Zo, wanneer de groep is gevestigd op de ideologische Fikrah en tot de realiteit komt, zullen de winden eroverheen waaien en proberen deze uit haar wortels te trekken. De behandeling van de regimes tegenover deze groep zal verschillen van hun behandeling van andere bewegingen. Dit komt doordat de andere bewegingen gedeeltelijke gedachten naar voren brengen, die de regimes helemaal geen kwaad doen. Integendeel, zij kunnen de gaten en tekortkomingen opvullen die door de regimes zelf zijn gecreëerd.

Thus, when the group is established on the ideological Fikrah and comes to the reality, the winds will blow upon it and try to pull it out from its roots. The regimes treatment of this group will be different to their treatment of other movements. This is because the other movements put forward partial thoughts, which do not harm the regimes at all. Rather they may fill the gaps and deficiencies created by the regimes themselves.

Echter, de radicale oproep tot de islam (Da’wah) gebaseerd op de ideologische Fikrah behandelt zaken vanuit hun fundament, en niet door het accepteren van lappendekenoplossingen of door mee te gaan met de situatie. Het accepteert evenmin halve oplossingen of het hervormen van problemen die door de regimes zijn gecreëerd. Het zal niet accepteren de oproep tot de islam (Da’wah) te verlaten die gericht is op volledige verandering. Evenmin zal het accepteren om zaken van de periferie te behandelen terwijl de basis waarop deze perifere zaken zijn gefundeerd, wordt achtergelaten. Het is natuurlijk dat een groep of partij zoals deze op een ongekende wijze geconfronteerd zal worden. Hoe meer de groep vasthoudt aan de radicale verandering, hoe vijandiger de regimes tegenover haar zullen zijn en hoe groter de confrontatie zal zijn.

However, the radical da’wah based on the ideological Fikrah deals with matters from their basis, and not by accepting patchwork solutions or going along with the situation. Neither does it accept half solutions or reform problems created by the regimes. It will not accept to leave the da’wah that is for complete change. Nor will it accept to deal with peripheral matters whilst leaving the basis on which these peripheral matters are founded. It is natural that a group or party such as this would be confronted in an unprecedented manner. The more the group adhered to the radical change the more the regimes will be hostile towards it and the greater the confrontation will be.

De ernst van de confrontatie kan weerspiegeld worden op de drager van de oproep tot de islam (Da’wah), zodanig dat hij deze niet zal kunnen verdragen. Hij zal dan druk uitoefenen op zijn groep, zodat de kracht van de oproep wordt verlicht. Hij kan het voor zichzelf moeilijk vinden, en zijn vastberadenheid kan verzwakken wanneer hij merkt dat hij door de mensen wordt afgewezen en alleen wordt gelaten. Hij kan tegen zichzelf fluisteren en proberen te stoppen met het engageren in de oproep tot de islam (Da’wah) wanneer zijn wereldse belangen botsen met de nieuwe situaties die voortvloeien uit het werken met de groep. Hij kan dan beginnen druk uit te oefenen op zijn groep en hen oproepen om weg te draaien van het eisen van verandering naar het eisen van hervorming. Als de groep op de verzoeken reageert, zou hij bij de groep blijven. In dit geval is hij erin geslaagd te werken voor zijn religie (Deen) en de dunya, en zowel Allah (SWT) als de Koning te plezieren; of tenminste volgens zijn eigen bewering. Als de groep zijn druk verwerpt en vasthoudt aan haar radicale en fundamentele werk, zal hij zich ervan afkeren. Hier zal de groep met twee gevaren te maken krijgen; een interne gevaar vanuit haar Shabab wiens vastberadenheid is verzwakt voor de zware klappen, en een extern gevaar vanuit de regimes die mensen met dergelijke radicale opvattingen niet tolereren.

The severity of the confrontation may be reflected on the da’wah carrier such that he will not be able to bear it. So he will put pressure on his group so that it lightens the force of the call. He may find it difficult for himself, and his resolve may weaken when he finds himself rejected by the people and left alone. He might whisper to himself and try to cease from engaging in the da’wah when his worldly interests clash with the new situations that arise from working with the group. So he may begin to apply pressure on his group and call them to turn away from demanding change towards demanding reform. If the group responded to the requests, he would remain with the group. In this case he has managed to work for his deen and the dunya, and please both Allah 􀀬 and the King; or at least according to his claim. If the group rejected his pressure and insisted on its radical and fundamental work, he will turn away from it. Here the group will face two dangers; an internal danger from its Shabab whose determination has weakened before the heavy blows, and an external danger from the regimes that do not tolerate people of such radical views.

De strijd om de onderhandelingen zou beginnen tussen de groep en de regimes. Aanbiedingen zouden op de groep beginnen te worden gestapeld. De politiek van de wortel en de stok zal worden ingezet. Het is algemeen bekend dat onderhandelingen plaatsvinden in zaken van handel; wanneer de groep de onderhandelings(procedure) ingaat, is het een handel geworden, waarbij de verkoop van verantwoordelijkheden en de vernedering van naties plaatsvindt. Anders zal zij worden verbrand door het vuur van het regime en worden verschroeid door zijn vlammen.

The battle of bargaining would start between the group and the regimes. Offers would start to be heaped on the group. The policy of the carrot and stick will start to be enacted. It is well known that bargaining takes place in the matters of trading; when the group enters into the bargaining (process) it has become a trade, with the selling of responsibilities and humiliation of nations taking place. Otherwise it will be burnt by the fire of the regime and seared by its flames.

Daarom vereist de juiste ideologische Fikrah een ideologische groep of partij waarvan het leiderschap en de leden betrokken zijn bij de Shar’a, zodanig dat deze de meester is. Zij zijn ook betrokken bij duidelijkheid, zuiverheid, geduld, opoffering, altruïsme en zelfverloochening. Zij zijn vrij van elke verleiding voor hun eigen fortuin, zodat zij niet afwijken en hun vastberadenheid niet verzwakt. Om de groep op een zekere wijze te laten voortgaan die haar werk beschermt en het vrijhoudt van verandering, of van mensen die spelletjes spelen met de groep, moet zij elke idee of islamitische (Shar’i) regel nauw verbonden houden met de islamitische geloofsleer (Aqeedah). Zelfs als er een conflict bestaat tussen de individuele egoïstische voordelen van de dragers van de oproep tot de islam (Da’wah), en de standvastigheid en het geduld bij het dragen van de oproep tot de islam (Da’wah) om haar doelen te bereiken, dan gaat de voorkeur uit naar het belang van de oproep tot de islam (Da’wah). Deze verbinding zou dan een onoverkomelijke barrière zijn tegen de fluisteringen van de duivel (Shaytan) en de fluisteringen van de nafs (ziel) die naar het kwade roepen.

Therefore, the correct ideological Fikrah requires an ideological group or party whose leadership and members are concerned about the Shar’a such that it is the master. They are also concerned for the clarity, purity, patience, sacrifice, altruism, and self-denial. They are devoid of any temptation for their own fortunes, so that they don’t become deviated and their determination is not weakened. In order that the group proceeds in a assured manner that protects its work and makes it free from change, or people playing games with the group, it must link every idea or Shar’ee rule tightly to the Islamic ‘Aqeedah. Even if there is a clash between the individual selfish benefits of the da’wah carriers, and the steadfastness and patience on carrying the da’wah, to achieve its goals, then the preference is for the interest of the da’wah. This linkage would then be an insurmountable barrier against the whispers of Shaytan and the whispers of the nafs (soul) that call towards evil.

Opdat het schip van de partij wordt behoed voor het zinken in de modder die de verschrikkelijke realiteit is, moet het beschikken over regulerende principes die de gedachten en de wijze van denken definiëren. Dat zal de groep binden aan wat zij heeft afgeleid. Het is niet toegestaan om op enig moment af te wijken van deze principes, onder het voorwendsel van interpretatie of rechtvaardiging.

In order that the party’s ship is saved from sinking into the mire that is the awful reality, it must have regulating principles that define the thoughts and way of thinking. That will bind the group to what it has deduced. It is not allowed to deviate from these principles any time, under the pretext of interpretation or justification.

Zo zullen een goede richting, een goede nabootsing en een goed begrip leiden tot het zuiveren van de groep en degenen die daarbinnen werken van alle gebreken of vlekken die hen mogelijk hebben geraakt, en het zal hun zielen zuiveren en hun geloof (Iman) versterken.

Thus, good direction, good emulation and good understanding will lead to purifying the group and those working within it from any defects or blemishes that may have touched them, and it will purify their souls and strengthen their Imaan.

Op dit pad kan niemand standvastig blijven in de ontberingen, behalve de gelovigen die beschikken over een vaste vastberadenheid. De beproevingen die zij die het werk ondernemen hebben doorstaan, zullen hen zuiveren, zoals vuur goud zuivert.

On this path none can remain steadfast on its hardship except the believers who are of firm resolve. The trials that those undertaking the work have sustained, will purify them, like the fire purifies gold.

Als de groep haar regulerende principes verliest, dan zal de groep lijden onder terugtrekking (uit het werk), verandering, terugtocht en inconsistentie.

If the group lost its regulating principles, then the group will suffer from withdrawal (from the work), alteration, retreat and inconsistency.

Onduidelijkheid in de methode en het doel, en een gebrek aan kristallisatie, zullen de groep ertoe aanzetten zaken te veranderen wanneer zij het werk moeilijk vindt, of het zullen ertoe leiden dat zij zaken rechtvaardigt of wegverklaart wanneer de groep wordt gevraagd om bewijs te leveren.

Ambiguity in the method and objective, and a lack of crystallisation will drive the group to alter things when it finds the work difficult, or it will lead it to justify things or explain things away when the group is asked to provide evidence.

Wanneer de groep toegeeft aan compromissen en de waarheid slechts gedeeltelijk accepteert, niet volledig, en de radicale aanpak en het fundamentele werk verlaat, verliest zij de enige kracht die zij bezat. Zij zal geen unieke groep zijn, noch de aandacht van mensen vestigen op haar unieke en onderscheidende karakter. Zij zou gefaald hebben in de intellectuele strijd, en de overwinning zal voor haar vijand zijn, zelfs als zij bleef oproepen tot de islam en de islam voorstelde als de oplossing. Dit komt doordat haar aanpak vervormd is geraakt; ten gunste van het systeem. Door dit te doen, zou zij een obstakel in de weg van verandering zijn geworden, in plaats van het tegenovergestelde. Dit is waar Allah (SWT) ons voor heeft gewaarschuwd toen Hij (SWT) tot Zijn Boodschapper ﷺ en zijn moslimgemeenschap (Ummah) na hem zei: “En wees voor hen gewaarschuwd, opdat zij u afwijken van enig van datgene wat Allah aan u heeft neergezonden.” [TMQ 5:49]. Ook wat Sayyiduna ‘Umar (radhiyallahu ‘anhu) tegen zijn rechter Shurayh zei: “Laat niemand u daarvan afleiden.” Het scherpste wapen dat de groep bezit, is haar Fikrah. Als zij in staat is deze te behouden en weg te houden van de sfeer van compromissen, standvastig te blijven op deze ondanks de omstandigheden, en de voetstappen van de Boodschapper ﷺ te volgen, dan zal zij erin slagen om, na enige tijd, dat voor te bereiden wat de Boodschapper ﷺ voorbereidde; namelijk een gelovige groep en de moslimgemeenschap (Ummah) om de heerschappij te accepteren naar wat Allah (SWT) heeft geopenbaard. Na het voorbereiden daarvan zou zij in staat zijn de balans te doen doorslaan in het voordeel van de oproep tot de islam (Da’wah), en de Staat te vestigen.

When the group yields to compromise and accepts the truth in parts, not completely, and abandons the radical approach and fundamental work, it loses the only strength it possessed. It will not be a unique group, or draw the attention of people to its unique and distinct character. It would have failed in the intellectual struggle, and the victory will be for its enemy, even if it kept on calling for Islam and proposing Islam as the solution. This is because its approach has become distorted; to the benefit of the system. By doing this, it would have become an obstacle in the face of change, instead of being the opposite. This is what Allah 􀀬 has warned us of when He 􀀬 said to His Messenger 􀁕 and his Ummah after him; “And beware of them lest they deviate you from any of that (teaching) which Allah has sent down to you.” [TMQ 5:49]. Also what Sayyiduna’Umar 􀁗 said to his judge Shurayh: “Let no man distract you from it.” The sharpest weapon that the group possesses is its Fikrah. If it is able to preserve it and keep it away from the sphere of compromise, remain steadfast on it in spite of the circumstances, and follow the footsteps of the Messenger 􀁕, it will manage to prepare, after some time, what the Messenger 􀁕 prepared; that is a believing group and the Ummah to accept the rule by what Allah 􀀬 has revealed. After preparing that it would be able to reverse the balance in favour of the da’wah, and to establish the State.

De gedachten van de islam zijn een schenking aan de mensen van de ware oproep tot de islam (Da’wah), die van hen eist om de druk te weerstaan met de gedachten van de islam die in harmonie zijn met het oorspronkelijke fundamentele idee. Het is niet passend voor de groep om de druk te weerstaan met de mentaliteit van: ‘nemen en eisen’, ‘voorstellen wat bij de realiteit past’, ‘slechts een deel van de eis voorstellen’, ‘acceptatie van halve oplossingen’. De groep werd opgericht om dergelijke gedachten te veranderen, en niet om ernaar te handelen.

The thoughts of Islamare an endowment to the people of the true da’wah that demands of them to confront the pressures with the thoughts of Islam that are in harmony with the original fundamental idea. It is not fitting for the group to face the pressures with the mentality of, ‘Take and demand’, ‘propose what suits the reality’, ‘propose only some of the demand’, ‘acceptance of half solutions’. The group was established to change such thoughts, and not to work by using them.

Dit is de manier van denken van het Westen, waarmee zij onze geest hebben binnengevallen. Dit verschilt radicaal van de aard van de Islam, die dit alles verwerpt en ernaar streeft dit uit te roeien, en ernaar streeft om de Islam en haar methode in het denken te concentreren. Dus degene die verandering wil creëren en daarvoor werkt, moet eerst bij zichzelf beginnen.

This is the mode of thinking of the west with which they invaded our minds. This radically differs from the nature of Islam, which rejects all of this and works to uproot it, and works to concentrate Islam and its method in thinking. So the one who wants to create change and works for it, must start with himself first.

Nadat is gepresenteerd wat de groep moet kenmerken, met betrekking tot het vasthouden aan de zuiverheid en helderheid van de Fikrah en het behouden daarvan, presenteren wij twee van de gedachten die worden voorgesteld door het ongelovige (Kafir) Westen. Het zijn ideeën waaraan de loyale regimes zich hebben verbonden, en die zij gebruiken om de moslims te onderdrukken.

After presenting what the group must be characterised with, in respect of insisting on the purity and clarity of the Fikrah and maintaining it, we present two of the thoughts proposed by the Kaafir West. They are ideas that the loyal regimes have committed to, and use to push the Muslims.

Helaas hebben sommige groepen die voor de Islam werken, en de moslimschrijvers die altijd westerse denkwijzen promoten, deze ideeën snel gegrepen. Deze twee ideeën zijn de volgende. Het eerste is het idee dat democratie uit de Islam voortkomt en dat het de raadpleging (Shura) zelf is. Eén schrijver noemde het:

Unfortunately some groups that are working for Islam, and the Muslim writers who always promote the western thoughts have seized these ideas quickly. These two ideas are the following. The first is the idea that Democracy is from Islam and that it is Shura itself. One writer called it:

‘shurocrasy’, door de verzoening van woorden en intellectuele vervalsing. Het tweede idee is het deelnemen aan ongeloof (Kufr) bestuur, wat is gepredikt door sommige moslims en bewegingen. Om deze studie voort te zetten volgens de principes die aan het begin van deze discussie zijn vermeld, zullen we de realiteit bestuderen waarin Democratie wordt toegepast, de realiteit van Democratie, en of er een realiteit in de Shar’a bestaat die de realiteit van Democratie benadert, om de acceptatie ervan te valideren.

‘shurocrasy’, through the reconciliation of words and intellectual falsification. The second idea is participating in kufr rule, which has been advocated by some Muslims and movements. In order that we proceed in this study according to the principles mentioned in the beginning of this discussion, we will study the reality in which Democracy is applied, the reality of Democracy, and whether there is a reality in the Shar’a that resembles the reality of Democracy, so as to validate its acceptance.