Wat de noodzaak voor deze classificatie — dat de islam een fikrah (gedachte) en tariqah (methode) is — verplicht, is de nalatigheid die tegenwoordig onder de moslims is verschenen met betrekking tot vele islamitische (Shar’i) regels en het verlaten ervan, onder het voorwendsel dat wij vandaag de dag niet verplicht zijn deze te volgen. Dit is ook onder het voorwendsel dat toen de Boodschapper ﷺ ernaar handelde, hij dat deed omdat ze pasten bij zijn situatie en omstandigheden. Als het bij onze situatie en omstandigheden zou passen, zouden we ze overnemen, maar als ze niet bij onze omstandigheden passen, nemen we andere wetten die ermee overeenkomen. Vanuit dit standpunt vindt men mensen die oproepen tot het veranderen van het strafrecht, met de bewering dat het niet past bij onze huidige omstandigheden. Zij zien geseling, steniging of amputatie niet langer als acceptabel zoals het voorheen was, onder het voorwendsel dat het harde regels zijn die het Westen als barbaars beschouwt, zoals de barbarij van de middeleeuwen, en dat ze hen herinneren aan hun eigen religie, waarin mensen werden onderdrukt door tirannieke wetten, en dat dit mensen van de islam zal wegjagen. Er is dan niets mis met het vervangen ervan door gevangenisstraf en boetes. In hetzelfde opzicht vinden we ook degenen die oproepen tot het opschorten van jihad. Zolang jihad bestaat voor de verspreiding van de islam, is het mogelijk om het te vervangen door andere middelen van reclame en media. De huidige tijd is een tijd van uitwisseling van culturen, en aangezien de islam het definitieve bewijs en de duidelijke waarheid is, ben je door het gebruik van de pen, televisie en radio in staat om meer te bereiken dan wat je met geweld zou kunnen bereiken, wat de harten sluit en kwaadwilligheid en haat zaait. Men vindt ook degenen die pleiten voor de afschaffing van de hoofdelijke belasting (Jizyah) onder het voorwendsel dat het walgelijk en weerzinwekkend klinkt. Er zijn ook degenen die beweren dat het systeem van het kalifaat niet bindend is in de islamitische wet. Zij gingen verder met het geven van fatwa's, die het overnemen van moderne vormen van bestuur rechtvaardigen, en riepen op tot het verlaten van het oude systeem van het kalifaat. Aangezien het belangrijk is dat islamitische (Shar’i) systemen worden toegepast en niet de structuur van de regering die deze uitvoert, aangezien dat vele vormen kan aannemen.

What obliges the reference to this classification, that Islam is a fikrah (thought) and tariqah (method) is the negligence that has appeared amongst the Muslims nowadays regarding many of the Shar’ee rules and their abandonment, under the pretext that we are not obliged to follow them today. This is also under the pretext that when the Messenger 􀁕 acted upon them he did so because they suited his situation and conditions. If it had suited our situation and conditions, we would have taken them but if they did not suit our conditions, we take other laws that do agree with them. It is from this viewpoint that one finds people who call for changing of the penal code claiming that it does not suit our current circumstances. They do not see whipping, stoning or cutting as acceptable as it used to be before, under the pretext that they are harsh rules which the West looks upon as barbaric, like the barbarism of the middle ages and they remind them of their religion, in which people were oppressed by tyrannical laws, and so this will drive people away from Islam. Then there is nothing wrong in replacing them by jailing and fines. Similarly, we also find those who call for the suspension of Jihaad. As long as Jihaad exists for the propagation of Islam, it is possible to replace it with other means of advertisement and media. Today’s age is one of exchanging cultures, and since Islam is the definite proof and the clear truth, then you are able through the use of the pen, television and radio, to realise more than what you may achieve by force, which closes the hearts and sows ill will and hatred. One also finds those who advocate the elimination of the Jizyah under the pretext that it sounds disgusting and revolting. There are also those who claim that the Khilafah system is not binding in Islamic Law. They went on to give fatawa, which justify the adoption of modern forms of ruling and called for the abandoning of the old Khilafah system. Since what is important is the application of Islamic systems and not the structure of the government that implements them, since that can take numerous forms.

Vanuit dit standpunt zijn er vele voorstellen gedaan met betrekking tot de methode om de Islamitische Staat te vestigen, tot het punt waarop moslims de terugkeer van de Islam gingen zien door middel van: het schrijven van Islamitische boeken, het bouwen van moskeeën, het oprichten van liefdadigheidsverenigingen, het openen van Islamitische scholen – naar het model van de missionaire scholen, het oproepen van mensen tot goede moraal, gewapende strijd of het streven naar macht door deelname aan het bestuur en het democratische spel; terwijl de methode van de Boodschapper ﷺ om macht te verkrijgen werd genegeerd.

It is from this standpoint that many proposals have been suggested, related to the method of working to establish the Islamic State, to the point that Muslims came to see the return of Islam through: writing Islamic books, building mosques, setting up charity associations, opening Islamic schools - on the model of the missionary schools, calling people to good morals, armed struggle or working to attain power through participation in government and the democratic game; whilst the method of the Messenger 􀁕 to attain power has been ignored.

Op deze wijze nemen de moslims van tegenwoordig de islamitische (Shar’i) regels met betrekking tot de fikrah (gedachte) op een vage, ambigue manier over. Hierdoor hebben zij de islamitische (Shar’i) regels met betrekking tot de tariqah (methode) verwaarloosd. Dit alles vond plaats omdat zij werden beïnvloed door het westerse denken en niet in staat waren om de Islam op een duidelijke en wetgevende wijze te begrijpen, en als gevolg daarvan niet in staat waren om de toepassing ervan te begrijpen.

In this manner, the Muslims today take the Shar’ee rules relating to the fikrah (thought) in a vague ambiguous manner. Hence they neglected the Shar’ee rules relating to the tariqah (method). All of this took place because they were affected by the Western thought and stood unable to understand Islam in a clear and legislative manner, and consequently unable to understand its application.

Het was hieraan te wijten dat de discussie over de fikrah (gedachte) en tariqah (methode) ontstond, zodat de moslims de belangrijke islamitische (Shar’i) regels niet verwaarlozen, waarvan het doel is om de gehele islam te vestigen en deze te implementeren in de realiteit van het leven. Hun verwaarlozing van deze regels is het verlaten van een belangrijk deel van de islam, wat een zonde is waarover Allah (SWT) verantwoording zal vragen.

It was due to this that the discussion of the fikrah (thought) and tariqah (method) arose, so that the Muslims do not neglect the important Shar’ee rules whose purpose is to establish the whole of Islam and implement it in the reality of life. Their neglect of these rules is an abandoning of an important part of Islam, which is a sin that Allah 􀀬 will account for.

Daarom hebben wij gebruikgemaakt van deze classificatie; “de discussie dat Islam een fikrah (gedachte) en tariqah (methode) is”, om het duidelijker te maken en het begrip te vergemakkelijken en de toepassing te vereenvoudigen. De moslims hebben in het verleden gebruikgemaakt van dergelijke classificaties, zoals: Islam is een geloofsleer (Aqeedah) en systemen, het sociale systeem, het economische systeem, de regels van mat’umaat (voedingsmiddelen), malboosaat (kleding), ‘ibadaat (aanbidding) of de regels van moraal.

That is why we resorted to this classification; “the discussion that Islam is a fikrah (thought) and tariqah (method)”, in order to make it clearer and facilitate the understanding and simplify the application. The Muslims had resorted to such classifications in the past, such as: Islam is an ‘Aqeedah and systems, the social system, economic system, rules of mat’umaat (foodstuffs), malboosaat (clothing), ‘ibadaat (worships) or rules of morals.

Al deze zaken waren verspreide regels in de tijd van de Boodschapper ﷺ. Daarna hebben de fuqahaa (rechtsgeleerden (Faqih)) deze verzameld, geordend en hoofdstukken aan boeken toegewezen, om het de moslim gemakkelijker te maken om ze te begrijpen en toe te passen, enzovoort.

All of these were scattered rules in the time of the Messenger 􀁕. Then the fuqahaa (learned scholars) gathered them and arranged them and gave them chapters in books, so as to make it easier for the Muslim to understand them and apply them, and so on and so forth.

Dit onderwerp is bedoeld zodat de moslims bepaalde bewezen en bindende islamitische (Shar’i) regels niet beschouwen en het acceptabel vinden om deze te vervangen en ervan af te wijken, en als gevolg daarvan, deze te verwaarlozen en het naleven ervan te staken.

This subject is so that the Muslims do not look upon certain proven and binding Shar’ee rules, and find it acceptable to substitute them and deviate from them, and as a consequence, neglect them and abandon abiding by them.

Overeenkomstig is het niet toegestaan om de islamitische (Shar’i) straffen te vervangen door moderne straffen, noch om het systeem van het kalifaat te vervangen door het republikeinse systeem. Het is ook niet toegestaan om de islamitische wetten te verruilen voor de westerse burgerlijke wetten, of de methode van de Boodschapper van Allah ﷺ in het verkrijgen van de macht te vervangen door rationele gedachten en regels, hoeveel fatwa's er ook voor gegeven mogen worden.

Accordingly, it is not allowed to replace the Shar’ee punishments with modern punishments, nor replace the Khilafah system with the republican system. Nor is it allowed to exchange the Islamic laws for the western civil laws, or substitute the method of the Messenger 􀁕 in attaining power for rational thoughts and rules, however many fatawa may be given for them.

Bijgevolg, omdat de rechtsregel (Hukm) van het vestigen van de islamitische staat een islamitische (Shar’i) regel is, geldt dat ook voor de methode om deze te vestigen; dit is eveneens een islamitische (Shar’i) regel. Dat betekent dat de Shar’a gedetailleerde bewijzen heeft vastgesteld en ons heeft bevolen deze te volgen en er niet van af te wijken, net zoals bij alle andere islamitische (Shar’i) regels die betrekking hebben op de regels van de methode.

Hence, because the hukm of establishing the Islamic State is a Shar’ee rule, so too the method of establishing it is likewise a Shar’ee rule. That means that the Shar’a has laid down detailed evidences and ordered us to adhere to them and not deviate from them, just like any other Shar’ee rules relating to the rules of the method.

Als men naar de boeken van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) kijkt, ziet men dat de rechtsgeleerden (fuqahaa) van de moslims vaste hoofdstukken hebben vastgesteld en de regels van ‘uqubaat (straffen), de regels van jihad, de regels van Imaarah (leiderschap) en andere regels van de methode hebben uiteengezet. Alleen de regels voor het werken aan de vestiging van de Islamitische Staat werden niet door hen besproken, aangezien zij daar geen behoefte aan hadden.

If one looks at the books of Fiqh, he finds the fuqahaa of the Muslims set down fixed chapters and elaborated on the rules of ‘uqubaat (punishments), rules of Jihaad, rules of Imaarah (leadership), and other rules of the method. Only the rules of working to establish the Islamic State, were not discussed by them, since they were not in need of them.

Dit komt doordat de moslims, in alle verschillende tijdperken, een dergelijke studie niet nodig hadden, omdat er geen dag was waarop de Islamitische Staat niet bestond.

This is because the Muslims, in all the different ages, did not require such a study because there was not a day when the Islamic State did not exist.

Wat betreft vandaag de dag, moeten de inspanningen van de moslims gericht zijn op het afleiden van de regels van de methode en het overnemen daarvan. Deze zouden gebaseerd moeten zijn op islamitische (Shar’i) bewijzen, en niet door deze te verruilen voor rationele regels, beïnvloed door de omstandigheden en de grillen van de mensen.

As for today, the efforts of the Muslims must be focused on deducing the rules of the method and adopting them. These should be from the Shar’ee evidences, and not by exchanging them for rational rules, affected by the circumstances and the people’s whims.

Wanneer de methode legitiem is (volgens de Shar’a), dan moet de naleving van de teksten en de navolging van de Boodschapper ﷺ daarin zichtbaar zijn. Wanneer de naleving aanwezig is, is het mogelijk om verantwoording te vragen en te adviseren. De leider (Ameer) zou dan ter verantwoording worden geroepen en geadviseerd, zoals elk lid van de groep ter verantwoording wordt geroepen en geadviseerd. De zaak zal niet worden overgelaten aan het verstand, persoonlijke banden of levenservaringen. Het is niet juist om de wijze van handelen een experiment te noemen; het onderwerpt zich in plaats daarvan uitsluitend aan de Shar’a.

When the method is legitimate (by Shar’a), then adherence to the texts and emulation of the Messenger 􀁕 must appear in it. When the adherence exists, it is possible to account and advise. The ameer would then be accounted and advised, as any member of the group is accounted and advised. The matter will not be left to the mind, personal ties or life’s experiments. It is not correct to call the way of action as an experiment; rather it submits to the Shar’a alone.

Degene die werkt aan het vestigen van de islamitische (Shar’i) staat, is het natuurlijk dat hij vraagt naar de islamitische (Shar’i) methode en de gedetailleerde bewijzen daarvoor. Hij zal dit bespreken en daartoe oproepen. Wat zijn dus de islamitische (Shar’i) handelingen waaraan men zich moet houden bij het werken aan het vestigen van de islamitische (Shar’i) staat?

The one who works to establish the Islamic State, it is natural that he asks about the Shar’ee method and its detailed evidences. He will discuss it and call for it. So what are the Shar’ee actions one needs to adhere to, in working to establishing the Islamic State?

Om de islamitische (Shar’i) methode te kennen, moet men de realiteit waarin de moslims vandaag de dag leven met precisie en diepgang begrijpen, om zo de vinger op de fundamentele oorzaak te leggen, die, indien behandeld, het mogelijk zou maken om alles wat hiermee verband houdt te behandelen. Hierdoor zou de behandeling radicaal zijn. Zodra de realiteit is begrepen en de fundamentele oorzaak bekend is, is het mogelijk om het islamitische (Shar’i) doel te definiëren dat wij geacht worden te verwezenlijken. Hierna zal de groep in staat zijn om de islamitische (Shar’i) handelingen te kennen waaraan zij zich moet houden. Dit is mogelijk door te verwijzen naar de periode waarin de Boodschapper ﷺ leefde, die vergelijkbaar is met of dicht bij deze realiteit, om de islamitische (Shar’i) regels uit zijn ﷺ handelingen te nemen.

In order to know the Shar’ee method, one must understand with precision and depth the reality in which the Muslims live today, so as to put the finger on the fundamental cause, which if treated, would make it possible to treat everything related to it. Hence the treatment would be a radical one. Once the reality has been understood, and the fundamental cause is known, then it is possible to define the Shar’ee objective we are required to realise. After this the group will be able to know the Shar’ee actions it must abide by. This is possible by referring to the period in which the Messenger 􀁕 lived, which is similar or close to this reality, in order to take the Shar’ee rules from his 􀁕 actions.