از نظر لغوی، «دلیل» به معنای برهان، نشانه یا شاهد است. در اصطلاح، «دلیل» به معنای منبع یا شاهدی است که برای یک اندیشه، مفهوم یا حکمی به کار می‌رود. هر قانون یا حکمی باید دلیلی داشته باشد، که می‌تواند از قرآن، سنت، یا منبعی باشد که قرآن و سنت ما را به پذیرش آن راهنمایی کرده‌اند. این منابع در ادامه کتاب مورد بحث قرار خواهند گرفت. هر حکمی که از متن قرآن یا سنت گرفته شود، دلیل محسوب می‌شود. برای نمونه، قرآن می‌فرماید:

Linguistically, Daleel means a proof, indication, or evidence. As a term, Daleel means the source or evidence for a thought, concept, or a ruling. Any law or ruling must have a Daleel, which can be from Qur‟an, Sunnah, or a source, which Qur‟an and Sunnah directed us to adopt. These sources will be discussed later in the book. Any ruling from the text of either the Qur‟an or Sunnah is considered a Daleel. For example, the Qur‟an states:

«وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ» (آل عمران: ۱۰۴)

“Let there arise out of you a group of people inviting to all that is good (Islam) and enjoining what is right and forbidding what is wrong.” (TMQ Al-Imran: 104)

این آیه دلیلی به شمار می‌رود بر وجوب تشکیل حزبی (گروه یا جماعتی) که به اسلام دعوت کند و به معروف (کار نیک) امر و از منکر (کار ناپسند) نهی نماید.