De discussie over het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) leidt ons naar de kennis van het goede (Ma’ruf) en het kwaad (Munkar). Kennis gaat vooraf aan het gebod of het verbod; er kan geen gebieden of verbieden zijn zonder kennis. Wat zijn dus de islamitische (Shar’i) grenzen van de kennis die van de moslim vereist wordt?

The discussion of enjoining the ma’roof and forbidding the munkar guides us to the knowledge of the ma’roof and the munkar. Knowledge comes before the order or prohibition; there can be no enjoining or forbidding without knowledge. So what are the Shar’ee limits of knowledge required from the Muslim?

Het is vanzelfsprekend om te zeggen dat kennis voorafgaat aan handelen. De handeling moet ook in overeenstemming zijn met de islamitische (Shar’i) kennis. Anders zal de handeling geen aanbidding zijn. Allah (SWT) heeft de moslims bevolen om de ma’roofaat uit te voeren, dus is het noodzakelijk dat men kennis heeft van deze ma’roofaat om ze uit te kunnen voeren. In hetzelfde opzicht heeft Hij (SWT) hen bevolen zich te weerhouden van de munkaraat; daarom is het noodzakelijk om kennis te hebben van de munkaraat, zodat men zich ervan kan weerhouden.

It is self-evident to say that knowledge precedes action. The action must also be according to the Shar’ee knowledge. Otherwise the action will not be worship. Allah 􀀬 has ordered the Muslims to undertake the ma’roofaat, so it is imperative that one has knowledge of these ma’roofaat in order to undertake them. Similarly, He 􀀬 has ordered them to refrain from the munkaraat; hence it is imperative to have knowledge of the munkaraat, so that one can refrain from them.

Zo zijn aanbidding, gehoorzaamheid en naleving de oorsprong, en kennis is daaruit voortvloeiend en is omwille van hen. Kennis is niet vereist omwille van zichzelf; het is eerder omwille van aanbidding en gehoorzaamheid. De Profeet ﷺ zei: “Wij hebben geen Boodschapper gezonden, behalve om gehoorzaamd te worden met de toestemming van Allah.” {TMQ 4:64}. Zoals Abdullah b. al-Mubaarak (moge Allah hem genadig zijn) zei: “Wij zochten vroeger kennis omwille van de kennis. Maar kennis weigerde om voor iets anders te zijn dan omwille van Allah.” Aanbidding en gehoorzaamheid zijn wat bedoeld wordt. Kennis van deze twee zaken wordt bereikt tot het minimale niveau, wat door navolging (Taqlid) is, en wordt ook bereikt tot de maximale niveaus, wat zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is. Beiden zijn goed zolang de naleving bestaat en de gehoorzaamheid wordt gerealiseerd. Degene die bidt, waarbij hij de zuilen en voorwaarden van het gebed in stand houdt en zich onthoudt van de zaken die het gebed ongeldig maken, heeft de aanbidding gevestigd en heeft uitgevoerd wat hem bevolen is te doen. Het feit dat hij de aanbidding echter niet heeft uitgevoerd door middel van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) en studie, betekent dat hij veel goedheid heeft gemist; die goedheid is de kennis waarmee Allah de moslim in gradaties verhoogt. Want hij heeft de aanbidding gevestigd als een muqallid (volger), waarbij hij de rechtsregel (Hukm) neemt van degene die kennis heeft, is muttaqi (godvrezend) en vroom naar zijn mening. Zo heeft hij de minste mate van twijfel dat wat die geleerde heeft gezegd, het meest correct en het dichtst bij de gehoorzaamheid aan Allah ﷺ is. Evenzo is degene die bidt als een muttabi’ — wat betekent dat hij de rechtsregel (Hukm) van een ander neemt, maar met de kennis van de bewijzen — eveneens een muqallid. Hij heeft echter een betere status dan de ‘aammi (leek) die de rechtsregel (Hukm) neemt zonder het bewijs ervan. Beiden hebben de rechtsregel (Hukm) van anderen genomen en de gehoorzaamheid en aanbidding gerealiseerd. Wat betreft de mujtahid, hij heeft een betere status; met een meer voorkomelijk gevolg, en een hogere graad. Hij neemt de islamitische (Shar’i) rechtsregel (Hukm) zelfstandig vast, hij zoekt naar de bewijzen en leidt daaruit de rechtsregel (Hukm) van Allah ﷺ voor zichzelf af.

Thus, worship, obedience and adherence is the origin, and knowledge is necessitated by them, and is for their sake. Knowledge is not required for itself; rather it is for the sake of worship and obedience. He 􀀬 said; “We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah’s Leave.” [TMQ 4:64]. As Abdullah b. al-Mubaarak (May Allah have mercy on him) said; “We used to seek knowledge for the sake of knowledge. But knowledge refused to be for anything other than for the sake of Allah.”Worship and obedience are what is intended. Knowledge of these two things is achieved by its minimum limit, which is through taqleed, and are also achieved by its maximum limits, which is Ijtihaad. Both are good as long as the adherence existed and the obedience is realised. The one who prays, maintaining the pillars and conditions of the prayer, and refraining from the things that invalidate the prayer, has established the worship and has performed what he has been commanded to do. However, the fact that he did not perform the worship through Ijtihaad and study means that he missed much goodness; that goodness is the knowledge by which Allah 􀀬 raises the Muslim in degrees. For he established the worship as a muqallid (follower), taking the hukm from the one who has knowledge, is muttaqi (God fearing) and pious in his view. Thus he has the least amount of doubt that what that scholar has said is the most correct and closest to the obedience to Allah 􀀬. Likewise, the one who prays as a muttabi’ ie he takes the hukm from another, but with the knowledge of the evidence, he is also a muqallid. However, he is of better status than the ‘aammi (layman) who takes the hukm without its evidence. Both have taken the hukm from others, and realised the obedience and worship. As for the mujtahid, he is of better status; of more preferable consequence, and of higher degree. He takes the Shar’ee rule by himself and he searches for the evidences and derives from them the hukm of Allah 􀀬 regarding himself.