De methode van de Islam in het begrijpen van de ahkaam is gebaseerd op: het diepgaande begrip van het probleem, gevolgd door het opzoeken, bestuderen en begrijpen van de vereiste shar’ai bewijzen voor de behandeling van het probleem, en tot slot, de afleiding van de rechtsregel (Hukm) uit deze bewijzen.

The method of Islam in understanding the ahkhaam is based upon: the deep understanding of the problem, followed by the retrieval, study and understanding of the shar’ai evidences required for the treatment of the problem, and finally, the deduction of the hukm from these evidences.

Zo is de aanwezigheid van de groep (of hizb) die werkt voor verandering gerelateerd aan de realiteit waarin zij bestaat, met betrekking tot de noodzaak van het adopteren van de islamitische (Shar’i) regels die noodzakelijk zijn om die specifieke realiteit waarin zij bestaat te veranderen.

Thus, the presence of the group (or hizb) that works for change is related to the reality in which it exists, in respect of the necessity of adopting the Shar’ee rules that are necessary to change that particular reality in which it exists.

Het begrijpen van de werkelijkheid vereist dat men een grondige studie ervan onderneemt.

Understanding the reality demands that one undertakes thorough study of it.

Het begrijpen van de Shar’a vereist het definiëren van de bronnen van de islamitische (Shar’i) bewijzen, en het extraheren van de principes van Usool die de wetten vormen waarnaar deductie plaatsvindt. Dit proces van deductie vereist een zelfstandig rechtsgeleerde (Mujtahid) die het vermogen heeft om de regels toe te passen op hun respectievelijke realiteiten en om de regels toe te passen volgens hun grondreden (Illah).

Understanding the Shar’a requires the defining of the sources of the Shar’ee evidences, and the extraction of the principles of Usool that are the laws according to which deduction takes place. This process of deduction requires a Mujtahid who has the ability to apply the rules upon their respective realities and to enforce the rules according to their ‘illah (divine reasons).

Zo is de oprichting van elke groep of partij verbonden aan de realiteit waarin zij is voortgekomen. De partij streeft ernaar de realiteit te veranderen, en maakt deze daarom het object van haar denken en het object van verandering. Bijgevolg is de partij of groep verplicht de realiteit op een diepgaande en nauwkeurige wijze te bestuderen en de problemen te identificeren die opgelost moeten worden. De problemen zijn talrijk, dus is het noodzakelijk om onderscheid te maken tussen hen. Men moet onderscheid maken tussen de problemen die het resultaat waren van andere problemen, en de problemen die die resultaten hebben veroorzaakt. Dit vereist een onderscheid tussen een probleem en zijn uiterlijke verschijningsvormen; tussen de hoofdaandoening en de symptomen ervan. Met dit type begrip zal men de hoofdaandoening en de symptomen die daaruit voortvloeiden, vaststellen. Na het identificeren van de ziekte, moet men overgaan tot het identificeren van het geneesmiddel.

Thus, the establishment of any group or party is linked to the reality in which it has emerged. The party aims to change the reality, so it makes it the object of its thought and the object of change. Consequently, the party or group is obliged to study the reality in a deep and precise manner and identify the problems that must be solved. The problems are multitudinous so it is necessary to differentiate between them. One must distinguish between the problems that were the result of other problems, and the problems that caused those results. This requires a distinction to be made between a problem and its apparent appearances; between the main illness and its symptoms. With this type of understanding, one will determine the main illness and the symptoms that resulted from it. After identifying the illness, one must move to identifying the cure.

Hier zouden we een analogie willen maken met de bekwame arts; hij mag zich niet laten misleiden door de symptomen bij het diagnosticeren van de hoofdaandoening. Als een man een maagziekte heeft en dit leidt tot een reactie, en deze reactie leidt tot het verschijnen van een huiduitslag met koorts. Als de arts genoegen neemt met het enkel behandelen van de huiduitslag en de koorts door het voorschrijven van het passende medicijn, en als hij de maag niet behandelt, dan is zijn behandeling gebrekkig en is hij er niet in geslaagd de ziekte te genezen. De arts moet eerst de oorsprong van het probleem behandelen, namelijk de ziekte in de maag. Wanneer dit behandeld is, zal de ziekte verdwijnen, samen met de symptomen. Daarna zal de arts beslissen of de symptomen behandeling vereisen of niet. Ze kunnen vanzelf verdwijnen door enkel de ziekte te behandelen die ze heeft veroorzaakt, of sommige symptomen kunnen blijven bestaan en kunnen behandeling vereisen. In elk geval zal de behandeling van de symptomen slechts een gedeeltelijke taak zijn; en zo gaat de discussie verder zoals voorheen.

Here we would like to make an analogy with the skilled doctor; he should not be deceived by the symptoms when diagnosing the main illness. If a man has a disease of his stomach and this leads him to have a reaction, this reaction leads to the appearance of a skin rash with a fever. If the doctor is content just to treat the skin rash and fever by prescribing the appropriate medicine, and if he doesn’t treat the stomach, then his treatment is deficient and he has failed to cure the disease. The doctor must first treat the origin of the problem, which is the disease in the stomach. When this is treated, then the disease will go, together with its symptoms. After that, the doctor will decide whether the symptoms will require treatment or not. They may clear up automatically just by treating the disease that caused them, or some symptoms might remain and they may require treatment. In any case, the treatment of the symptoms will only be a partial job; and so the discussion continues as before.

Hetzelfde geldt voor de realiteit waarin wij vandaag de dag leven. We weten dat er in de werkelijkheid fundamentele problemen zijn, die op hun beurt vele andere perifere problemen hebben gecreëerd. Een van de fundamentele problemen die de moslimgemeenschap (Ummah) vandaag de dag treft, is dat de soevereiniteit van Allah (SWT) geen aanwezigheid heeft in het leven van de moslims. Dit heeft geresulteerd in vele gedeeltelijke problemen zoals: armoede (die voortkomt uit onrecht), onwetendheid, de verspreiding van immorele daden en de dominantie van corrupte relaties. Wat dit betreft verduidelijkt Allah (SWT) de hoofdoorzaak: “Wie zich afwendt van Mijn Herinnering, voor hem is een leven van beproeving.” [{Qur'an 20:124}] Deze gedeeltelijke problemen bestaan vanwege de aanwezigheid van deze realiteit. De permanente en radicale verandering kan niet plaatsvinden totdat deze realiteit eerst is veranderd. Men kan de gevolgen van het verwijzen naar iets anders dan wat Allah (SWT) heeft geopenbaard niet elimineren, totdat het werk zich richt op het hervatten van de islamitische levenswijze, door de islamitische geloofsleer (Aqeedah) een politiek geloof te maken dat alle daden van de moslims in het leven leidt, volgens de geboden en verboden van Allah (SWT), en hen aanzet tot het vestigen van de heerschappij volgens wat Allah (SWT) heeft geopenbaard.

The same apply to the reality that we live in today. We know that in reality, there are fundamental problems, which in turn have created many other peripheral problems. One of the fundamental problems that afflicts the Ummah today is that Allah’s 􀀬 sovereignty has no pressence in the life of the Muslims. This has resulted in many partial problems such as; poverty (which arises from injustice), ignorance, the spread of immoral acts and the dominance of corrupt relationships. Regarding this Allah 􀀬, clarifies the main cause; “Whosoever turns away from My Reminder verily, for him is a life of hardship.” [TMQ 20:124] These partial problems exist because of the presence of this reality. The permanent and radical change cannot take place until this reality is changed first. One cannot eliminate the effects of referring to other than what Allah 􀀬 has revealed, until the work focuses on resuming the Islamic way of life, by making the Islamic ‘Aqeedah a political creed that guides all the Muslims’ actions in life, according to the orders and prohibitions of Allah 􀀬, and pushes them to establish the rule by what Allah 􀀬 has revealed.

Bijgevolg is het fundamentele probleem niet educatief, ethisch of economisch. Het fundamentele vraagstuk is niet het redden van de rechten van moslims en het versterken van hun sociale, economische of militaire positie. Integendeel, het vraagstuk is al-Hakimiyyah (de soevereiniteit) in haar geloofsovertuigingsmatige en praktische aspecten.

Hence, the fundamental problem is not educational, ethical or economic. The fundamental issue is not salvaging the rights of Muslims and strengthening their social, economic or military position. Rather the issue is al-Hakimiyyah (the sovereignty) in its creedal and practical aspects.

Deze soevereiniteit behoort alleen toe aan Allah (SWT), dus in de werkelijkheid moeten we het vertrouwen van de moslims in de regels van hun Islam herstellen. We moeten herstellen wat verloren is gegaan uit de geloofsleer (Aqeedah) in hun harten; de belangstelling voor het vestigen van het systeem dat voortvloeit uit de geloofsleer (Aqeedah) in hun leven; het verlangen naar de Paradijs (Jannah) en het hunkeren daarnaar, het vrezen van de Hel (Jahannam) en het ontvluchten daarvan, en de zorg dragen voor de omstandigheden van alle moslims – en de gehele mensheid – door middel van de islamitische geloofsleer (Aqeedah).

This sovereignty is only for Allah 􀀬, so in the reality we must regain the confidence of the Muslims in the rules of their Islam. We must restore what has been lost from the ‘Aqeedah in their hearts; the interest in establishing the system that emanates from the ‘Aqeedah in their life; to long for Jannah and yearn for it, and to fear Jahannam and escape from it, and to have concern for the conditions of all the Muslims - and the whole of mankind - through the Islamic ‘Aqeedah.

Met een dergelijk begrip zal de groep het fundamentele probleem definiëren en met zekerheid weten dat wanneer deze ziekte wordt behandeld, alle symptomen zullen verdwijnen. Daarom is het belang van het hebben van bewustzijn van de realiteit duidelijk.

With such an understanding, the group will define the fundamental problem and know with certainty that when this disease is treated, then all the symptoms will be eliminated. So, the importance of having awareness of the reality is clear.

Dit is wat de Usuli-geleerden de Manat (de werkelijkheid) noemen. Het is noodzakelijk dat men de Manat nauwkeurig onderzoekt voordat men begint met het aanvoeren van de islamitische (Shar’i) bewijzen.

This is what the Usuli scholars term the Manat (reality). It is imperative that one scrutinises the Manat before starting to bring the Shar’ee evidences.

Het verkrijgen van bewustzijn over de realiteit en het begrijpen ervan is moeilijker dan het begrijpen van de regels die er betrekking op hebben. Het vereist precisie, want als we een fout maken in het begrijpen van de realiteit – en dit misbegrip wordt in onze geest geprent – en vervolgens beginnen met het zoeken naar islamitische (Shar’i) bewijzen om deze realiteit te behandelen, zullen we onvermijdelijk bewijzen aanvoeren die de foutieve realiteit behandelen die in onze geest is geprent, en niet de werkelijke realiteit waarin we leven. Bijgevolg zullen we bewijzen hebben aangevoerd die niet relevant zijn voor de realiteit.

Gaining awareness of the reality and understanding it is more difficult than understanding the rules that relate to it. It requires precision, because if we make a mistake in understanding the reality - and this misunderstanding is imprinted in our minds - and then start searching for the Shar’ee evidences to treat this reality, we will inevitably bring evidences that treat the erroneous reality imprinted in our minds, not the actual reality in which we live. Hence we will have brought evidences not relevant to the reality.

Het begrijpen van de werkelijkheid vereist het gebruik van het verstand. Het is niet toegestaan om de werkelijkheid de bron van ons denken te maken. Er zouden geen oplossingen voortvloeiend uit de werkelijkheid moeten ontstaan. In plaats daarvan moet de werkelijkheid begrepen worden zoals zij is, in haar ware staat.

Understanding the reality necessitates the use of the mind. It is not allowed to make the reality the source of our thinking. There should be no solutions arising from the reality. Rather, the reality should be understood as it is, in its true state.