Wat betreft de tweede vraag:

As regards the second question:

Er zijn degenen die het werk om de Islamitische Staat te vestigen beschrijven als een experiment, en dat het pad om dit te bereiken het experimentele plan is waar de oproep tot de islam (Da’wah) doorheen gaat. Is het correct om over deze zaak in deze absolute termen te spreken?

There are those who describe the work to establish the Islamic State as an experiment, and the path to acheive it is the experimental plan that the da’wah undergoes. Is it correct to speak of this matter in these absolute terms?

De beschrijving van de methode als een experiment is ongepast. Het geeft een betekenis die niet consistent is met de betekenis van de term, "de islamitische (Shar’i) methode." De werkwijze in de Islam bestaat uit islamitische (Shar’i) regels die steunen op de kracht van het bewijs (Daleel). De groep is verplicht deze te volgen zoals zij de Shar’a volgt, en het is niet toegestaan hiervan af te wijken zolang zij deze beschouwt als islamitische (Shar’i) regels. Het is dus geen kwestie van vallen en opstaan (dus als het doel wordt bereikt is het een succesvolle poging, anders is het een mislukking en moet het worden gewijzigd), om zo de experimentele methode te vinden die het doel zal realiseren.

The description of the method as an experiment is misplaced. It gives a meaning that is not consistent with the meaning of the term, “the Shar’ee method.” The method of work in Islam consists of Shar’ee rules that rely on the strength of the daleel (evidence). The group is obliged to adhere to them as it adheres to the Shar’a, and is not allowed to deviate from it as long as it viewed them as Shar’ee rules. Thus, it is not a subject of trial and error (so if it realised the aim then it is a successful attempt, otherwise it is a failure and must be changed), in order to find the experimental method that will realise the objective.

De islamitische (Shar’i) methode is eerder een verzameling islamitische (Shar’i) regels — zoals eerder vermeld — waarvan het doel is om het doel te bereiken, namelijk de hervatting van de islamitische levenswijze. Deze regels zijn afhankelijk van de kracht van het bewijs. Allah (SWT) wordt aanbeden door hen na te leven en geduldig te zijn met hen, zolang zij islamitische (Shar’i) regels vormen voor degene die hen uitvoert. Hij kan ze niet veranderen, tenzij het hem duidelijk wordt dat er een ander bewijs is dat sterker is bij het uitvoeren van deze taak.

Rather the Shar’ee method is a host of Shar’ee rules -as mentioned previously- whose purpose is to achieve the objective, which is the resumption of the Islamic way of life. These rules depend on the strength of the evidence. Allah 􀀬 is worshipped by adhering to them and being patient on them, as long as they constitute Shar’ee rules on the part of the one who undertakes them. He cannot change them unless it becomes clear to him that there is another evidence, which is stronger, in performing this task.

Men moet duidelijk zien hoe de de de navolging van de Boodschapper ﷺ plaatsvindt in de islamitische (Shar’i) methode. Het is volgens dit criterium dat de islamitische (Shar’i) methode verschilt van die van degenen die werken in overeenstemming met seculiere systemen; waarbij mensen hun begrip proberen en het werk onderzoeken, en de juistheid en fout van een handeling koppelen aan succes of falen, en aan het wel of niet bereiken van het doel.

One must see clearly the emulation of the Messenger 􀁕 in the Shar’ee method. It is according to this criterion that the Shar’ee method differs fom that used by those who are working in accordance with secular systems; where people try their understanding and examine the work, and link the correctness and error of an action with success or failure, and with achieving the aim or not.

De aard van seculiere systemen is voor hun aanhangers dat zij geen definitieve (oplossingen) voor hen zijn. Ze vereisen eerder voortdurend verandering en evolutie. Elke actie die zij ondernemen, kan terecht een experiment worden genoemd.

The nature of secular systems, for their adherents, is that they are not final (solutions) to them. They rather constantly require change and evolution. Any action they undertake can rightly be called an experiment.

Inderdaad, alle westerse wetten zijn experimenten. Voor hen is het criterium of een handeling correct is of niet, enkel of het het doel realiseert of niet. Als het het resultaat voortbrengt, dan is het correct, anders niet. Deze zaak is anders voor de moslim vanwege de verschillende aard van de islam, die een goddelijke methodologie is van al-’Aleem (de Alwetende) en al-Khabeer (de Aldoordringende). Het is correct en volledig zolang het gebaseerd is op het islamitisch (Shar’i) bewijs (Daleel). De juistheid ervan komt voort uit de juistheid van het islamitisch (Shar’i) bewijs (Daleel), en de juistheid van istidlaal (deductie), en niet uit de koppeling ervan aan het resultaat. Daarom is het naleven (van het bewijs) de basis, en vanuit deze basis vindt de evaluatie plaats. Wat betreft de handelingen van de methodologie, is het resultaat, zijnde het verkrijgen van macht en vestiging, een doel dat bereikt moet worden vanwege Zijn zeggen: “Allah heeft beloofd aan hen onder jullie die geloven en goede daden verrichten, dat Hij hen zeker macht zal geven op aarde, zoals Hij het aan hen gaf die vóór hen waren, dat Hij hun religie (Deen) zal vestigen die Hij voor hen heeft gekozen, en dat Hij (hun toestand) zal veranderen na de angst waarin zij leefden, naar een toestand van veiligheid en vrede: Zij zullen Mij (alleen) aanbidden en aan niemand naast Mij krachten toekennen.” [TMQ 24:55]; en vanwege Zijn zeggen: “O jullie die geloven! Als jullie Allah helpen, zal Hij jullie helpen, en jullie voet vast maken.” [TMQ 47:7]. Als het resultaat niet wordt bereikt, verwerpt men de methodologie niet en vervangt men deze niet door iets anders, noch verklaart men het een mislukking. Integendeel, de regels van de methodologie moeten worden herzien en opnieuw worden onderzocht. Geen enkele islamitisch (Shar’i) regel mag worden verlaten, behalve als de groep er zeker van is dat zij een fout heeft gemaakt in haar begrip. Als de groep geen fout kan onderscheiden, dan heeft de groep geen andere optie dan vast te houden aan de mening die zij aanhangt en sabr (geduld) te hebben totdat Allah de overwinning voor haar brengt. Of het kan te maken hebben met de wet van het uitstellen van de overwinning, iets waar zelfs de profeten voorheen niet voor gespaard bleven. Hij ﷺ zei: “(Zij werden uitgesteld) totdat de Boodschappers de hoop hadden opgegeven en dachten dat zij werden ontkend (door hun volk), toen kwam Onze Hulp tot hen.” [TMQ 12:110] Voorwaar, het werk is moeizaam en zwaar, en vereist een enorme inspanning. De middelen van de groep zullen altijd veel minder zijn dan de middelen die tot de beschikking staan van de regimes waarmee zij worden geconfronteerd. Het succes van het werk is niet gekoppeld aan een vaste periode van tijd, zodanig dat wanneer de tijd verstrijkt zonder haar vruchten af te werpen, het als een mislukking wordt beschreven. In plaats daarvan is het gekoppeld aan de juistheid van het idee, de kracht van de vasthoudendheid van degenen die het ondernemen, en de algemene acceptatie van het idee door de mensen. Wanneer aan deze vereisten is voldaan, dan vraagt men naar de overwinning die de groep zal bereiken door het zoeken naar de Nusrah (materiële steun), net zoals de Boodschapper ﷺ deed. De beoordeling of deze zaken definitief zijn bereikt, wordt overgelaten aan Allah (SWT). De beoordeling van de groep in dit opzicht is gebaseerd op waarschijnlijkheid.

Als de factoren voor overwinning worden gerealiseerd, dan zal deze komen; anders zal zij worden uitgesteld. Een vertraging van de overwinning betekent niet noodzakelijkerwijs dat er een fout is gemaakt. Het zou kunnen betekenen dat het niveau van voorbereiding en paraatheid onvoldoende is en moet toenemen. De vertraging kan een beproeving zijn voor de shabab van de blok of de groep; wankelen zij, of houden zij vast aan hun belofte, of geven sommige individuen op? In elk geval moet er een evaluatie worden uitgevoerd. Indien de groep geen reden vindt die een verandering van haar methode rechtvaardigt, is het niet toegestaan om wijzigingen aan te brengen onder het voorwendsel dat de overwinning is uitgesteld. De groep is verplicht haar middelen en stijlen te onderzoeken, die van oorsprong zijn toegestaan, en de meest geschikte daarvan te kiezen. Daarom hoeft een vertraging in de overwinning niet te betekenen dat er sprake is van falen.

If the factors of victory are realised, then it will come; otherwise it will be delayed. Delay of the victory does not necessarily mean a mistake has been made. It could mean that the level of preparation and readiness is not enough and must increase. The delay may be a test for the shabab of the block or group; does it falter or does it keep to its pledge, or do some individuals give up? In any case the review must be undertaken. In case the group did not find a reason that justifies changing its method, it is not allowed to make changes under the pretext that the victory has been delayed. The group is obliged to examine its means and styles, which are in origin permitted, and choose the most appropriate ones from them. Therefore, delay in the victory does not have to mean failure.

Bovendien zijn er geen islamitische (Shar’i) regels die bepalen dat het doel binnen een specifieke periode moet worden gerealiseerd.

Besides, there are no Shar’ee rules that state that the aim should be realised in a specific period of time.

Zeker, men moet zich concentreren op de juistheid van de gedachten en regels die betrekking hebben op de methode. Met deze gedachten en regels zullen de shabab en de moslimgemeenschap (Ummah) voorbereid zijn. Als deze gedachten en regels correct zijn, naar de visie van de groep, en de succesvolle middelen en stijlen zijn geselecteerd, dan moet de groep geduld hebben, en het is niet toegestaan om de gedachten en regels te veranderen, hoe zeer de resultaten ook mogen worden vertraagd.

Certainly, one needs to focus on the correctness of the thoughts and rules relating to the method. With these thoughts and rules the shabab and the Ummah will be prepared. If these thoughts and rules are correct, in the view of the group, and the succesful means and styles have been selected, then the group must have patience, and it is not allowed to change the thoughts and rules, however much the results may be delayed.

De kwestie van verandering heeft betrekking op de moslimgemeenschap (Ummah) en niet op individuen. De mechanismen van het veranderen van de samenleving zijn complexer dan het veranderen van individuen, waardoor de beweging ervan veel langzamer is en nauwelijks zichtbaar is, behalve voor degene aan wie een doordringende visie en correcte begeleiding zijn geschonken. Dit betekent niet dat het individu werkt terwijl hij denkt dat het doel niet door hem zal worden bereikt, of dat het door toekomstige generaties zal worden bereikt; integendeel, het lid of de leden moeten vertrekken vanuit het standpunt dat de staat door hen zal worden gevestigd, en dat zij dit zullen aanschouwen, insha Allah, net zoals het werd gevestigd door de handen van de Boodschapper ﷺ en zijn metgezellen. Er wordt bedoeld dat het leven van een individu kort of lang kan zijn, en dat de belofte van overwinning niet kwam voor een individu of individuen, maar voor de groep. Het is deze gelovige groep aan wie Allah (SWT) opvolging (istikhlaf) op aarde heeft beloofd. Tijdens het werk kan het individu sterven, of de leider (Ameer) kan sterven en velen kunnen onderweg vallen, maar de belofte zal blijven zolang de groep standhoudt in het naleven van het gebod van Allah (SWT). De overwinning zal door hen worden gerealiseerd, of het nu een lange tijd heeft geduurd of niet. De kennis hiervan is bij Allah (SWT), en niemand is hiervoor verantwoordelijk, maar de groep is slechts verantwoordelijk voor de naleving (van de methode).

The issue of change relates to the Ummah and not individuals. The mechanics of changing the society is of greater complexity than changing individuals, thus its movement is much slower, and is hardly seen, except by the one who has been granted a penetrating vision and correct patronage. This does not mean that the individual works while thinking the aim will not be achieved at his hands, or that it will be achieved at the hands of future generations; rather the member or members should set out from the standpoint that the state will be established at their hands, and that they will witness it, insha Allah, just as it was established at the hands of the Messenger 􀁕 and his companions. It is intended to say the life of an individual may be short or long, and the promise of victory did not come for an individual or individuals, but for the group. It is this believing group to which Allah 􀀬 has promised succession (istikhlaf) on the earth. During the work, the individual may die, or the Ameer may die and many may fall along the way, but the promise will remain as long as the group remains on attending to the order of Allah 􀀬. The victory will be realised at their hands whether it took a long time or not. The knowldge of this is with Allah 􀀬, and no one is responsible for this, but the group is responsible only for the adherence (to the method).

Daarom mag niemand zeggen dat de islamitische (Shar’i) regel een experiment is, zodanig dat als de verwezenlijking van het doel ervan wordt vertraagd, wij het als een mislukking zullen beschouwen en het zullen verlaten voor een andere experimentele actie. Niemand kan dit zeggen zolang wij er zeker van zijn dat het een islamitische (Shar’i) regel is in overeenstemming met de bewijzen. Wat de middelen en methoden betreft, dan is het juist dat deze onderhevig zijn aan beproeving.

Therefore no one should say that the Shar’ee rule is an experiment, such that if the realisation of its aim is delayed, then we will pronounce it a failure and we will abandon it for another experimental action. No one can say this as long as we are sure that it is a Shar’ee rule in accordance with the evidence. As for the means and styles, it is right that they are subjected to trial.