4.8 De Methode en Stijl

4.8 De Methode en Stijl - De oproep tot de islam (Da’wah) | Quran Course

Bijvoorbeeld Zijn uitspraak: “Roep daarom openlijk uit wat u bevolen is.” [TMQ 15:94]. Het is een islamitische (Shar’i) regel die moet worden uitgevoerd. De islamitische (Shar’i) wetgeving heeft geen specifieke wijze gedefinieerd waarop deze moet worden uitgevoerd. De Boodschapper ﷺ verkondigde de zaak in overeenstemming met het bevel van Allah (SWT), waartegen hij niet in opstand kon gaan. Wat betreft de wijze waarop de Boodschapper ﷺ de oproep tot de islam (Da’wah) verkondigde, dit was niet bindend voor hem. Als gevolg hiervan is het niet bindend voor de groep die zijn ﷺ handelen bij het vestigen van de Staat nabootst. Het feit dat de Boodschapper ﷺ op de berg Safa had gestaan, mensen had uitgenodigd voor het diner, of met de moslims in twee rijen de Kaaba had omcirkeld; al deze stijlen hebben betrekking op de uitvoering van de sharia-regel. Dat wil zeggen, het zijn bijkomende handelingen die betrekking hebben op de oorspronkelijke regel, namelijk het ‘verkondigen’. Deze stijlen zijn in principe toegestaan. De zaak wordt overgelaten aan de groep om de meest geschikte stijlen te definiëren, zonder dat deze worden gedefinieerd door de sharia.

For example, His 􀀬 saying; “Therefore proclaim openly that which you are commanded.” [TMQ 15:94]. It is a Shar’ee rule that must be implemented. The Shar’ee did not define a specific manner in which it should be implemented. The Messenger 􀁕 proclaimed the matter in compliance with the order of Allah 􀀬, which he could not go against. As for the manner in which the Messenger 􀁕 proclaimed the Da’wah, it was not binding on him. As a consequence, it is not binding on the group that emulates his 􀁕 action in establishing the State. The fact that the Messenger 􀁕 had stood on mount of Safa, invited people for dinner, or gone out with the Muslims in two rows circumbulating the Ka’bah; all of these styles are relating to the implementation of the Sharee’ah rule. ie they are subsidiary actions relating to the original rule, which is to ‘proclaim’. These styles are permitted in principle. The matter is left to the group to define the most appropriate styles, without being defined by the Shar’a.

“En bereid tegen hen alles wat je kunt aan macht voor, inclusief de strijdpaarden, om de vijand van Allah en jullie vijand angst in te boezemen.” [TMQ 8:60]. Zijn ﷺ uitspraak “bereid voor” is een islamitische (Shar’i) regel waaraan moet worden voldaan. Het is verplicht (Fard) en het is verboden ertegen in te gaan. Het gebod is de voorbereiding die het doel van de grondreden (Illah) (islamitische (Shar’i) reden) zal verwezenlijken, namelijk het inboezemen van angst. Wat betreft de middelen (paarden), dit is niet bindend. Elk middel dat leidt tot het inboezemen van angst moet worden ingezet. De middelen waarmee jihad wordt verwezenlijkt, veranderen voortdurend. Daarom is wat vereist is het effectieve middel bij het implementeren van de islamitische (Shar’i) regel. De middelen van jihad en voor het inboezemen van angst in de harten van de vijanden van Allah en de hypocrieten in onze tijd, zijn het gebruik van zaken zoals vliegtuigen, tanks en raketten. Zo is de islamitische (Shar’i) regel de regel van Allah ﷺ, waarop de spraak van Allah ﷺ direct wordt toegepast, aangezien het de regel van de asl (oorspronkelijke regel) is.

“And make ready against them all you can of power, including the steeds of war to frighten the enemy of Allah and your enemy.” [TMQ 8:60]. His 􀀬 statement “prepare” is a Shar’ee rule which has to be adhered to. It is a fard (obligation) and it is forbidden to go against it. The order is the preparation which will realise the aim of the ‘illah (Shar’ee reason), which is to strike fear. As for the means (horses), it is not binding. Any means that leads to the striking of the fear must be utilised. The means by which Jihaad is realised are always changing. Therefore, what is required is the effective means in implementing the Shar’ee rule. The means of Jihaad and for striking the fear in the hearts of the enemies of Allah and the hypocrites in our time is the use of such things as aeroplanes, tanks and rockets. Thus, the Shar’ee rule is the rule of Allah 􀀬 on which the speech of Allah 􀀬 is directly applied, since it is the rule of the asl (original rule).

Het vestigen van het gebied van de islam (Dar al-Islam) is inderdaad een islamitische (Shar’i) regel. Er zijn degenen die denken dat de methode van het vestigen van de Staat een kwestie van stijl is en dat het aan ons wordt gelaten om deze te definiëren. Hierdoor zouden we elke vorm van actie kunnen ondernemen die leidt tot de vestiging van het gebied van de islam (Dar al-Islam). We kunnen bijvoorbeeld de armen helpen, mensen oproepen tot moraal, scholen en ziekenhuizen bouwen, oproepen tot deugdzame daden, of de heersers bevechten of eisen deel te nemen aan het bestuur. Al deze zaken zijn een afwijking van zijn ﷺ navolging, toen hij het bevel van zijn Heer opvolgde om de methode te volgen voor het vestigen van het gebied van de islam (Dar al-Islam). Net zoals de Boodschapper ﷺ de oproep tot de islam (Da’wah) publiekelijk verkondigde in overeenstemming met het bevel van Allah, zijn wij ook verplicht om deze te verkondigen; anders behoren wij tot degenen die zijn afgeweken. Net zoals de Boodschapper ﷺ zijn hand onthield van vechten en de moslims niet toestond wapens te dragen, zo moeten wij ook daaraan voldoen. Net zoals de Boodschapper ﷺ de Nusrah zocht, moeten wij deze ook op dezelfde wijze zoeken, ondanks de verschillende realiteit. In het algemeen geldt dat, net zoals de stappen van de methode door Allah zijn gedefinieerd voor Zijn Boodschapper ﷺ, zij ook voor ons zijn gedefinieerd. Het tegenspreken ervan of het niet opvolgen ervan wordt beschouwd als een schending van de Shar’a.

Indeed, establishing the dar al-Islam is a Shar’ee rule. There are those who think that the method of establishing the State is a matter of style and that it is left to us define. Hence we can undertake any kind of action that leads to the establishment of dar al-Islam. We can, for example, help the poor, call people to morals, build schools and hospitals, call to the virtuous acts, or fight the rulers or demand to participate in ruling. All of these are deviation from his 􀁕 emulation when he followed the order of his Lord in following the method to establish the dar al-Islam. Just as the Messenger 􀁕 publicly proclaimed the da’wah in compliance with the order of Allah 􀀬, we are obliged also to proclaim it; otherwise we will be from those who deviated. Just as the Messenger 􀁕 restrained his hand from fighting and did not permit the Muslims to bear arms, likewise we must also comply with that. Just as the Messenger 􀁕 sought the Nusrah, we must also seek it in the same manner, despite the different reality. In general, just as the steps of the method were defined by Allah 􀀬 to His Messenger, they are also defined to us. Contradicting them or not following them is considered to be a violation of the Shar’a.

Waar Allah (SWT) Zijn Boodschapper gebiedt om uitsluitend in overeenstemming met Zijn bevel te verkondigen, en hij heeft de oproep tot de islam (Da’wah) van de Boodschapper ﷺ gezien vanwege het bevel van zijn Heer en niet vanwege zijn eigen besluit. Degene die zegt: ‘Deze methode is niet bindend’. Als de methode niet bindend is, waarom moest de Boodschapper ﷺ dan de houding aannemen die hij aannam, waarbij hij de ongelovigen (Kafir) uitdaagde en zich verzette tegen hun goden, leiders, gebruiken en gedachten? Bovendien vond dit alles plaats onder de leiding van de Qur’an. Hij had de heersers kunnen vleien en hen kunnen sussen, of mee kunnen gaan in de corrupte tradities van zijn volk, om zo aanzien bij hen te verkrijgen. Indien hij dat werkelijk had gedaan, zou hij het bevel van zijn Heer hebben ongehoorzaamd. De Qur’an werd geopenbaard en de Boodschapper ﷺ gehoorzaamde aan Zijn bevel. Allah (SWT) zei: “Sta op en waarschuw!” [TMQ 74:2]. Hij (SWT) viel de leiders aan, zoals eerder uitgelegd: “Vergaan mogen de twee handen van Abu Lahab, en hij is vergaan!” [TMQ 111:1]. De Qur’an verdedigde de Boodschapper ﷺ met Zijn zeggen: “Jij (o Muhammad ﷺ) bent, door de Genade van jouw Heer, geen krankzinnige.” [TMQ 68:2]. Het beschreef de toestand van de ongelovigen (Kafir): “Zij wensen dat jij met hen zou onderhandelen, zodat zij (ook) met jou zouden onderhandelen” [TMQ 68:9]. Hij (SWT) gebood de Boodschapper ﷺ om de Umm al-Qura, zijnde Makkah en haar omgeving, te verkondigen en te waarschuwen, en Hij (SWT) verbood hem ﷺ en degenen met hem om de oproep tot de islam (Da’wah) met wapens uit te voeren. De Qur’an werd geopenbaard en de Boodschapper ﷺ ging volgens de regels daarvan te werk. Welk bewijs is er nog meer nodig na dit voor degene die zegt dat de methode niet bindend is?

Where Allah 􀀬 orders His Messenger to proclaim only in accordance with His command, and he has seen the Messenger’s 􀁕 calling because of the command of his Lord and not because of his own decision. The one who he says: ‘This method is not binding’. If the method is not binding then why did the Messenger 􀁕 have to take the stance that he took, where he challenged the kuffar and opposed their gods, leaders, customs and thoughts? In addition, all of this took place under the guidance of the Qur’an. He could have flattered the rulers and appeased them, or gone along with the corrupt traditions of his people, so as to gain prestige with them. Indeed if he had done that, he would have disobeyed the command of his Lord. The Qur’an was revealed and the Messenger 􀁕 complied with His command. Allah 􀀬 said; “Arise and warn!” [TMQ 74:2]. He 􀀬 attacked the leaders, as explained previously; “Perish the two hands of Abu Lahab, and perish he!” [TMQ 111:1]. The Qur’an defended the Messenger 􀁕 with His 􀀬 saying; “You (O Muhammad 􀁕) are not, by the Grace of your Lord, a madman.” [TMQ 68:2]. It described the condition of the Kuffar; “They wish that you should compromise with them, so they (too) would compromise with you” [TMQ 68:9] He 􀀬 ordered the Messenger 􀁕 to proclaim and warn the Umm al-Qura, ie Makkah and its surroundings, and He 􀀬 forbade him 􀁕 and those with him from undertaking the da’wah by using arms. The Qur’an used to be revealed and the Messenger 􀁕 would proceed according to it.What more proof is needed after this for the one who says that the method is not binding?