تا زمانی که متن قرآن و سنت به درستی فهمیده نشود، هیچ حکمی را نمی‌توان از آن استنباط کرد. ساختار زبانی متن در قرآن و سنت از یک شیوه به شیوه‌ای دیگر تفاوت دارد. برخی نمونه‌های این شیوه‌های زبانی عبارت‌اند از: ظنی (متن محتمل)، قطعی (متن یقینی)، عام (متن فراگیر)، خاص (متن ویژه)، حقیقی (متن بر معنای لغوی و اصلی)، و مجازی (متن استعاری). قواعد تمییز و تفکیک میان این شیوه‌ها، موضوعی مهم در اصول فقه است.
Unless the text of the Qur‟an and Sunnah is correctly understood, no ruling can be deduced from it. The linguistic structure of the text in Qur‟an and Sunnah varies from one style to another. Some examples of these linguistic styles are: Dhanni (speculative text), Qata‟i (definitive text), „Aam (general text), Khass (specific text), Haqiqi (literal text), and Majaazi (metaphorical text). The rules to distinguish and differentiate between these styles are an important subject in Usul al-Fiqh.
یکی دیگر از جنبههای اساسی در تفسیر متن قرآن و سنت، مسائل پیرامون نسخ احکام موجود در قرآن و سنت است. مطالعهٔ نسخ شامل مباحثی همچون این است که نسخ چیست، چگونه باید آن را در ارتباط با سایر آیات یا احادیث فهمید، و چگونه میان این تفاوتها سازگاری ایجاد کرد.
Another essential aspect involved in interpreting the text of the Qur‟an and Sunnah are issues surrounding abrogation of rulings from the Qur‟an and Sunnah. The study of abrogation involves issues such as, what constitutes abrogation, how to understand it in relation to other Ayahs or Ahadith, and how to reconcile these differences.
برخی مسلمانان ادعا می‌کنند که نیازی به اصول فقه نیست، زیرا می‌توان مستقیماً به متن قرآن و سنت مراجعه کرد و احکام را از آن استنباط نمود. چنین ادعایی در واقع نشان‌دهندهٔ نادانی از فهم اسلام است. استنباط احکام بدون برخورداری از ابزارهای لازم ممکن نیست. این ابزارها ما را در فهم متن قرآن و سنت یاری می‌دهند، و بدون فهم متن، انسان نمی‌تواند احکام را استخراج کند.
Some Muslims claim there is no need for Usul al-Fiqh, thinking one can directly go to the text of the Qur‟an and Sunnah and derive laws. Such a claim really illustrates ignorance in understanding Islam. It is impossible to derive laws without being equipped with the necessary tools. These tools enable us to understand the text of the Qur‟an and Sunnah, and without understanding the text; one would not be able to extract laws.
برای نمونه، کسی که با قواعد دستور زبان عربی برای تفسیر متن قرآن و سنت آشنا نباشد، نمی‌تواند تشخیص دهد که امر موجود در آیه یا حدیث برای انجام یک کار، حرام است یا مکروه. از این رو، اصول الفقه پیش‌نیازی قطعی برای استنباط احکام است.
As an example, without being aware of the rules of Arabic grammar for interpreting the text of Qur‟an and Sunnah, one would not be able to differentiate whether the command in the Ayah or Hadith for a certain action is Haram (forbidden) or Makruh (undesirable). Therefore, Usul al-Fiqh is a definite pre-requisite to derive rulings.
از آنجا که احکام شرعی بر پایه اصول فقه استنباط می‌شوند، اختلاف در اصول فقه می‌تواند به احکام متفاوت منجر شود. این یکی از دلایلی است که برای برخی مسائل بیش از یک حکم وجود دارد.
Since rulings are derived based on Usul al-Fiqh, a variation in Usul al-Fiqh may result in different rulings. This is one of the reasons that there might exist more than one ruling on some issues.
محصولِ نهاییِ اصولِ فقه، شریعت (یا فقه) است. تفاوتِ اصولِ فقه و شریعت در این است که شریعت به احکامِ مربوط به افعالِ ما می‌پردازد، اما اصولِ فقه به روشی می‌پردازد که برای استنباطِ چنین احکامی به کار می‌رود.
The end product of Usul al-Fiqh is Shari‟ah (or Fiqh). The difference between Usul al-Fiqh and Shari‟ah is that the latter is concerned with the rulings related to our actions, and Usul al-Fiqh is concerned with the methodology applied to deduce such rulings.