Nadat de groep de bronnen heeft vastgesteld waaruit zij de Shar’a zal verkrijgen, moet zij overgaan naar het begrijpen van hoe zij deze moet gebruiken en ervan moet overnemen. Met andere woorden, zij moet zich bewegen naar het begrijpen van de principes (qawaa’id) waarmee men door middel van studie deducties van ahkaam uit hun bronnen kan maken. Er is geen twijfel aan dat wanneer de geleerde zich erop richt om een islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) te adopteren, hij de principes van Usul in gedachten zal hebben waarop hij de rechtsregel (Hukm) die hij adopteert, baseert. Er is geen kennis die geen Usul heeft, of dat nu geschreven is of niet.

After the group has established the sources from which it will obtain the Shar’a, it must move onto understanding how it should use and adopt from them. In other words, it must move towards understanding the principles (qawaa’id) by whose study one can make deduction of ahkaam from their sources. There is no doubt that when the scholar puts his mind to adopting a Shar’ee rule, he would have in his mind the principles of Usul on which he bases the hukm he adopts. There is no knowledge that does not have an Usul, whether that has been written or not.

De islamitische (Shar’i) teksten bevatten het ‘aamm (algemeen) en het khaas (specifiek); het mujmal (onuitgewerkt) en het mufassal (uitgewerkt); mutlaq (absoluut)

The Shar’ee texts contain the ‘aamm (general) and the khaas (specific); the mujmal (unelaborated) and the mufassal (elaborated); mutlaq (absolute)

en de muqayyad (beperkt); awamir (bevelen) en nawahi (verboden); de naasikh (de opheffer) en de mansukh (de opgeheven); mafhum al-muwaafaqah (overeenstemmende betekenis) en mafhum al-mukhaalafah (tegenovergestelde betekenis); de mantuq (letterlijke bewoording), mafhum (impliciete betekenis) en ma’qul (ratio)

and the muqayyad (restricted); awamir (orders) and nawahi (prohibitions); the naasikh (abrogator) and the mansukh (abrogated); mafhum al-muwaafaqah (conformable meaning) and mafhum al-mukhaalafah (opposite meaning); the mantuq (wording), mafhum (implicit meaning) and ma’qul (rationale)

van de tekst; de khabar al-wahid (solitaire overlevering) en wanneer deze als bewijs kan dienen en wanneer deze niet als bewijs kan dienen, en vele andere zaken hiernaast. De groep moet haar juridische principes vaststellen, deze aannemen en aan anderen presenteren.

of the text; the khabar al-wahid (solitary report) and when it can be used as proof and when it cannot be used as proof and many things besides these. The group must set out its juristic principle, adopt them, and present them to others.

De meeste van deze principes van Usul die zijn vermeld, zijn onderwerp van discussie. Het is algemeen bekend dat elk principe vele vertakkingen heeft die eruit voortvloeien. Aangezien ze onderwerp van discussie zijn, moeten ze worden bevrijd van hun status als betwist. Dit gebeurt doordat de groep dat aanneemt wat zij als correct beschouwt. Na de adoptie van de principes van Usul worden de vertakkingen begrepen volgens deze principes.

Most of these principles of Usul that have been mentioned are disputed over. It is well known that each principle has many branches emanating from it. Since they are disputed, they must be taken away from being of disputed status. This is done by the group adopting what it views as correct. After the adoption of the principles of Usul, the branches are understood according to these principles.

Na het vergaren van kennis over de Usul en de bijbehorende principes, zal de groep het vermogen hebben verkregen om de Shar’a vanuit haar bronnen te begrijpen. Daarna heeft zij geen andere keuze dan de vastgestelde en bekende methode van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) te volgen. Dit is wat de groep van anderen moet onderscheiden. Dit is wat de groep aan de mensen moet overbrengen door haar shabab hiermee te vormen.

After gaining knowledge of the Usul and its principles, the group will have acquired the ability to understand the Shar’a from its sources. After that it has no option but to follow the fixed and known method of Ijtihaad. This is what must distinguish the group from others. This is what the group must take to the people by culturing its shabab with it.

Dit is het eerste waarop de groep moet worden gevestigd.

This is the first thing that the group must be established upon.

Inderdaad, het werk van de zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) is als het werk van de arts. Het eerste wat hij doet, is luisteren naar de patiënt en zijn toestand beschrijven.

Indeed, the work of the Mujtahid is like the work of the doctor. The first thing he does is to listen to the patient and describe his condition.

Vervolgens stelt hij de fundamentele ziekte vast, waar de patiënt over klaagt, nadat hij zichzelf heeft behoed voor de afleiding door de symptomen van de ziekte. Daarna verwijst hij naar de kennis die hij heeft opgedaan tijdens zijn studieperiode. Hij kan vervolgens de boeken raadplegen die hem helpen bij het voorschrijven van de behandeling. Daarna geeft hij de oplossing, in dit geval het medicijn. Met andere woorden, hij grijpt terug op de teksten bij het beschrijven van de oplossing.

Then he diagnoses the fundamental illness, which the patient complains of, after distancing himself from being distracted by the symptoms of the illness. Then he refers to the knowledge that he gained in his days of study. He may then review the books that help him to prescribe the treatment. After that he gives the solution, in this case the medicine. In other words, he goes to the texts in describing the solution.

Als de groep die verandering wenst en de verantwoordelijkheid voor verandering op zich neemt een islamitische groep is, dan moet haar werk voor verandering islamitisch zijn. De verandering moet gebaseerd zijn op islamitisch (Shar’i) bewijs, en niet op persoonlijke mening, grillen, rationeel waargenomen belang, de realiteit of de omstandigheden. In plaats daarvan moet het de Shar’a zijn die de rechtsregel (Hukm) aan de groep voorschrijft. De liefde voor de Islam of de bezorgdheid over de omstandigheden van de moslims schrijven op zichzelf geen regels voor aan de groep. De belangen van de moslims worden gedefinieerd door de Shar’a, omdat de Shar’a de belangen van de moslims heeft gedefinieerd. Hier wordt het noodzakelijk om in enkele details te treden die het standpunt van de Islam ten aanzien van belang (Maslahah) verduidelijken en wanneer belang wordt erkend door de Shar’a.

If the group that wants change and undertakes the responsibility of change is an Islamic group, its work for change must be Islamic. The change should be based on the Shar’ee evidence, and not on personal opinion, whims, rationally perceived interest, the reality or the circumstances. Rather, it must be the Shar’a that dictates the hukm Shar’ee to the group. The love of Islam or the concern for the circumstances of the Muslims, do not in themselves dictate any rules to the group. The interests of the Muslims are defined by the Shar’a, because the Shar’a defined the interests of the Muslims. Here, it becomes necessary to go into some details that clarify Islam’s viewpoint towards maslahah (the benefit) and when benefit is recognised by the Shar’a.