قال الله سبحانه وتعالى في القرآن الكريم: «مَن يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ» (ترجمه معانی قرآن کریم، النساء: ۸۰)

Allah (swt) says in the Qur‟an: “He who obeys the Messenger has obeyed Allah.” (TMQ An-Nisa: 80)

«فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّىٰ يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ» (سورة النساء: ۶۵)

“And no, by thy Lord, they would never believe until they refer to you in the issues and disputes that are between them” (TMQ An-Nisa: 65)

«وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ ۝ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَىٰ» (النجم: ۳ و ۴) Note: the Qur'an verse is rendered as given in the original, with the Persian translation of the verse's meaning: «او از روی هوای نفس سخن نمی‌گوید؛ آن سخن جز وحیی که به او وحی می‌شود، نیست.»

“He does not speak of his own desires and whims; indeed he is inspired by Wahy (revelation).” (TMQ An-Najm: 2 & 3)

«آنچه که پیامبر به شما داد، آن را بگیرید، و از آنچه که او شما را از آن بازمی‌دارد، خودداری کنید.» (سورۀ الحشر: ۷)

“What the Messenger has given you then take it, and what he prohibits then abstain from it.” (TMQ Al-Hashr: 7)

«و ما أنزلنا إليك الذكر لتبيّن للناس»؛ این آیه را تفسیر کرده‌اند. Wait — I must follow the rules: translate into Persian, keep Qur'an verses in { }, and write ﷺ after the Prophet Muhammad. The text here is an English verse rendering, so the translation should be in Persian, with the verse text inside braces. Also the reference "(TMQ An-Nahl: 44)" should be kept in square brackets with Persian script? The rule says references in [square brackets] may use Latin letters. Keep it as [TMQ An-Nahl: 44]. Final: {و ما أنزلنا إليك الذكر لتبيّن للناس} [TMQ An-Nahl: 44] Hmm, the translation should be of the English text. The English is the translation of the verse. The verse text itself should be in Persian. Since it's a Qur'an verse, I render it as the Persian meaning, placed inside braces since it's Qur'an text. {و ما بر تو (ای محمد ﷺ) ذکر را فرو فرستادیم، تا آن را برای مردم روشن سازی} [TMQ An-Nahl: 44]

“And we have revealed to you (O Muhammad) the Dhikr, for you to explain it to the people.” (TMQ An-Nahl: 44)

«بگو (ای محمد): اگر خدا را دوست دارید، پس از من پیروی کنید تا خدا شما را دوست بدارد.» (ترجمه قرآن کریم، آل عمران: ۳۱)

“Say (O Muhammad): If you love Allah then follow me, and Allah will love you.” (TMQ Al-Imran: 31)

رسول الله ﷺ فرمودند:

The Messenger of Allah (saw) said:

«یکی از شما که در حالی که بر صندلی خود تکیه داده، حدیثی از من برایش نقل می‌شود، به کسی که حدیث را نقل کرده می‌گوید: "ما کتاب خدا (قرآن) را داریم، پس آنچه از حلال در آن می‌یابیم، آن را حلال می‌دانیم، و آنچه از حرام در آن می‌یابیم، آن را حرام می‌شماریم." (پیامبر ﷺ ادامه دادند...) اما آنچه رسول خدا ﷺ حرام کرده است، همانند چیزی است که خداوند حرام کرده است.» 5

“One of you who while reclining on his chair is quoted a Hadith from me, and he says to the person who quoted the Hadith, „we have the Book of Allah (Qur‟an), so what we find in it from what is Halal we will take it as Halal, and what we find in it that is Haram, we‟ll treat as Haram.‟ (The Prophet (saw) continued...) But whatever the Messenger of Allah has made Haram, it is like that thing which Allah has made Haram.” 5

روایت جابر این را نیز اضافه می‌کند:

The narration of Jabir adds:

«هر کس حدیثی از من را بشناسد و آن را رد کند، سه چیز را رد کرده است: الله، رسولش و کسی که حدیث را به او خبر داده است.» عبدالعزیز از عمرو بن عمرو - غلام آزادشدهٔ المطلب بن حنطب - روایت کرد که رسول الله ﷺ فرمود:

“Whosoever comes to know a hadīth about me and he rejects it. He has rejected three: Allah, His Messenger and the one who informed him of the hadīth.” Abdul-Aziz reported from Amr bin Amr - the freed slave of Al Mutallib bin Hantab that the Messenger of Allah (saw) said:

«من چیزی را که خداوند درباره‌اش به شما دستور داده است، بدون آنکه آن دستور را به شما داده باشم، رها نکرده‌ام؛ و نیز چیزی را که او از آن نهی کرده است، بدون آنکه آن نهی را به شما داده باشم، رها نکرده‌ام.» ﷺ6

“I have left nothing concerning which Allah has given you an order without giving you that order; nor have I left anything concerning that which He has prohibited without giving you that prohibition.”6

این آیات و احادیث بدون هیچ تردیدی ثابت می‌کنند که هم قرآن و هم سنت از جانب الله (سبحانه و تعالی) هستند، و در نتیجه هر دو منبع قانون‌گذاری‌اند. سنت عنصری بسیار بنیادین در اسلام است و شناخت سنت پیش‌شرط فهم و به‌کارگیری قرآن به شمار می‌رود.

These Ayah and Hadith establish without any doubt that both the Qur‟an and the Sunnah are from Allah (swt) and consequently both are sources for legislation. The Sunnah is a very fundamental element in Islam and knowing the Sunnah is a prerequisite for understanding and applying the Qur‟an.