Degene die de islam waarheidsgetrouw draagt en met oprechtheid werkt om deze te herstellen in het bestuur en het leven, hetzij als individu of als groep, is niet in staat om deel te nemen aan enig bestuur van ongeloof (Kufr), terwijl hij beweert dat hij werkt om het te vernietigen. Dit komt doordat deelname aan een bestuur van ongeloof (Kufr), dat de systemen en wetten van ongeloof (Kufr) toepast, een consolidatie is van de systemen van ongeloof (Kufr) en geen vernietiging ervan. Het bewijs dat aangevoerd kan worden om deelname aan een bestuur van ongeloof (Kufr) te rechtvaardigen, is niets anders dan zelfbedrog, nog vóór de misleiding van Allah en de gelovigen. Vooral wanneer dat bewijs in strijd is met de islamitische (Shar’i) bewijzen, die definitief zijn in betekenis en authenticiteit.

The one who carries Islam truthfully, and works with sincerity to re-establish it in ruling and life, whether as an individual or group, is not able to participate in any kufr rule, while claiming that he is working to destroy it. This is because participating in a kufr rule, which applies the systems and laws of kufr, is consolidation of the systems of kufr and not destruction of them. The proof that may be brought, to justify participation in a kufr rule, is nothing but selfdeception, before deception to Allah 􀀬 and the believers. Especially when that proof is in conflict with the Shar’ee evidences, which are definite in meaning and authenticity.

Het is inderdaad een zware beproeving en een grote zonde voor de drager van de oproep tot de islam (Da’wah) om zich te beroepen op een belang (Maslahah), dat zijn verstand afleidt maar de Shar’a niet heeft overwogen, als bewijs om zijn verzet tegen een tekst die definitief is in betekenis en authenticiteit te rechtvaardigen. Of dat hij zich beroept op iets dat niet gelijkstaat aan een schijn van bewijs (shubhat ad-daleel), om deelname aan een regel van ongeloof (Kufr) te rechtvaardigen, die regeert met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard; zelfs wanneer deelname aan een regel van ongeloof (Kufr) in strijd is met de bewijzen die definitief zijn in betekenis en authenticiteit. Deze bewijzen verplichten tot het regeren met wat Allah heeft geopenbaard en verbieden het regeren met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard.

It is indeed a severe test and a great sin, for the da’wah carrier to resort to taking a maslahah (interest), which his mind deduces, but the Shar’a did not consider, as an evidence to justify for himself his opposition to the text that is definite in meaning and authenticity. Or for him to resort to something not amounting to be a shubhat ad-daleel (semblance of an evidence), in order to justify participation in a kufr rule, which governs by other than what Allah 􀀬 has revealed; even though participation in kufr rule contradicts the evidences that are definite in meaning and authenticity. These evidences oblige ruling by what Allah 􀀬 has revealed and prohibit ruling by other than what Allah 􀀬 has revealed.

Zij gebruiken het verhaal van an-Najashi — wiens dood de Boodschapper ﷺ aankondigde aan de metgezellen (Sahabah) op de dag dat hij stierf en daarna Salatul Janazah voor hem bad — als bewijs om deelname aan een ongeloof (Kufr) bewind te rechtvaardigen dat regeert met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard. Zij hanteren het standpunt dat de Najashi de Islam had aanvaard in de tijd van de Boodschapper ﷺ en bleef regeren met het systeem waarmee hij regeerde voordat hij de Islam had aanvaard, ook al was het een niet-islamitisch systeem. Om dit te bewijzen, citeren zij zes overleveringen (Hadith), gerapporteerd door al-Bukhari, met betrekking tot de dood van de Najashi en het gebed dat voor hem werd verricht. Drie daarvan zijn overgeleverd door Jaabir b. ‘Abdullah al-Ansari en de andere drie door Abu Hurayra. Hoewel deze zes bewijzen niet kunnen dienen als bewijs om deelname aan een ongeloof (Kufr) bewind te rechtvaardigen dat regeert met ongeloof (Kufr) systemen en wetten.

They take the story of an-Najashi - whose death the Messenger 􀁕 announced to the Sahabah the day he died and then prayed Salatul Janazah for him - as an evidence to justify participation in a kufr rule that rules by other than what Allah 􀀬 has revealed. They take the view that the Najashi had embraced Islam in the time of the Messenger 􀁕 and continued to rule by the system that he used to rule with before he had embraced Islam, even though it was a non-Islamic system. To prove this, they cite six ahadith, reported by al-Bukhari, relating to Najashi’s death and the prayer that was performed for him. Three of them have been narrated by Jaabir b. ‘Abdullah al-Ansari and the other three by Abu Hurayra. Even though these six evidences cannot stand up as an evidence to justify participation in a kufr rule that rules by kufr systems and laws.

De volgende punten zullen deze zaak uitleggen.

The following points will explain this matter.

1 - Toen Bukhari deze overleveringen (Hadith) rapporteerde, plaatste hij er vijf onder de kop ‘Bab mawt an-Najashi’ (Hoofdstuk over het overlijden van an-Najashi)

1 - When Bukhari reported these ahadith, he placed five of them under the heading ‘Bab mawt an-najashi’ (Chapter on the death of an-Najashi)

en hij rapporteerde de zesde in ‘bab al-janaaiz’ (Hoofdstuk over de begrafenisgebeden).

and he reported the sixth in ‘bab al-janaaiz’ (Chapter of funeral prayers).

Alle zes overleveringen (Hadith) hebben betrekking op het overlijden van an-Najashi, het informeren van de metgezellen (Sahabah) door de Boodschapper van Allah ﷺ over zijn dood, dat hij een vroom man was en dat hij hun broeder was, waarna hij ﷺ hen beval Allah (SWT) om hem vergeving te vragen en met hem het begrafenisgebed voor an-Najashi te verrichten. Deze duiden erop dat hij een moslim was.

All six ahadith are to do with the death of an-Najashi, the Messenger’s 􀁕 informing of the Sahabah about his death, that he was a pious man, and he was their brother, then he 􀁕 ordered them to ask Allah 􀀬 to forgive him, and to pray with him the funeral prayer for an-Najashi. These indicate that he was a Muslim.

2 - Ibn Hajar al-’Asqalaani gaf in zijn boek ‘Fathul Baari’ (commentaar op de Sahih van Bukhari) commentaar op de overlevering van Bukhari (over het incident)

2 - Ibn Hajar al-’Asqalaani, in his book ‘Fathul Baari’ (commentary on the Sahih of Bukhari), commented on Bukhari’s report (on the incident)

onder de titel ‘het overlijden van an-Najashi’ in plaats van zijn verslag over zijn bekering tot de Islam. Hij zei: “Er was verwarring dat al-Bukhari niet over zijn (dat wil zeggen an-Najashi) bekering tot de Islam had gerapporteerd, wat de juiste plaats ervan is, maar in plaats daarvan rapporteerde hij zijn dood. Dit kwam doordat het verhaal dat betrekking heeft op zijn aanvaarding van de Islam voor hem niet bewezen was, terwijl dit expliciet is bij zijn dood. Dus rapporteerde hij het verhaal van zijn dood om te begrijpen dat hij (an-Najashi) de Islam had aanvaard op basis van het gebed van janazah voor hem.” 3 - De bewoording van de overleveringen (Hadith) gerapporteerd door al-Bukhari geeft aan dat de Boodschapper ﷺ op de dag van zijn overlijden via openbaring op de hoogte was van de dood van Najashi en zijn bekering tot de Islam. Het geeft ook aan dat de metgezellen (Sahabah) niet op de hoogte waren van zijn bekering tot de Islam en zijn dood, behalve toen de Boodschapper ﷺ hen daarover informeerde. Zo zei hij in de overlevering (Hadith) van Jaabir: “De Boodschapper ﷺ zei toen de Najashi stierf: ‘Vandaag is een vroom man gestorven. Sta dus op en bid voor jullie broeder Ashimah.’” In de overlevering (Hadith) van Abu Hurayra werd vermeld dat: “De Boodschapper (Rasul) van Allah ﷺ hen informeerde over de dood van Najashi, de heerser van Habasha, op de dag dat hij stierf.” Dit geeft aan dat de Boodschapper ﷺ via openbaring op de dag dat hij stierf op de hoogte kwam van de dood van de Najashi en zijn bekering tot de Islam. Het zeggen van de Boodschapper ﷺ tegen de metgezellen (Sahabah), zoals overgeleverd door Jaabir b. ‘Abdullah, dat, “Vandaag is een vroom man gestorven”, en, “Sta dus op en bid voor jullie broeder Ashimah”, geeft aan dat zij niet op de hoogte waren van zijn bekering tot de Islam, want als zij dat eerder hadden geweten, zou er geen noodzaak zijn geweest voor de Boodschapper ﷺ om dergelijke uitdrukkingen te gebruiken als ‘een vrome man’ en ‘jullie broeder’. Dit komt doordat hij ﷺ dergelijke uitdrukkingen niet gebruikte wanneer hij hen opriep voor het begrafenisgebed wanneer een van de metgezellen (Sahabah) stierf.

under the title ‘death of an-Najashi’ rather than his report on his conversion to Islam. He said; “There was confusion that al-Bukhari did not report about his (ie an-Najashi) conversion to Islam, which is its true place, and instead he reported his death. This was because the story related to his embrace of Islam was not proved to him, while it is explicit in his death. So he reported his death story to understand that he (an- Najashi) embraced Islam from the prayer of janazah on him.” 3 - The wording of the ahadith reported by al-Bukhari indicates that the Messenger 􀁕 knew of Najashi’s death and his embracing of Islam on the day of his death via revelation. It also indicates that the Sahabah did not know of his embracing of Islam and his death, except when the Messenger 􀁕 informed them of it. Thus, in the hadith of Jaabir, he said; “The Messenger 􀁕 said when the Najashi died: ‘Today a pious man has died. So stand and pray for your brother Ashimah.’” In the hadith of Abu Hurayra, it mentioned that; “The Rasool of Allah 􀁕 informed them of the death of Najashi, the ruler of Habasha, on the day that he died.” This indicates that the Messenger 􀁕 came to know of the Najashi’s death and embracing of Islam via revelation on the day that he died. The Messenger’s 􀁕 saying to to the Sahabah, as narrated by Jaabir b. ‘Abdullah, that, “Today a pious man has died”, and, “So stand and pray for your brother Ashimah”, indicates that they had not known of his embracing Islam, because if they had known that before, there would have been no need for the Messenger 􀁕 to use such expressions ‘a pious man’, ‘your brother’. This is because he 􀁕 did not use such expressions when he used to call them to the funeral prayer when one of the Sahabah died.

4 - Deze overleveringen (Hadith) geven aan dat de Najashi kort voor zijn dood de Islam had aanvaard, maar ze leggen niet uit wanneer hij de Islam aanvaardde. De bewoording geeft aan dat de Boodschapper ﷺ kennisnam van zijn overlijden en zijn bekering tot de Islam via openbaring op de dag dat hij stierf, zoals eerder vermeld. Er is geen enkele authentieke overlevering (Hadith) die vermeldt dat de Boodschapper ﷺ op een ander moment werd geïnformeerd over zijn bekering tot de Islam.

4 - These ahadith indicate that the Najashi had embraced Islam shortly before his death, but they did not explain when he embraced Islam. The wording indicates that the Messenger 􀁕 came to know of his death and embracing of Islam through revelation on the day he died, as mentioned before. There is not any authentic report that mentions that the Messenger 􀁕 was informed of his embracing of Islam at any other instance.

5 - Deze zes overleveringen (Hadith) bevatten niets dat erop wijst dat de Najashi, van wiens dood de Boodschapper ﷺ de metgezellen (Sahabah) informeerde, dezelfde Najashi was die de heerser van Habasha (Ethiopië) was toen de moslims daarheen emigreerden (Hijrah). Ook is er niets dat erop wijst dat hij dezelfde Najashi is naar wie de Boodschapper ﷺ een brief stuurde waarin hij hem uitnodigde tot de Islam. Dit komt doordat het woord ‘Najashi’ geen eigennaam is voor een specifiek persoon. Het is eerder een laqab (titel) die werd gegeven aan elke heerser die over Habashah heerste, zoals gerapporteerd door an-Nawawi in het tweede deel van zijn boek ‘Sharh Sahih Muslim’ en zoals gerapporteerd door Ibn Hajar al-’Asqalaani in het derde deel van zijn boek ‘Al-Isaabah.’ 6- In twaalfde deel van Sahih Muslim merkte An-Nawawi op dat de Najashi naar wie de Boodschapper ﷺ een brief stuurde om hem uit te nodigen tot de Islam aan het einde van het zesde jaar van de emigratie (Hijrah), na zijn terugkeer van de expeditie van Hudaybiyyah, niet de Najashi was voor wie de Profeet ﷺ het Janazah-gebed verrichtte. De tekst van de overlevering (Hadith) luidt als volgt: “Overgeleverd door Anas dat de Profeet ﷺ schreef naar de Kisra, Qaysar, Najashi en elke tiran, om hen uit te nodigen tot Allah ﷻ. Maar hij was niet de Najashi voor wie de Profeet ﷺ het (Janazah)gebed verrichtte.” Uit deze overlevering (Hadith) wordt duidelijk dat de Najashi voor wie de Profeet ﷺ bad, niet de Najashi is naar wie de moslims emigreerden (Hijrah) om onder zijn bescherming te leven, en hij is niet de Najashi naar wie de Boodschapper ﷺ in het zesde jaar van de emigratie (Hijrah) een brief schreef om hem uit te nodigen tot de Islam. Integendeel, hij is de Najashi die aan de macht kwam na de dood van de Najashi naar wie de Profeet ﷺ een brief stuurde via ‘Amr b. Umayyah ad-Damri om hem uit te nodigen tot de Islam. Hij reageerde niet en aanvaardde de Islam niet, want als hij had gereageerd en de Islam had aanvaard, zou de Boodschapper ﷺ de metgezellen (Sahabah) hiervan hebben geïnformeerd en voor hem gebeden, en zouden Ja’far b. Abi Taalib en de immigranten op de hoogte zijn geweest van zijn bekering. Zij keerden terug naar de Boodschapper ﷺ in het zevende jaar, na de verovering van Makkah, oftewel nadat de Boodschapper ﷺ de brief naar de Najashi had gestuurd. Als hij de Islam had aanvaard, dan zou dat een reden voor opschudding en viering onder de moslims zijn geweest, vooral na de verovering van Khaybar. De Boodschapper ﷺ zou hen dan op zijn bekering hebben ingelicht, en zijn uitspraak over de komst van Ja’far niet hebben beperkt tot: “Ik weet niet wat mij meer vreugde geeft; de verovering van Khaybar of de aankomst van Ja’far.” [Sira van Ibn Hisham]. Hij zou hebben toegevoegd:

5 - These six ahadith contain nothing to indicate that the Najashi, whose death the Messenger 􀁕 informed the Sahabah of, was the same Najashi who was the ruler of Habasha (Ethiopia) when the Muslims migrated to it. As well, there is nothing to indicate that he is the same Najashi to whom the Messenger 􀁕 sent a letter in which he invited him to Islam. This is because the word ‘Najashi’ is not a proper noun for a specific person. Rather it is a laqab (title) given to every ruler who ruled Habashah, as reported by an-Nawawi in the second volume of his book ‘Sharh Sahih Muslim’ and as reported by Ibn Hajar al-’Asqalaani in the third volume of his book ‘Al-Isaabah.’ 6- In volume twelve of Sahih Muslim, An-Nawawi commented that the Najashi to whom the Messenger 􀁕 sent a letter inviting him to Islam at the end of the sixth year of the Hijrah, after his return from the expedition of Hudaybiyyah, was not the Najashi for whom the prophet 􀁕 prayed the Janazah. The text of the hadith is as follows; “Narrated by Anas that the Prophet 􀁕 wrote to the Kisra, Qaysar, Najashi and every tyrant, inviting them to Allah 􀀬. But he was not the Najashi for whom the Prophet 􀁕 made the (Janazah) prayer.” From this hadith it becomes clear that the Najashi for whom the Prophet 􀁕 prayed is not the Najashi to whom the Muslims migrated, in order to live under his protection, and he is not the Najashi to whom the Messenger 􀁕 wrote a letter in the sixth year of the Hijrah inviting him to Islam. Rather he is the Najashi who came to power after the death of the Najashi to whom the Prophet 􀁕 sent a letter with ‘Amr b. Umayyah ad- Damri inviting him to Islam. He did not respond and did not embrace Islam, because if he had responded and embraced Islam, the Messenger 􀁕 would have informed the Sahabah of this and prayed for him, and Ja’far b. Abi Taalib and the immigrants would have known about his conversion. They returned to the Messenger 􀁕 in the seventh year, after the conquest of Makkah ie after the Messenger 􀁕 had sent the letter to the Najashi. If he had embraced Islam, then it would have been a cause for reverbation and celebration amongst the Muslims, especially after the conquest of Khaybar. The Messenger 􀁕 would then have informed them of his conversion, and not restricted his saying regarding the coming of Ja’far; “I do not know what gives me more joy; the conquest of Khaybar or the arrival of Ja’far.” [Sira of Ibn Hisham]. He should have added:

‘Of door de bekering van Najashi.’ Maar hij noemde Najashi niet in deze overlevering (Hadith), ook al zou de situatie dit noodzakelijk hebben gemaakt als hij had gereageerd op zijn oproep tot de islam (Da’wah) en de islam had aanvaard.

‘Or by the conversion of Najashi.’ But he did not mention Najashi in this hadith, even though the situation would have necessitated it, if he had responded to his 􀁕 da’wah and embraced Islam.

7- Degenen die de mening volgden dat de Najashi voor wie de Boodschapper ﷺ het Janazah-gebed heeft verricht, dezelfde Najashi is naar wie de moslims emigreerden (Hijrah) en onder zijn bescherming kwamen, en dezelfde Najashi is naar wie de Boodschapper ﷺ de brief stuurde om hem uit te nodigen tot de Islam aan het einde van het zesde jaar van de emigratie (Hijrah); zij hebben deze visie onterecht aangenomen, omdat de Najashi naar wie de moslims de emigratie (Hijrah) maakten, degene was die de Boodschapper ﷺ aanbeval, prees en beschreef aan degenen die naar hem wilden emigreren door te zeggen:

7- Those who took the opinion that the Najashi for whom the Messenger 􀁕 prayed the Janazah prayer is the same Najashi to whom the Muslims migrated and entered into his protection, and the same Najashi to whom the Messenger 􀁕 sent the letter inviting him to Islam at the end of the sixth year of the Hijrah; they mistakenly took this view, because the Najashi to whom the Muslims made hijrah was the one whom the Messenger 􀁕 commended, praised and described to those who wished to emigrate to him by saying:

“Hij is een koning, onder wie niemand wordt onderdrukt, en zijn land is een land van waarheid.” [Ibn Hisham]. Dit komt doordat hij de beste bescherming bood aan degenen onder de moslims die naar hem waren gemigreerd, en hen veiligheid gaf, zodat zij Allah konden aanbidden zonder enige angst voor iemand.

“He is a King, under whom no one is oppressed, and his land is a land of truth.” [Ibn Hisham]. This is because he gave the best protection for those who migrated to him from the Muslims, and gave them security, so they were able to worship Allah 􀀬 not fearing anyone.

Hij weigerde hen ook uit te leveren aan de twee afgevaardigden van de Quraysh die dit eisten, tegen de wensen van zijn patriarchen in. Hij hield hen tegen, beschermde hen en zei tegen beiden: “Jullie zijn veilig in mijn land en wie jullie heeft mishandeld, zal een boete (straf) krijgen.” Het komt ook door zijn opmerking over het antwoord van Ja’far, toen hij hem vroeg over wat de Boodschapper ﷺ had gebracht; “Inderdaad, deze zaak en wat ‘Isa heeft gebracht, vloeien voort uit dezelfde lamp”, naast zijn opmerking over het antwoord van Ja’far op de tweede dag, toen hij hem vroeg naar hun visie op ‘Isa, waarbij hij een stok van de grond pakte en zei; “Bij Allah, Isa bin Maryam overschreed niet meer dan wat jullie zeiden (de breedte van) deze stok” [Sirah Ibn Hisham]. Vanwege dit alles dachten zij dat hij de islam had aanvaard, ook al had de Boodschapper ﷺ het aanvaarden daarvan niet aangekondigd. Op dezelfde manier noemde Umm Salamah, de echtgenote van de Profeet ﷺ die een van de immigranten naar Habashah was, niet dat hij de islam had aanvaard, toen zij over hem sprak en over wat hen in het land Habashah was overkomen, toen zij zei; “Toen we in het land Habashah aankwamen, hadden we de beste buur; de Najashi. We voelden ons veilig met betrekking tot onze religie (Deen), aanbaden Allah (SWT) zonder schade te worden toegebracht en hoorden niets wat we zouden kunnen haten…” Zij zei ook; “Bij Allah, we waren in een dergelijke staat, totdat er een man in Habashah opstond die zijn gezag uitdaagde.” Zij zei; “Wij hebben nooit een verdriet gekend zoals dat wat ons op dat moment overkwam, uit angst dat die man de Najashi zou verslaan, en dat er daardoor een andere man zou komen die onze rechten niet erkent, zoals de Najashi deed.” Zij zei; “Nadat Allah de Najashi de overwinning gaf op zijn vijand en hem versterkte in zijn land, bij Allah, hebben wij nooit een vreugde gekend zoals die wij toen hadden.” “De Najashi keerde (terug van het slagveld) toen Allah zijn vijand vernietigde en hem versterkte in zijn land, en de zaak van al-Habashah in goede orde herstelde.” "Dus we bleven in zijn buurt, in het beste huis, totdat we aankwamen bij de Boodschapper (Rasul) van Allah ﷺ terwijl hij in Makkah was." [Sirah Ibn Hisham]. Deze overlevering (Hadith) van Umm Salamah geeft niet aan dat de Najashi de islam aanvaardde.

He also refused to hand them over to the two delegates of the Quraysh who demanded this, against the wishes of his patriachs. He prevented them from this, protected them, and told them both; “You are safe in my land and whoever abused you will be fined (punished).” It is also because of his comment on Ja’far’s answer, when he asked him about what the Messenger 􀁕 had brought; “Indeed this matter and what ‘Isa has brought emanate from the one lamp”, beside his comment on Ja’far’s answer on the second day, when he asked him about their view of ‘Isa, where he took a stick from the ground and said; “By Allah, Isa bin Maryam did not exceed what you said more than (the width of) this stick” [Sirah Ibn Hisham]. From all this, they thought that he had embraced Islam even though the Messenger 􀁕 had not announced his embracing it. Similarly, Umm Salamah, the wife of the Prophet 􀁕 who was one of the immigrants to Habashah, did not mention that he had embraced Islam, when she talked about him and about what happened to them in the land of Habashah, when she said; “When we arrived in the land of Habashah, we had the best neighbour; The Najashi. We felt safe in regards of our deen, worshipped Allah 􀀬 without being harmed and did not hear anything we might hate…” She also said; “By Allah, we were in such a state, until a man emerged in the Habashah who challenged his authority.” She said; “We did not ever know a sadness such as happened to us at that time, fearing that man might defeat the Najashi, and hence another man might come who does not recognise of our right, as the Najashi did.” She said; “After Allah gave victory to the Najashi against his enemy, and strengthened him in his land, by Allah, we never knew a delight as we had then.” “The Najashi returned (from the battlefield) when Allah destroyed his enemy and strengthened him in his land, and the affair of al-Habashah put in good order. So we remained in his neighbourhood, in the best home until we arrived to the Rasool of Allah 􀁕 while he was in Makkah.” [Sirah Ibn Hisham]. This hadith of Umm Salamah does not indicate that the Najashi embraced Islam.

Dit is vanuit één invalshoek. Vanuit een andere invalshoek is het alsof zij die beweren dat de Najashi voor wie de Boodschapper ﷺ bad, dezelfde Najashi is naar wie de Boodschapper ﷺ de emigranten (Muhajirun) stuurde, en de Najashi naar wie een brief werd gestuurd om hem uit te nodigen tot de Islam; het is alsof zij niet bekend zijn met de overlevering (Hadith) van Anas b. Malik, die door Muslim in zijn Sahih werd overgeleverd: “Dat de Profeet ﷺ schreef naar de Kisra, Qaysar, Najashi en elke tiran om hen uit te nodigen tot Allah ﷻ. Maar hij was niet de Najashi voor wie de Profeet ﷺ het (Janazah) gebed verrichtte.” Wat betreft de twee brieven die door Muhammad Hamidullah worden vermeld in zijn boek, ‘Political documents of the Prophetic Era.’ Zij vermelden dat de Najashi een brief schreef naar de Boodschapper ﷺ waarin hij zijn bekering tot de Islam en zijn bereidheid om naar de Boodschapper ﷺ te komen verklaart als hij hem daartoe beveelt; en dat hij zijn zoon Arha b. al-Asham b. heeft gestuurd.

This is from one angle. From another angle, it is as if those who say that the Najashi for whom the Messenger prayed is the same Najashi to whom the Messenger 􀁕 dispatched the Muhajireen, and the Najashi to whom a letter was sent inviting him to Islam; it is as if they are not familiar with the hadith of Anas b. Malik, which was reported by Muslim in his Sahih; “That the Prophet 􀁕 wrote to the Kisra, Qaysar, Najashi and every tyrant inviting them to Allah 􀀬. But he was not the Najashi for whom the Prophet 􀁕 made the (Janazah) prayer.” As for the two letters mentioned by Muhammad Hamidullah in his book, ‘Political documents of the Prophetic Era.’ They state that the Najashi wrote a letter to the Messenger 􀁕 in which he states his conversion to Islam and his readiness to come to the Messenger 􀁕 if he orders him to do so; and that he has sent his son Arha b. al-Asham b.

Abhar, en de brief werd verzonden toen de Boodschapper van Allah ﷺ in Makkah was. Wat de tweede brief betreft, er werd vermeld dat de Najashi deze meestuurde met de metgezellen (Sahabah) die terugkeerden uit Habashah, terwijl de Profeet ﷺ in Madinah was.

Abhar, and the letter was sent when the Messenger 􀁕 was in Makkah. As for the second letter, it was mentioned that the Najashi sent it with the Sahabah returning from Habashah whilst he 􀁕 was in Madinah.

Er was geen vermelding van deze twee brieven in de betrouwbare boeken van de overlevering (Hadith). De auteur van ‘Political documents of the Prophetic Era’ vermeldde dat hij deze documenten uit geschiedenisboeken zoals Tabari, Qalqashandi, Ibn Kathir en anderen heeft genomen. Hij vermeldde niet dat hij een van deze documenten uit de boeken van de overlevering (Hadith) heeft genomen. Geschiedenisboeken zijn niet authentiek, omdat zij zich niet bezighouden met de overdracht van de verslagen zoals de boeken van de overlevering (Hadith) dat doen. Zij verzamelen alle verslagen, zoals iemand die 's nachts hout verzamelt; hij weet niet of zijn hand op een tak of op een slang valt. Daarom hebben deze twee brieven geen waarde, om niets te zeggen van hun tegenstrijdigheid met de overlevering (Hadith) van Anas zoals overgeleverd door Muslim, en de overlevering van Umm Salamah in haar gesprek over Najashi, en de emigranten (Muhajirun) in Habashah, van wie de laatste Ja’far was, die niet vermeldde dat an-Najashi de islam aanvaardde, hoewel Ja’far in het zevende jaar terugkeerde naar de Boodschapper (Rasul) ﷺ, na de verovering van Khaybar, en nadat de Boodschapper (Rasul) ﷺ de brieven naar de koningen en prinsen had gestuurd. Daarom zijn die twee brieven niet correct, en is het afleiden ervan eveneens niet correct, dus worden ze verworpen. Hieruit is het duidelijk dat de Najashi die de islam aanvaardde, en voor wie de Boodschapper (Rasul) ﷺ het begrafenisgebed verrichtte, niet dezelfde Najashi is naar wie de emigranten (Muhajirun) emigreerden. Hij is ook niet dezelfde Najashi naar wie de Boodschapper (Rasul) ﷺ een brief stuurde om hem uit te nodigen tot de islam, tussen het einde van het zesde jaar van de emigratie (Hijrah) en het begin van het zevende jaar, via Amru b. Umayyah ad-Damri. Hij is eerder de Najashi die de macht overnam in Habashah na de dood van de Najashi naar wie de Boodschapper (Rasul) ﷺ de brief stuurde om hem uit te nodigen tot de islam.

There had been no mention of these two letters in the sound books of hadith. The author of, ‘Political documents of the Prophetic Era’, mentioned that he took these documents from the history books like Tabari, Qalqashandi, Ibn Kathir and others. He did not mention that he took any of them from the books of hadith. The books of history are not authentic, because they are not concerned with the transmission of the reports like the hadith books. They gather all the reports like the one who gathers wood at night, he does not know whether his hand is falling upon a branch or a snake. Hence, these two letters are of no value, not to mention their contradiction with the hadith of Anas as reported by Muslim, and the narration of Umm Salamah in her talk about Najashi, and the Muhajireen in Habashah, of whom the last was Ja’far, who did not mention that an-Najashi embraced Islam, though Ja’far returned to the Rasool 􀁕 in the seventh year, after the conquest of Khaybar, and after the Rasool 􀁕 sent the letters to the Kings and princes. Therefore, those two letters are not correct, and deducing them is not correct as well, so they are rejected. From all of this, it is clear the Najashi who embraced Islam, and on whom the Rasool 􀁕 made funeral prayer is not the same Najashi to whom the Muhajireen emigrated. He is also not the same Najashi to whom the Rasool 􀁕 sent a letter to, inviting him to Islam, between the end of the sixth year of Hijrah and the beginning of the seventh year, with Amru b. Umayyah ad-Damri. He is rather the Najashi who assumed the power in Habashah after the death of the Najashi to whom the Rasool 􀁕 sent the letter inviting him to Islam.

De Najashi die de Islam aanvaardde, had de macht overgenomen in het zevende jaar.

The Najashi who embraced Islam had taken power in the seventh year.

Dit komt doordat de Boodschapper ﷺ zijn gezanten had gestuurd naar de koningen en heersers, waaronder de Najashi, na zijn terugkeer van de expeditie van Hudaybiyah. Dit was aan het einde van het zesde jaar van de emigratie (Hijrah), in de maand van de Zhul Qa’dah. Deze Najashi zou zijn gestorven in het zevende jaar, waarin de Najashi die de Islam had aanvaard de macht overnam, en hij was degene voor wie de Boodschapper ﷺ de Salatul Janazah bad, en wiens dood plaatsvond vóór de verovering van Makkah in het achtste jaar van de emigratie (Hijrah), zoals vermeld door al-Bayhaqi in zijn ‘Dalaa’il an-Nubuwwah’.

This is because the Messenger 􀁕 had sent his messengers to the kings and rulers, including the Najashi, after his return from the expedition of Hudaybiyah. This was at the end of the sixth year of the Hijrah, in the month of the Zhul Qa’dah. This Najashi would have died in the seventh year, in which the Najashi who had embraced Islam assumed power, and he was the one for whom the Messenger 􀁕 prayed the Salatul Janazah, and whose death was before the conquest of Makkah in the eighth year of the Hijrah, as mentioned by al-Bayhaqi in his ‘Dalaa’il an-Nubuwwah’.

De periode tussen het aanvaarden van de macht, zijn bekering en zijn dood was derhalve een korte tijd. Hij bekeerde zich in het geheim tot de Islam en niemand wist van zijn bekering, zelfs de Boodschapper ﷺ niet. De Boodschapper ﷺ werd door openbaring geïnformeerd over zijn dood en bekering op de dag dat hij stierf, zoals aangegeven door de bewoordingen van de zes overleveringen (Hadith) in Bukhari, die hij over zijn dood rapporteerde. De korte periode die hij als moslim doorbracht voordat hij stierf, stelde hem niet in staat om de regels van de Islam te kennen. Het gebrek aan kennis van de Profeet ﷺ hierover betekende dat hij hem niet had geschreven over wat hij moest doen.

Hence the period of time between his assuming power, and conversion, and his death was a short time. He secretly embcraced Islam and no one knew of his conversion, not even the Messenger 􀁕. The Messenger 􀁕 was informed by revelation about his death and conversion, on the day that he died, as indicated by the wording of the six ahadith in Bukhari, which he reported about his death. The short period of time that he spent as a Muslim before he died did not enable him to know the rules of Islam. The Prophet’s 􀁕 lack of knowledge of this meant that he did not write to him about what he should do.

Daarom kan dit niet worden gebruikt als bewijs voor degenen die deelname aan een regering van ongeloof (Kufr) toestaan, die regeert met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard. Hun argument wordt daarom ongeldig verklaard.

That is why this cannot be used as an evidence for those who permit participation in a kufr government, which rules by other than what Allah 􀀬 has revealed. Their argument is therefore invalidated.