De vraag die nu opkomt, is of wat de Boodschapper ﷺ zei of deed tijdens zijn leven in Makkah wordt beschouwd als een openbaring van Allah (SWT), en het dus een plicht is om daaraan vast te houden. Of zijn er handelingen en uitspraken die niet van de openbaring zijn en niet onder het gebied vallen dat men verplicht is na te bootsen?

The question that arises now is whether what the Messenger 􀁕 said or did during his life in Makkah is considered a revelation from Allah 􀀬, and consequently it is an obligation to adhere to it. Or are there actions and sayings which are not from the revelation and do not come under the area that one is obliged to emulate?

Vanuit deze invalshoek ontstaat de discussie over methode, middelen en stijl.

It is from this angle that the discussion on method, means and style arises.

Nog een andere vraag komt naar voren, namelijk: is het correct om de methode (wat een reeks islamitische (Shar’i) regels is en geen stijlen) te beoordelen als zijnde onderhevig aan experiment? Als deze na beproeving vruchten afwerpt, oordelen we dat deze correct is, anders is deze incorrect?

Another question also arises, which is: is it correct to judge on the method (which is a set of Shar’ee rules and not styles) as being subject to experiment? If after trying it, it gives fruit then we judge it to be correct, otherwise it is incorrect?

Wat betreft het eerste punt zeggen wij het volgende: Allah (SWT) heeft de moslims bevolen om de Boodschapper ﷺ te volgen en alles na te bootsen wat hij zei of deed. Hij (SWT) zegt: “En hij spreekt niet naar (zijn eigen) begeerte. Het is slechts een openbaring die wordt geopenbaard.” [TMQ 53:3-4].

Regarding the first issue We say the following: Allah 􀀬 ordered the Muslims to follow the Messenger 􀁕 and emulate everything he said or did. He 􀀬 says; “Nor does he speak of (his own) desire. It is only an Inspiration that is revealed.” [TMQ 53:3-4].

En Hij (SWT) zegt: “En wat de Boodschapper (Muhammad ﷺ) jullie geeft, neem het aan, en wat hij jullie verbiedt, weerhoud u ervan.” [TMQ 59:7]. Het woord “maa” hier is een van de uitdrukkingen van algemeenheid. Daarom is er niets dat de Boodschapper van Allah ﷺ heeft gebracht (dat wil zeggen: aan ons heeft overgeleverd) dat is uitgesloten van het volgen en navolgen van de Boodschapper ﷺ, tenzij er een islamitische (Shar’i) regel is die deze algemeenheid specificeert.

And He 􀀬 says; “And whatsoever (maa) the Messenger (Muhammad 􀁕) gave you, take it, and whatsoever (maa) he forbade you, abstain from it.” [TMQ 59:7]. The word “maa” here is from the expressions of generality. Hence there is nothing that Allah’s Messenger 􀁕 has brought (ie conveyed to us) that is excluded from following and emulation of the Messenger 􀁕, unless there is a Shar’ee rule that specifies this generality.

Er zijn enkele bewijzen gekomen die uitsluiten dat men hem ﷺ volgt in bepaalde uitspraken en handelingen van hem ﷺ, zoals:

Some evidences have come which exclude from following him in certain sayings and actions of his 􀁕, like:

- De overlevering (Hadith) van de Boodschapper ﷺ: “Jullie weten meer van de zaken van jullie dunya.” Dus, zaken van de dunya zoals landbouw, productie, uitvindingen en studies in de geneeskunde en techniek; none van deze vallen onder de openbaring (Wahy). De Boodschapper ﷺ heeft ons getoond dat hij in deze zaken een man is zoals ieder ander, en dat hij in dit opzicht niet wordt onderscheiden; net zoals hij ﷺ dit verduidelijkte tijdens het incident van het bestuiven van de dadelpalmbomen.

- The hadith of the Messenger 􀁕; “You are more knowledgeable about the matters of your dunya.” Thus, matters of the dunya such as agriculture, manufacturing, inventions and studies in medicine and engineering; none of these come under the wahy (revelation). The Messenger 􀁕 has shown us that, in these matters, he is a man like anyone else, and he is not distinguished in this regard; just as he 􀁕 clarified this in the incident of pollinating the date palm trees.

- Handelingen die bewezen specifiek voor hem zijn, en waarbij niemand hem daarin deelt. Zoals het feit dat alleen hij verplicht is om duha te bidden, toegestaan is om 's nachts door te vasten of meer dan vier vrouwen te huwen.

- Actions that are proven to be specific to him, and no one shares with him in these. Such as the fact that only he is obliged to pray duha, permitted to continue fasting at night or marry more than four women.

Dit staat naast andere dergelijke kwesties die bewezen zijn specifiek te zijn voor de Boodschapper ﷺ. Daarom is het niet toegestaan om de Profeet ﷺ in deze zaken te volgen.

This is beside other such issues that have been proven to be specific to the Messenger 􀁕. Therefore it is not allowed to follow the Prophet 􀁕 in these matters.

- Handelingen die verband houden met zijn natuurlijke dispositie, wat deel uitmaakt van de aard en dispositie van menselijke wezens om te doen; zoals staan, zitten, lopen, eten, drinken enzovoort. Er is geen geschil over het feit dat dergelijke handelingen zijn toegestaan met betrekking tot de Boodschapper van Allah ﷺ en zijn moslimgemeenschap (Ummah).

- Actions relating to his natural disposition, which is part of the nature and disposition of human beings to do; such as standing, sitting, walking, eating, drinking etc. There is no dispute that such actions are permitted in respect to the Messenger 􀁕 and his Ummah.

Wanneer de Boodschapper ﷺ de islamitische (Shar’i) regel toepaste, maakte hij ﷺ gebruik van verschillende stijlen en passende middelen. De islamitische (Shar’i) regel is dus de regel van Allah (SWT) en moet worden toegepast. Wat betreft de wijze waarop de islamitische (Shar’i) regel wordt toegepast, oftewel de stijl en de passende middelen om deze toe te passen, dit werd overgelaten aan de Boodschapper ﷺ als mens, zolang het een goede stijl is en een middel dat niet leidt tot verboden (Haram).

- When the Messenger 􀁕 used to implement the Shar’ee rule, he 􀁕 used to utilise various styles and use appropriate means. Thus the Shar’ee rule is the rule of Allah 􀀬 and must be implemented. As for the manner in which the Shar’ee rule is implemented, ie the style and the appropriate means to implement it, this was left to the Messenger 􀁕 as a human, as long as it is a good style and a means that does not lead to Haram.

Bijvoorbeeld Zijn uitspraak: “Roep daarom openlijk uit wat u bevolen is.” [TMQ 15:94]. Het is een islamitische (Shar’i) regel die moet worden uitgevoerd. De islamitische (Shar’i) wetgeving heeft geen specifieke wijze gedefinieerd waarop deze moet worden uitgevoerd. De Boodschapper ﷺ verkondigde de zaak in overeenstemming met het bevel van Allah (SWT), waartegen hij niet in opstand kon gaan. Wat betreft de wijze waarop de Boodschapper ﷺ de oproep tot de islam (Da’wah) verkondigde, dit was niet bindend voor hem. Als gevolg hiervan is het niet bindend voor de groep die zijn ﷺ handelen bij het vestigen van de Staat nabootst. Het feit dat de Boodschapper ﷺ op de berg Safa had gestaan, mensen had uitgenodigd voor het diner, of met de moslims in twee rijen de Kaaba had omcirkeld; al deze stijlen hebben betrekking op de uitvoering van de sharia-regel. Dat wil zeggen, het zijn bijkomende handelingen die betrekking hebben op de oorspronkelijke regel, namelijk het ‘verkondigen’. Deze stijlen zijn in principe toegestaan. De zaak wordt overgelaten aan de groep om de meest geschikte stijlen te definiëren, zonder dat deze worden gedefinieerd door de sharia.

For example, His 􀀬 saying; “Therefore proclaim openly that which you are commanded.” [TMQ 15:94]. It is a Shar’ee rule that must be implemented. The Shar’ee did not define a specific manner in which it should be implemented. The Messenger 􀁕 proclaimed the matter in compliance with the order of Allah 􀀬, which he could not go against. As for the manner in which the Messenger 􀁕 proclaimed the Da’wah, it was not binding on him. As a consequence, it is not binding on the group that emulates his 􀁕 action in establishing the State. The fact that the Messenger 􀁕 had stood on mount of Safa, invited people for dinner, or gone out with the Muslims in two rows circumbulating the Ka’bah; all of these styles are relating to the implementation of the Sharee’ah rule. ie they are subsidiary actions relating to the original rule, which is to ‘proclaim’. These styles are permitted in principle. The matter is left to the group to define the most appropriate styles, without being defined by the Shar’a.

Bijvoorbeeld, Zijn ﷺ uitspraak:

For example, His 􀀬 saying:

“En bereid tegen hen alles wat je kunt aan macht voor, inclusief de strijdpaarden, om de vijand van Allah en jullie vijand angst in te boezemen.” [TMQ 8:60]. Zijn ﷺ uitspraak “bereid voor” is een islamitische (Shar’i) regel waaraan moet worden voldaan. Het is verplicht (Fard) en het is verboden ertegen in te gaan. Het gebod is de voorbereiding die het doel van de grondreden (Illah) (islamitische (Shar’i) reden) zal verwezenlijken, namelijk het inboezemen van angst. Wat betreft de middelen (paarden), dit is niet bindend. Elk middel dat leidt tot het inboezemen van angst moet worden ingezet. De middelen waarmee jihad wordt verwezenlijkt, veranderen voortdurend. Daarom is wat vereist is het effectieve middel bij het implementeren van de islamitische (Shar’i) regel. De middelen van jihad en voor het inboezemen van angst in de harten van de vijanden van Allah en de hypocrieten in onze tijd, zijn het gebruik van zaken zoals vliegtuigen, tanks en raketten. Zo is de islamitische (Shar’i) regel de regel van Allah ﷺ, waarop de spraak van Allah ﷺ direct wordt toegepast, aangezien het de regel van de asl (oorspronkelijke regel) is.

“And make ready against them all you can of power, including the steeds of war to frighten the enemy of Allah and your enemy.” [TMQ 8:60]. His 􀀬 statement “prepare” is a Shar’ee rule which has to be adhered to. It is a fard (obligation) and it is forbidden to go against it. The order is the preparation which will realise the aim of the ‘illah (Shar’ee reason), which is to strike fear. As for the means (horses), it is not binding. Any means that leads to the striking of the fear must be utilised. The means by which Jihaad is realised are always changing. Therefore, what is required is the effective means in implementing the Shar’ee rule. The means of Jihaad and for striking the fear in the hearts of the enemies of Allah and the hypocrites in our time is the use of such things as aeroplanes, tanks and rockets. Thus, the Shar’ee rule is the rule of Allah 􀀬 on which the speech of Allah 􀀬 is directly applied, since it is the rule of the asl (original rule).

De stijl (usloob) is een gedeeltelijke rechtsregel (Hukm), gerelateerd aan de wijze van de uitvoering van de rechtsregel (Hukm) van de asl (oorspronkelijke regel). Het is toegestaan (Mubah) en het is aan ons om de passende stijl te bepalen. De middelen (al-waseela) zijn het instrument waarmee de islamitische (Shar’i) regel wordt uitgevoerd. In principe is het toegestaan en het is aan ons om de meest effectieve middelen te bepalen.

The style (usloob) is a partial hukm, related to the manner of the implementation of the hukm of the asl (original rule). It is mubah (permitted) and left to us to decide the appropriate style The means (al-waseela) is the tool through which the Shar’ee rule is implemented. It is in principle permitted and it is left to us to decide the most effective means.

Overeenkomstig dit alles, wat ook voortvloeide uit de Boodschapper ﷺ; of het nu werd geopenbaard in Makkah of Madinah; of het nu betrekking heeft op de geloofsleer (Aqeedah) of systemen; met betrekking tot de methodologie of de toepassing van de islamitische (Shar’i) regels; dit alles wordt beschouwd als openbaring, wat onder het onderwerp van ta’assi (nabootsing) valt, met uitzondering van de eerder genoemde uitzonderingen en andere voorbeelden die daarop lijken.

Accordingly, anything that ensued from the Messenger 􀁕; whether it was revealed in Makkah or Madinah; whether it relates to the ‘Aqeedah or systems; regarding the methodology or application of the Shar’ee rules; all of this is considered revelation, which comes under the issue of ta’assi (emulation), excluding the aforementioned exceptions and other examples like them.

Degene die het pad bestudeert van de oproep tot de islam (Da’wah) van de Boodschapper ﷺ in Makkah, zal zien dat hij ﷺ handelingen verrichtte die worden beschouwd als islamitische (Shar’i) regels, die niet overtreden maar juist nageleefd moeten worden. Evenzo verrichtte hij ﷺ handelingen die feitelijk onder de categorie van stijlen vallen. Hij ﷺ maakte gebruik van middelen waarmee hij de islamitische (Shar’i) regel die van hem werd gevraagd, implementeerde. Men moet onderscheid maken tussen zaken waarvan de regel wordt beschouwd als behorend tot de regels van de methode, en zaken die van stijlen en middelen zijn, zodat de groep weet wat er specifiek van haar wordt vereist, en wat aan haar eigen discretie wordt overgelaten.

The one who studies the path of the da’wah of the Messenger 􀁕 in Makkah will see that he 􀁕 undertook actions that are regarded as Shar’ee rules, which cannot be contravened but rather adhered to. Likewise he 􀁕 undertook actions that actually come under the category of styles. He 􀁕 utilised means by which he implemented the Shar’ee rule demanded of him. One should differentiate between matters whose rule is considered from the rules of the method, and matters that are of styles and means, so that the group knows what is specifically required of it, and what is left to its discretion.

Het is niet toegestaan om de gehele methode te beschouwen als behorend tot de stijlen die aan het discretionaire vermogen van de groep worden overgelaten in overeenstemming met de omstandigheden. Dit komt doordat een dergelijk standpunt zal leiden tot de verwaarlozing van de islamitische (Shar’i) regels met betrekking tot de methode, en tot de vervanging ervan door regels die men zelf bedenkt. Voor verdere verduidelijking hiervan presenteren wij enkele voorbeelden.

It is not allowed to consider the whole of the method as being from the styles, which are left to the discretion of the group in accordance with the circumstances. This is because such a view will lead to the neglect of the Shar’ee rules relating to the method, and to their replacement by rules from oneself. For further clarification of this we present some examples.

- Hij ﷺ zegt: “Roep daarom openlijk uit wat u is bevolen.” [TMQ 15:94]. Dit gebod is van Allah (SWT) aan Zijn Boodschapper ﷺ om de oproep tot de islam (Da’wah) openlijk te geven. Dit gebod onthult de aanwezigheid van twee islamitische (Shar’i) regels. De eerste is het ontbreken van de open oproep tot de islam (Da’wah) vóór de openbaring van dit vers (Ayah); en de tweede is het aanvangen van de open oproep tot de islam (Da’wah) in overeenstemming met het vers (Ayah). De Boodschapper ﷺ kreeg geen keuze tussen het publiekelijk verkondigen of het niet verkondigen. Integendeel, hij was verplicht de regel van Allah (SWT) met betrekking tot de publieke oproep tot de islam (Da’wah) te gehoorzamen. Dit is de islamitische (Shar’i) regel, die de Shar’a heeft verduidelijkt. De Boodschapper ﷺ besloot dit niet uit eigen beweging, dus valt het onder het gebied van navolging. Zijn ﷺ uitspraak; “met wat u is bevolen” geeft aan dat de zaak aan Allah (SWT) toebehoort.

- He 􀀬 says; “Therefore proclaim openly that which you are commanded.” [TMQ 15:94]. This order is from Allah 􀀬 to His Messenger 􀁕 to give the da’wah openly. This order reveals the presence of two Shar’ee rules. The first is the absence of the open da’wah before the revelation of this ayah; and the second is the initiation of the open Da’wah in compliance with the ayah. The Messenger 􀁕 was not given a choice between proclaiming publicly and not proclaiming. Rather, he was obliged to obey the rule of Allah 􀀬 regarding the public da’wah. This is the Shar’ee rule, which the Shar’a has clarified. The Messenger 􀁕 did not decide to do this of his own accord, so it comes under the area of emulation. His 􀀬 saying; “with what you have been commanded” indicates that the matter is for Allah 􀀬.

- Hij zegt: “Heb je niet gezien wie werd bevolen hun handen in te houden (van vechten) en het gebed (Salah) te verrichten?” [TMQ 4:77]. De Boodschapper ﷺ zei ook tegen ‘Abdar-Rahman b. al-’Awf toen hij verzocht om wapens te gebruiken om de harde behandeling van de ongelovigen (Kuffar) te confronteren: “Inderdaad, mij is bevolen om vergeving te schenken, dus vecht niet tegen de mensen.” [Gerapporteerd door Ibn Abi Haatim, an-Nasai en al-Haakim]. Daarna kwam de openbaring van Zijn ﷺ uitspraak tijdens de emigratie (Hijrah) van Makkah naar Madinah: “De toestemming om te vechten is gegeven aan hen (dat wil zeggen de gelovigen) die tegen hen vechten, omdat zij (gelovigen) zijn onrecht aangedaan, en voorwaar Allah is in staat hen (gelovigen) te helpen.”

- He 􀀬 says; “Have you not seen those who were told to hold back their hands (from fighting) and perform salah.” [TMQ 4:77]. The Messenger 􀁕 also said to ‘Abdar-Rahman b. al-’Awf when he requested the use of weapons to confront the harsh treatment of the Kuffar; “Indeed, I have been order to forgive so do not fight the people.” [Reported by Ibn Abi Haatim, an-Nasai and al-Haakim]. Then afterwards came the revelation of His 􀀬 saying during the Hijrah from Makkah to Madinah; “Permission to fight is given to those (ie believers), who are fighting them, because they (believers) have been wronged, and surely Allah is Able to give them (believers)

“overwinning.” [TMQ 22:39]. Dit alles geeft aan dat het vechten niet was toegestaan, en dat er daarna toestemming werd gegeven. Degene die de toestemming gaf is Allah (SWT). Het is een islamitisch (Shar’i) reglement, waaraan moet worden gehouden.

victory.” [TMQ 22:39]. All of this indicates that the fighting was not permitted, and then the permission was given. The one who gave the permission is Allah 􀀬. It is a Shar’ee rule, which must be adhered to.

De Boodschapper ﷺ deed het niet of onthield zich er niet van uit eigen beweging, omdat de zaak aan zijn eigen oordeel was overgelaten; het is eerder openbaring en valt onder de sfeer van navolging. Net zoals de Boodschapper ﷺ zich daaraan moest beperken, is het ons een plicht om onszelf daaraan te beperken.

The Messenger 􀁕 did not do it or abstain from it of his own accord because the matter has been left to his discretion; rather it is revelation and it comes under the sphere of emulation. Just as the Messenger 􀁕 had to restrict himself to it, it is incumbent on us to restrict our self to it.

- Op dezelfde wijze de uitspraak van de Boodschapper ﷺ toen hij de Nusrah zocht bij de stammen: “O stam zulk en zulk, voorwaar ik ben de Boodschapper van Allah ﷺ die naar jullie is gestuurd. Hij gebiedt dat jullie Allah moeten aanbidden en geen partners aan Allah mogen toekennen, en dat jullie de afgoden die jullie naast Hem aanbidden moeten verwerpen; en dat jullie in mij moeten geloven en mij moeten beschermen (in één overlevering (Hadith) ‘mij moeten steunen’) totdat ik van Allah kan overbrengen wat Hij mij heeft gestuurd heeft.” [Sira van Ibn Hisham]. Hij ﷺ verduidelijkte in deze overlevering (Hadith) dat de zaak een bevel is van Allah (SWT). De Boodschapper ﷺ volgde de openbaring in dit opzicht. Er is niets dat hier duidelijker van getuigt dan de volharding van de Boodschapper ﷺ in het zoeken naar de Nusrah, ondanks de talrijke afwijzingen en de hardheid en lelijkheid van het antwoord van de stammen.

- Similarly, the saying of the Messenger 􀁕 when he used to seek the Nusrah from the tribes; “O such and such tribe, indeed I am the Messenger of Allah sent to you. He orders that you should worship Allah, and not associate partners with Allah, and that you should discard the idols that you worship besides Him; and you should believe in me and protect me (also in one narration ‘support me’) until I can convey from Allah what He has sent me with.” [Sira of Ibn Hisham]. He 􀁕 clarified in this hadith that the matter is an order from Allah 􀀬. The Messenger 􀁕 used to follow the revelation in this regard. There is nothing more indicative of this than the Messenger’s insistence on seeking the Nusrah, despite the numerous rejections and the harshness and ugliness of the answer of the tribes.

Dit zijn voorbeelden van ahkam sharia met betrekking tot de methode. Wat betreft de middelen en stijlen waarmee de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) wordt uitgevoerd, zijn wij in principe niet bevolen om ons op een specifieke wijze aan deze te houden. Wij hanteren liever de meest passende stijl en de succesvolle middelen bij het uitvoeren van de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm).

These are examples of ahkam Sharee’ah relating to the method. As for the means and styles with which the Shar’ee rule is implemented, we are not ordered to adhere to them in a specified manner in matter of principle. We rather undertake the most appropriate style and the successful means in implementing the Shar’ee rule.

Zoals de Boodschapper ﷺ de geconcentreerde vorming beoefende met de gelovigen in zijn oproep tot de islam (Da’wah) in Dar al-’Arqam, in sommige van hun huizen en in de valleien. Wat ons betreft, is het een islamitische (Shar’i) regel die nageleefd moet worden, waarbij de passende stijl moet worden gehanteerd. Zo worden cirkels of families gekozen als een stijl waarin de gedachten op een geconcentreerde wijze worden overgebracht. Er wordt een bepaalde wekelijkse tijd voor hen vastgesteld, en het aantal mensen in de halaqah of familie wordt bepaald samen met een bepaalde periode. Al dit wordt beslist op een wijze die geschikt is voor de concentratie van gedachten in de geesten van de jeugd van de oproep tot de islam (Da’wah) die erin geloven. Al dit is aan ons gelaten om te beslissen. Wij stellen deze zaken vast volgens wat past bij de realisatie van de islamitische (Shar’i) regel, namelijk het bewerkstelligen van de geconcentreerde vorming.

Thus, the concentrated culturing the Messenger 􀁕 used to undertake with the believers in his da’wah in dar al-’Arqam, in some of their houses and in the valleys. In respect to us, it is a Shar’ee rule that must be adhered to, and the appropriate style is adopted for it. Thus circles or families are chosen as a style in which the thoughts are given in a concentrated manner. A certain weekly time is fixed for them, and the number of people in the halaqah or family is set down together with a certain period of time. All of this is decided in the manner that is suitable for the concentration of thoughts in the minds of the youth of the da’wah who believe in it. All of this has been left to us to decide. We set these things according to what suits the realisation of the Shar’ee rule, which is to bring about the concentrated culture.

De Boodschapper van Allah ﷺ bood zichzelf en zijn oproep tot de islam (Da’wah) publiekelijk aan het volk aan op de markten van Makkah. Wanneer wij dat zelf doen, hanteren we een passende stijl, zoals het houden van toespraken, of het verspreiden van het idee in sociale bijeenkomsten, of op gelegenheden zoals volksfeesten en momenten van verdriet of nood. De beschikbare middelen worden benut, zoals boeken, tijdschriften, folders en cassettes of door middel van live spraak. Al deze middelen zijn toegestane middelen.

The Messenger 􀁕 used to offer himself and his da’wah to the people in the markets of Makkah publicly.When we ourselves do that, we adopt the fitting style, such as giving speeches, or spreading the idea in social gatherings, or on occasions such as people’s festivals and moments of grief or distress. The available means are utilised such as books, magazines, leaflets and cassettes or by live speaking. All of these are permitted means.

Evenzo, toen de Boodschapper ﷺ naar Taif ging om de Nusrah te zoeken, of hij nu te voet ging, te paard, of welk ander middel hij ook gebruikte, vallen deze niet binnen de sfeer van imitatie. De middelen zijn aan ons eigen oordeel overgelaten zonder enige specificatie vanuit de Shar’a.

Likewise when the Messenger 􀁕 went up to Taif to seek the Nusrah, whether he went on foot or horseback or he used any other means, they are not within the sphere of emulation. The means have been left to our discretion without any specification from the Shar’a.

Daarom zijn wij verplicht te weten dat de methode van de Boodschapper ﷺ bestaat uit islamitische (Shar’i) regels die door de openbaring zijn bepaald, waarvan hij niet zelfs maar een haarbreedte is afgeweken. Wij zijn ook verplicht om er niet zelfs maar een haarbreedte van af te wijken. Alles wat verandert, zijn de middelen, vormen en stijlen die de uitvoering van de islamitische (Shar’i) regel noodzakelijk maken. Deze zijn aan ons overgelaten om te beslissen, net zoals ze aan de Boodschapper ﷺ zijn overgelaten om te beslissen.

Therefore, we are obliged to know that the method of the Messenger 􀁕 consists of Shar’ee rules determined by the revelation, which he did not deviate from, even by a hairbreadth. We are also obliged not to deviate from them by a hairbreadth. All that changes is the means, forms and styles that the implementation of the Shar’ee rule necessitates. They are left to us to decide, just as they were left to the Messenger 􀁕 to decide.

Het vestigen van het gebied van de islam (Dar al-Islam) is inderdaad een islamitische (Shar’i) regel. Er zijn degenen die denken dat de methode van het vestigen van de Staat een kwestie van stijl is en dat het aan ons wordt gelaten om deze te definiëren. Hierdoor zouden we elke vorm van actie kunnen ondernemen die leidt tot de vestiging van het gebied van de islam (Dar al-Islam). We kunnen bijvoorbeeld de armen helpen, mensen oproepen tot moraal, scholen en ziekenhuizen bouwen, oproepen tot deugdzame daden, of de heersers bevechten of eisen deel te nemen aan het bestuur. Al deze zaken zijn een afwijking van zijn ﷺ navolging, toen hij het bevel van zijn Heer opvolgde om de methode te volgen voor het vestigen van het gebied van de islam (Dar al-Islam). Net zoals de Boodschapper ﷺ de oproep tot de islam (Da’wah) publiekelijk verkondigde in overeenstemming met het bevel van Allah, zijn wij ook verplicht om deze te verkondigen; anders behoren wij tot degenen die zijn afgeweken. Net zoals de Boodschapper ﷺ zijn hand onthield van vechten en de moslims niet toestond wapens te dragen, zo moeten wij ook daaraan voldoen. Net zoals de Boodschapper ﷺ de Nusrah zocht, moeten wij deze ook op dezelfde wijze zoeken, ondanks de verschillende realiteit. In het algemeen geldt dat, net zoals de stappen van de methode door Allah zijn gedefinieerd voor Zijn Boodschapper ﷺ, zij ook voor ons zijn gedefinieerd. Het tegenspreken ervan of het niet opvolgen ervan wordt beschouwd als een schending van de Shar’a.

Indeed, establishing the dar al-Islam is a Shar’ee rule. There are those who think that the method of establishing the State is a matter of style and that it is left to us define. Hence we can undertake any kind of action that leads to the establishment of dar al-Islam. We can, for example, help the poor, call people to morals, build schools and hospitals, call to the virtuous acts, or fight the rulers or demand to participate in ruling. All of these are deviation from his 􀁕 emulation when he followed the order of his Lord in following the method to establish the dar al-Islam. Just as the Messenger 􀁕 publicly proclaimed the da’wah in compliance with the order of Allah 􀀬, we are obliged also to proclaim it; otherwise we will be from those who deviated. Just as the Messenger 􀁕 restrained his hand from fighting and did not permit the Muslims to bear arms, likewise we must also comply with that. Just as the Messenger 􀁕 sought the Nusrah, we must also seek it in the same manner, despite the different reality. In general, just as the steps of the method were defined by Allah 􀀬 to His Messenger, they are also defined to us. Contradicting them or not following them is considered to be a violation of the Shar’a.

Wat betreft de methode is ons geen keuze gegeven. De Shar’a heeft voor ons zowel het doel als de methode om dit te bereiken gedefinieerd. Wij hebben in deze zaak geen andere keuze dan te gehoorzamen.

With regards to the method we have not been given a choice. The Shar’a has defined for us the aim, as well as the method to achieve it. We have no choice in this matter other than to obey.

Zo hebben alleen de islamitische (Shar’i) teksten (de Qur’an en de profetische traditie (Sunnah)) de autoriteit om de stappen van de methode te definiëren. Wij laten het verstand, de omstandigheden of het belang (Maslahah) geen enkele rol spelen bij het definiëren van de stappen.

Thus, only the Shar’ee texts (Qur’an and Sunnah) have the authority in defining the steps of the method. We do not leave to the mind, circumstances or interest (maslahah) any account in defining any of the steps.

De islamitische (Shar’i) tekst wordt begrepen volgens de taalkundige aanwijzingen en niet volgens de wispelturigheid en neigingen van mensen. Integendeel, onze neigingen volgen de Shar’a, en wij zijn verplicht ons te houden aan wat Allah ﷺ behaagt.

The Shar’ee text is understood according to its linguistic indications and not according to people’s whims and inclinations. Rather our inclinations follow the Shar’a, and we are obliged to adhere to whatever pleases Allah 􀀬.

Daarom is het ons een plicht om de methode van de Boodschapper ﷺ te begrijpen en deze exact te volgen zoals hij die hanteerde, en ook om de fasen van zijn werk en de acties die in elke fase werden uitgevoerd, te definiëren.

Therefore, it is incumbent on us to understand the method of the Messenger 􀁕 and stick to it exactly as he proceeded on it, and also to define the stages of his work and the actions carried out in every stage.

Zo nam de Boodschapper ﷺ in de culturele fase bepaalde acties onder — zoals het contact leggen met individuen, het verzamelen van degenen die in hem geloofden op een geheime plaats en het volharden in hun vorming. Wij houden ons aan de asl (basis) van deze acties als islamitische (Shar’i) regels die van Allah (SWT) zijn gekomen, en voor deze acties kiezen wij zelf de noodzakelijke middelen en stijlen.

Thus, in the cultural stage, the Messenger 􀁕 undertook actions - such as contacting individuals, gathering those who believed in him in a secret place and persevering in their culturing. We adhere to the asl (basis) of these actions as Shar’ee rules that have come from Allah 􀀬, and for these actions we choose the necessary means and styles ourselves.

In de fase van interactie ondernam de Boodschapper van Allah ﷺ acties - zoals het publiekelijk verkondigen van de oproep tot de islam (Da’wah), honderden ayahs werden onthuld die de geloofsovertuigingen en corrupte tradities aanvielen, waarbij de heersers van Quraysh bij naam of beschrijving werden aangevallen, en hij ﷺ bood zichzelf aan aan de stammen.

In the stage of interaction, the Messenger 􀁕 undertook actions - such as proclaiming the da’wah publicly, hundreds of ayahs were revealed attacking the creeds and corrupt traditions, attacking the rulers of Quraysh by name or description, and he 􀁕 offered himself to the tribes.

Wij houden ons ook aan de asl (basis) van deze handelingen als islamitische (Shar’i) regels. Bij de handelingen van de eerste fase – wat de culturele fase is – voegen wij de handelingen van de tweede fase toe; waarbij de intellectuele en politieke strijd, het aannemen van de belangen van de moslimgemeenschap (Ummah) op basis van de islam, en het blootleggen van de plannen van de ongelovige (Kafir) kolonialisten en hun handlangers, de marionettenregenten, plaatsvinden; precies zoals de Boodschapper van Allah ﷺ dat deed. Vervolgens kiezen wij de noodzakelijke middelen en stijlen voor deze handelingen.

We also adhere to the asl (basis) of these actions as Shar’ee rules. To the actions of the first stage -which is the cultural stage- we add the actions of the second stage; where the intellectual and political struggle, adoption of the Ummah’s interests on the basis of Islam, and exposing the plans of the Kaafir colonialists and their henchmen, the agent rulers; exactly as the Messenger 􀁕 used to do. Then we choose the necessary means and styles for these actions.

Voorwaar, de nabootsing (van de islamitische (Shar’i) methode) om het kalifaat te vestigen, zou moeten voortkomen uit die periode waarin de Boodschapper van Allah ﷺ in Makkah was.

Indeed, the emulation (of the Shar’ee method) to establish the Khilafah should be from that period in which the Messenger 􀁕 was in Makkah.

Toen de Boodschapper ﷺ aan deze methode begon en acties ondernam in dit proces, ging hij door vernedering, zwakte, geweld en schade.

When the Messenger 􀁕 started on this method and undertook actions in the process, he went through humiliation, weakness, violence and harm.

Toch werkte hij onvermoeibaar met vastberadenheid. Het bevel van Allah (SWT) zou naar hem komen en hij zou ernaar streven dit te implementeren. Voorwaar, degene die hij is, staat ver af van het volgen van het juiste pad; vooral nadat hij Zijn zeggen heeft gehoord:

Yet he worked relentlessly with firm resolve. The order of Allah 􀀬 would come to him and he would strive to implement it. Indeed, the one who he is far from following the correct path; especially after he has heard His 􀀬 saying:

“Roep daarom openlijk uit wat u bevolen is.” [TMQ 15:94].

“Therefore proclaim openly that which you are commanded.” [TMQ 15:94].

Waar Allah (SWT) Zijn Boodschapper gebiedt om uitsluitend in overeenstemming met Zijn bevel te verkondigen, en hij heeft de oproep tot de islam (Da’wah) van de Boodschapper ﷺ gezien vanwege het bevel van zijn Heer en niet vanwege zijn eigen besluit. Degene die zegt: ‘Deze methode is niet bindend’. Als de methode niet bindend is, waarom moest de Boodschapper ﷺ dan de houding aannemen die hij aannam, waarbij hij de ongelovigen (Kafir) uitdaagde en zich verzette tegen hun goden, leiders, gebruiken en gedachten? Bovendien vond dit alles plaats onder de leiding van de Qur’an. Hij had de heersers kunnen vleien en hen kunnen sussen, of mee kunnen gaan in de corrupte tradities van zijn volk, om zo aanzien bij hen te verkrijgen. Indien hij dat werkelijk had gedaan, zou hij het bevel van zijn Heer hebben ongehoorzaamd. De Qur’an werd geopenbaard en de Boodschapper ﷺ gehoorzaamde aan Zijn bevel. Allah (SWT) zei: “Sta op en waarschuw!” [TMQ 74:2]. Hij (SWT) viel de leiders aan, zoals eerder uitgelegd: “Vergaan mogen de twee handen van Abu Lahab, en hij is vergaan!” [TMQ 111:1]. De Qur’an verdedigde de Boodschapper ﷺ met Zijn zeggen: “Jij (o Muhammad ﷺ) bent, door de Genade van jouw Heer, geen krankzinnige.” [TMQ 68:2]. Het beschreef de toestand van de ongelovigen (Kafir): “Zij wensen dat jij met hen zou onderhandelen, zodat zij (ook) met jou zouden onderhandelen” [TMQ 68:9]. Hij (SWT) gebood de Boodschapper ﷺ om de Umm al-Qura, zijnde Makkah en haar omgeving, te verkondigen en te waarschuwen, en Hij (SWT) verbood hem ﷺ en degenen met hem om de oproep tot de islam (Da’wah) met wapens uit te voeren. De Qur’an werd geopenbaard en de Boodschapper ﷺ ging volgens de regels daarvan te werk. Welk bewijs is er nog meer nodig na dit voor degene die zegt dat de methode niet bindend is?

Where Allah 􀀬 orders His Messenger to proclaim only in accordance with His command, and he has seen the Messenger’s 􀁕 calling because of the command of his Lord and not because of his own decision. The one who he says: ‘This method is not binding’. If the method is not binding then why did the Messenger 􀁕 have to take the stance that he took, where he challenged the kuffar and opposed their gods, leaders, customs and thoughts? In addition, all of this took place under the guidance of the Qur’an. He could have flattered the rulers and appeased them, or gone along with the corrupt traditions of his people, so as to gain prestige with them. Indeed if he had done that, he would have disobeyed the command of his Lord. The Qur’an was revealed and the Messenger 􀁕 complied with His command. Allah 􀀬 said; “Arise and warn!” [TMQ 74:2]. He 􀀬 attacked the leaders, as explained previously; “Perish the two hands of Abu Lahab, and perish he!” [TMQ 111:1]. The Qur’an defended the Messenger 􀁕 with His 􀀬 saying; “You (O Muhammad 􀁕) are not, by the Grace of your Lord, a madman.” [TMQ 68:2]. It described the condition of the Kuffar; “They wish that you should compromise with them, so they (too) would compromise with you” [TMQ 68:9] He 􀀬 ordered the Messenger 􀁕 to proclaim and warn the Umm al-Qura, ie Makkah and its surroundings, and He 􀀬 forbade him 􀁕 and those with him from undertaking the da’wah by using arms. The Qur’an used to be revealed and the Messenger 􀁕 would proceed according to it.What more proof is needed after this for the one who says that the method is not binding?

Zeggen dat het niet bindend is, betekent dat het optioneel is. Dat betekent dat de Boodschapper ﷺ tegen het bevel van Allah (SWT) in had kunnen gaan in alles wat werd geopenbaard, of in een deel daarvan. Dat komt omdat hij in de basis niet gebonden was aan wat er werd geopenbaard. Dat betekent dat wij ook een keuze hebben, of we nu het pad van de Boodschapper ﷺ volgen of een ander pad.

To say that it is not binding means that it is optional. That means that the Messenger 􀁕 could have gone against the order of Allah 􀀬 in everything that was revealed, or in a part. That is because in origin, he was not bound by what was being revealed. That means we also have a choice, whether to follow the method of the Messenger 􀁕 or any other method.

Deze visie staat ver af van het juiste begrip en de (juiste) nabootsing van de handeling van de Boodschapper van Allah ﷺ en zijn wijze van verandering.

This view is far from the correct understanding and (correct) emulation of the action of the Messenger 􀁕 and his way of change.