11.1 Alertheid voor afwijking of compromis

11.1 Alertheid voor afwijking of compromis - De oproep tot de islam (Da’wah) | Quran Course

De ernst van de confrontatie kan weerspiegeld worden op de drager van de oproep tot de islam (Da’wah), zodanig dat hij deze niet zal kunnen verdragen. Hij zal dan druk uitoefenen op zijn groep, zodat de kracht van de oproep wordt verlicht. Hij kan het voor zichzelf moeilijk vinden, en zijn vastberadenheid kan verzwakken wanneer hij merkt dat hij door de mensen wordt afgewezen en alleen wordt gelaten. Hij kan tegen zichzelf fluisteren en proberen te stoppen met het engageren in de oproep tot de islam (Da’wah) wanneer zijn wereldse belangen botsen met de nieuwe situaties die voortvloeien uit het werken met de groep. Hij kan dan beginnen druk uit te oefenen op zijn groep en hen oproepen om weg te draaien van het eisen van verandering naar het eisen van hervorming. Als de groep op de verzoeken reageert, zou hij bij de groep blijven. In dit geval is hij erin geslaagd te werken voor zijn religie (Deen) en de dunya, en zowel Allah (SWT) als de Koning te plezieren; of tenminste volgens zijn eigen bewering. Als de groep zijn druk verwerpt en vasthoudt aan haar radicale en fundamentele werk, zal hij zich ervan afkeren. Hier zal de groep met twee gevaren te maken krijgen; een interne gevaar vanuit haar Shabab wiens vastberadenheid is verzwakt voor de zware klappen, en een extern gevaar vanuit de regimes die mensen met dergelijke radicale opvattingen niet tolereren.

The severity of the confrontation may be reflected on the da’wah carrier such that he will not be able to bear it. So he will put pressure on his group so that it lightens the force of the call. He may find it difficult for himself, and his resolve may weaken when he finds himself rejected by the people and left alone. He might whisper to himself and try to cease from engaging in the da’wah when his worldly interests clash with the new situations that arise from working with the group. So he may begin to apply pressure on his group and call them to turn away from demanding change towards demanding reform. If the group responded to the requests, he would remain with the group. In this case he has managed to work for his deen and the dunya, and please both Allah 􀀬 and the King; or at least according to his claim. If the group rejected his pressure and insisted on its radical and fundamental work, he will turn away from it. Here the group will face two dangers; an internal danger from its Shabab whose determination has weakened before the heavy blows, and an external danger from the regimes that do not tolerate people of such radical views.

Daarom vereist de juiste ideologische Fikrah een ideologische groep of partij waarvan het leiderschap en de leden betrokken zijn bij de Shar’a, zodanig dat deze de meester is. Zij zijn ook betrokken bij duidelijkheid, zuiverheid, geduld, opoffering, altruïsme en zelfverloochening. Zij zijn vrij van elke verleiding voor hun eigen fortuin, zodat zij niet afwijken en hun vastberadenheid niet verzwakt. Om de groep op een zekere wijze te laten voortgaan die haar werk beschermt en het vrijhoudt van verandering, of van mensen die spelletjes spelen met de groep, moet zij elke idee of islamitische (Shar’i) regel nauw verbonden houden met de islamitische geloofsleer (Aqeedah). Zelfs als er een conflict bestaat tussen de individuele egoïstische voordelen van de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah), en de standvastigheid en het geduld bij het dragen van de oproep tot de islam (Da’wah) om haar doelen te bereiken, dan gaat de voorkeur uit naar het belang van de oproep tot de islam (Da’wah). Deze verbinding zou dan een onoverkomelijke barrière zijn tegen de fluisteringen van de duivel (Shaytan) en de fluisteringen van de nafs (ziel) die naar het kwade roepen.

Therefore, the correct ideological Fikrah requires an ideological group or party whose leadership and members are concerned about the Shar’a such that it is the master. They are also concerned for the clarity, purity, patience, sacrifice, altruism, and self-denial. They are devoid of any temptation for their own fortunes, so that they don’t become deviated and their determination is not weakened. In order that the group proceeds in a assured manner that protects its work and makes it free from change, or people playing games with the group, it must link every idea or Shar’ee rule tightly to the Islamic ‘Aqeedah. Even if there is a clash between the individual selfish benefits of the da’wah carriers, and the steadfastness and patience on carrying the da’wah, to achieve its goals, then the preference is for the interest of the da’wah. This linkage would then be an insurmountable barrier against the whispers of Shaytan and the whispers of the nafs (soul) that call towards evil.

Wanneer de groep toegeeft aan compromissen en de waarheid slechts gedeeltelijk accepteert, niet volledig, en de radicale aanpak en het fundamentele werk verlaat, verliest zij de enige kracht die zij bezat. Zij zal geen unieke groep zijn, noch de aandacht van mensen vestigen op haar unieke en onderscheidende karakter. Zij zou gefaald hebben in de intellectuele strijd, en de overwinning zal voor haar vijand zijn, zelfs als zij bleef oproepen tot de islam en de islam voorstelde als de oplossing. Dit komt doordat haar aanpak vervormd is geraakt; ten gunste van het systeem. Door dit te doen, zou zij een obstakel in de weg van verandering zijn geworden, in plaats van het tegenovergestelde. Dit is waar Allah (SWT) ons voor heeft gewaarschuwd toen Hij (SWT) tot Zijn Boodschapper ﷺ en zijn moslimgemeenschap (Ummah) na hem zei: “En wees voor hen gewaarschuwd, opdat zij u afwijken van enig van datgene wat Allah aan u heeft neergezonden.” [TMQ 5:49]. Ook wat Sayyiduna ‘Umar (radhiyallahu ‘anhu) tegen zijn rechter Shurayh zei: “Laat niemand u daarvan afleiden.” Het scherpste wapen dat de groep bezit, is haar Fikrah. Als zij in staat is deze te behouden en weg te houden van de sfeer van compromissen, standvastig te blijven op deze ondanks de omstandigheden, en de voetstappen van de Boodschapper ﷺ te volgen, dan zal zij erin slagen om, na enige tijd, dat voor te bereiden wat de Boodschapper ﷺ voorbereidde; namelijk een gelovige groep en de moslimgemeenschap (Ummah) om de heerschappij te accepteren naar wat Allah (SWT) heeft geopenbaard. Na het voorbereiden daarvan zou zij in staat zijn de balans te doen doorslaan in het voordeel van de oproep tot de islam (Da’wah), en de Staat te vestigen.

When the group yields to compromise and accepts the truth in parts, not completely, and abandons the radical approach and fundamental work, it loses the only strength it possessed. It will not be a unique group, or draw the attention of people to its unique and distinct character. It would have failed in the intellectual struggle, and the victory will be for its enemy, even if it kept on calling for Islam and proposing Islam as the solution. This is because its approach has become distorted; to the benefit of the system. By doing this, it would have become an obstacle in the face of change, instead of being the opposite. This is what Allah 􀀬 has warned us of when He 􀀬 said to His Messenger 􀁕 and his Ummah after him; “And beware of them lest they deviate you from any of that (teaching) which Allah has sent down to you.” [TMQ 5:49]. Also what Sayyiduna’Umar 􀁗 said to his judge Shurayh: “Let no man distract you from it.” The sharpest weapon that the group possesses is its Fikrah. If it is able to preserve it and keep it away from the sphere of compromise, remain steadfast on it in spite of the circumstances, and follow the footsteps of the Messenger 􀁕, it will manage to prepare, after some time, what the Messenger 􀁕 prepared; that is a believing group and the Ummah to accept the rule by what Allah 􀀬 has revealed. After preparing that it would be able to reverse the balance in favour of the da’wah, and to establish the State.