an and Sunnah address many topics such as, stories of previous nations, the Day of Judgment, and others. However, the text, which specifically addresses our actions of what to do or what not to do, is referred to as Hukm Shar‟i.

اصطلاح «حکم شرعی» در زبان عربی به معنای خطاب شارع است که به افعال ما مربوط می‌شود. اسلام همه افعال ما را مورد خطاب قرار می‌دهد، چه مجاز باشند و چه غیرمجاز. بر این اساس، همه افعال ما باید به وسیلهٔ حکم شرعی هدایت شوند. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

The term Hukm Shar‟i, in Arabic, means the address of the Legislator related to our actions. Islam addresses all of our actions, whether they are permitted or not. Accordingly, all of our actions have to be guided by the Hukm Shar‟i. Allah (swt) says:

«هر کس بر اساس آنچه خداوند نازل کرده حکم نکند، آنان ستمکارانند.» (قرآن کریم، سوره مائده: ۴۵)

“Whoso rules not according to what Allah has sent down they are the transgressors.” (TMQ Al-Maidah: 45)