اجماع (إجماع) مصدر ساختهشده از فعل عربی «أجمع» است که دو معنا دارد: ۱) تصمیم گرفتن قطعی، ۲) توافق کردن بر چیزی.

Ijma‟ is the verbal noun of the Arabic word Ajmaa, which has two meanings: 1) to determine, 2) to agree upon something.

در کتاب‌های اصول فقه، انواع متعددی از اجماع مورد بحث قرار گرفته است. از جمله این‌ها: اجماع امت، اجماع مجتهدان، اجماع اهل بیت، اجماع اهل مدینه و اجماع صحابه. تنها اجماع صحابه است که قطعی بوده و مورد اتفاق است.

There are many types of Ijma‟ discussed in the books of Usul al-Fiqh. Some of these are; Ijma‟ al Ummah, Ijma‟ al Mujtahideen, Ijma‟ ahlel Bayt, Ijma al Madinah and Ijma‟ as-Sahabah. Ijma‟ as-Sahabah is the only one that is definitive and agreed upon.

اگر صحابه (رضی الله عنهم) پس از وفات پیامبر ﷺ، در مورد راه‌حلِ یک مسئله، در صورت نبودنِ حکمی در قرآن و سنت، به‌طور یکپارچه و بدون هیچ اختلافی میان خودشان بر یک نظر توافق کنند، این توافق دلیل (دلیلِ شرعی) به شمار می‌رود. این توافق حتماً بر پایه‌ی آموزه‌ای از محمد ﷺ بوده که همه‌ی آنان از آن آگاه بوده‌اند، اما این آموزه به‌صورت مستقیم در قالب حدیث به ما نرسیده است. بنابراین، اجماعِ صحابه نشانه‌ای از خودِ سنت است.

If the Sahabah (ra) after the death of the Prophet (saw) were to agree unanimously upon a solution to a problem without any dissent amongst each other, in the absence of a ruling from the Qur‟an and Sunnah, then this agreement is considered to be a Daleel. This agreement must have been based upon some teaching of Mohammed (saw) of which they all knew, but which did not reach us directly in the form of Hadith. Therefore, Ijma‟ as-Sahabah is an indication of Sunnah itself.