پیامبر ﷺ وحی را از سوی الله (سبحانه و تعالی) دریافت کرد و آن را به همه مردم رساند. مسلمانانی که نزدیک او ﷺ زندگی می‌کردند، صحابه (رضی الله عنهم) بودند. هنگامی که پیامبر ﷺ به مدینه هجرت کرد، آنان نیز همراه او رفتند. مسلمانان مکه مهاجرین و مسلمانان مدینه انصار نامیده می‌شدند. او ﷺ پیام را از سوی الله (سبحانه و تعالی) دریافت کرد و مأمور شد که آن را ابلاغ کند. الله (سبحانه و تعالی) در قرآن می‌فرماید:

The Prophet (saw) received the revelation from Allah (swt) and delivered it to all the people. The Muslims who used to live close to him (saw) were the Sahabah (ra). When the Prophet (saw) migrated to Madinah they went along with him. The Muslims of Makkah were the Muhajireen and the Muslims of Madinah were the Ansar. He (saw) received the Message from Allah (swt) and was ordered to convey it. Allah (swt) says in the Qur‟an:

«ای پیامبر، آنچه از جانب پروردگارت بر تو نازل شده است به مردم برسان، و اگر چنین نکنی، پیام او را نرسانده‌ای...» (قرآن کریم، سورۀ المائدة: ۶۷)

“O Messenger, deliver the Message that was sent down to you from your Rabb, and if you did not do it, you did not convey His Message....” (TMQ Al-Ma‟ida: 67)

«و ما فرو فرستادیم به سوی تو ذکر [قرآن] را، تا برای مردم آنچه را به سوی ایشان فرو فرستاده شده است، روشن سازی.» (ترجمهٔ معانی قرآن کریم، سورهٔ النحل: ۴۴)

“And we sent down to you the Zikr (the Qur‟an), so that you would explain to mankind, that which was sent down to them” (TMQ An-Nahl: 44)

با توجہ به این آیات، چند نکتہ باید بیان شود:

With these Ayahs in mind, there are certain points that need to be mentioned:

۱. هیچ کس در حضور پیامبر ﷺ فتوا نمی‌داد، زیرا می‌دانستند که آن حضرت ﷺ مرجع اقتدار است.

1. No one would give a Fatwa in the presence of the Prophet, since they knew that he (saw) was the authority.

۲. گاهی پیامبر ﷺ به صحابه (رض) دستوری می‌دادند و صحابه (رض) آن دستور را به دو شکل متفاوت می‌فهمیدند. افزون بر این، پیامبر ﷺ هر دو گروه را در پیروی از برداشت خود تأیید می‌کردند. نمونه‌ای از این، پیش‌تر در ماجرای بازگشت پیامبر ﷺ از جنگ خندق ذکر شد، آنگاه که به صحابه دستور داد نماز عصر را جز در بنی قریظه نخوانند.

2. Sometimes the Prophet would give the Sahabah (ra) an instruction, and the Sahabah (ra) would understand that instruction in two different ways. Moreover, the Prophet (saw) would approve both groups in following their understandings. An example of this has been mentioned earlier regarding the incident when the Prophet (saw) returned from the battle of Khandaq (ditch) and instructed the Sahabah not to pray Asr except in Bani Qurayzah.

از این مطلب فهمیده می‌شود که هر دو گروه از اصحاب (رض) درباره‌ی برداشت‌های متفاوت خود از یک فرمان پیامبر ﷺ گفت‌وگو کردند و آن را به خود پیامبر ﷺ ارجاع دادند. پیامبر ﷺ هر دو برداشت را تأیید کردند. نکته‌ی مهم این است که این اختلاف‌ها به سبب ابهام در خود فرمان پیش نیامد؛ بلکه به سبب توانایی زبان عربی در انتقال معانی و برداشت‌های گوناگون بود.

From this we understand that both groups of the Sahabah (ra) discussed their different understandings of the same order of the Prophet (saw), and referred it back to him (saw). The Prophet (saw) approved both understandings. It is important to note that the differences did not occur due to an ambiguity in the order; rather it occurred due to the ability of Arabic language to convey various meanings and understandings.

۳. در زمان حیات پیامبر ﷺ، اگر صحابه (رضی الله عنهم) بدون پیامبر ﷺ سفر می‌کردند، اجتهاد می‌کردند و سپس هنگام بازگشت به پیامبر ﷺ مراجعه می‌نمودند. برای نمونه، از جابر (رضی الله عنه) روایت شده است: «مردی سنگی به سرش خورد که جمجمه‌اش شکست. سپس او محتلم شد. از همراهانش پرسید: آیا برای من رخصتی برای تیمم سراغ دارید؟ گفتند: ما برای تو رخصتی نمی‌یابیم و باید از آب استفاده کنی. پس او غسل کرد و مرد. چون پیامبر ﷺ این را شنید، فرمود:

3. During the lifetime of the Prophet (saw), if the Sahabah (ra) were travelling without the Prophet (saw), they used to conduct Ijtihad, and then refer back to the Prophet (saw) when they returned. For example: It was narrated on the authority of Jabir (ra): “a man was struck by a stone that fractured his skull. Then he had a wet dream. He asked his companions - do you know of a permit (Rukhsa) for me to perform Tayammum (dry ablution)? They said, „we do not find any permit for you and you can use water.‟ He then had a bath and died. When hearing this the Prophet (saw) said:

«همانا برای او کافی بود که تیمم کند، پس تکه‌ای پارچه بر سرش ببندد و بر آن مسح کند و بقیه بدنش را بشوید.» و پیامبر ﷺ فرمود:

“Verily, it would have sufficed for him to make Tayammum, so tie a piece of cloth around his head and wipe over it and wash the rest of his body.” And the Prophet (saw) said:

«چرا نپرسیدند وقتی نمی‌دانستند؟ همانا درمان ناتوانی و نادانی، پرسیدن است.» (ابوداود، ابن ماجه و احمد)

“Why did they not ask when they did not know. Indeed, the cure for inability and lack of knowledge is to ask.” (Abu Dawud, Ibn Majah & Ahmad)

از آنچه گذشت روشن می‌شود که قرآن و سنت تنها مرجع پذیرفتنی برای صحابه (رض) بودند و در مواردی که دچار تردید می‌شدند، به پیامبر ﷺ مراجعه می‌کردند.

The preceding points illustrate that the Qur‟an and the Sunnah were the only acceptable reference points for the Sahabah (ra), and that they would refer back to the Prophet (saw) in cases of uncertainty.