Het werk dat een groep of partij verricht in het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) met betrekking tot het vestigen van de religie (Deen), moet gebaseerd zijn op de noodzakelijke kennis van de Shar’a. Dit is omdat, zoals we eerder hebben uitgelegd, er geen handeling is zonder kennis, en er is geen aanbidding van Allah (SWT) zonder kennis en een oprechte intentie voor Allah (SWT).

The work that a group or party does in enjoining the ma’roof and forbidding the munkar related to establishing the deen, must be based on the necessary knowledge of the Shar’a. This is because, as we have explained earlier, there is no action without knowledge, and there is no worship of Allah 􀀬 without knowledge and sincere intention to Allah 􀀬.

Wat zijn dus de grenzen van de vereiste islamitische (Shar’i) kennis voor deze groep? Welke cultuur moet worden ontwikkeld om de groep vorm te geven, en op basis waarvan zullen haar Shabab worden opgebouwd en de moslimgemeenschap (Ummah) worden voorbereid?

So what are the limits of the required Shar’ee knowledge for this group? What is the culture to develop the group with and on whose basis its Shabab will be built and the Ummah will be prepared?

Het gebieden van het goede (Ma’ruf) en het verbieden van het kwaad (Munkar) vindt plaats op basis van deze verplichte islamitische (Shar’i) kennis, waaraan de groep zich moet houden. Als het in strijd is met wat de Shar’a van de groep vereist, moet de groep worden geadviseerd. Als het afwijkt, moet het worden gecorrigeerd. Wat van toepassing is op de islamitische (Shar’i) verplichtingen van de groep, is van toepassing op anderen. Het gaat simpelweg om naleving en het volgen, dus afwijking is niet toegestaan. Het advies moet van iedereen komen, en aan iedereen gericht zijn.

Enjoining the ma’roof and forbidding the munkar takes place based on this obligatory Shar’ee knowledge, which the group must adhere to. If it contradicts what the Shar’a required from the group, the group should be advised. If it deviated, it should be corrected. What applies to the group of Shar’ee obligations applies to others. The issue is simply adherence and following, so deviation is not allowed. The advice should come from everyone, and to everyone.

In deze fase is het vermeldenswaardig dat er een vaste methode bestaat voor het afleiden van alle islamitische (Shar’i) regels, of ze nu betrekking hebben op het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah), ibadaat (verering), mu’amalaat (transacties), ‘uqubaat (straffen), mat’umaat (voedingsmiddelen), malboosaat (kleding) of akhlaq (moraal) ...

At this stage it is worth mentioning that there is a fixed method for deducing all of the Shar’ee rules, whether they relate to carrying the da’wah, ibadaat (worships), mu’amalaat (transactions), ‘uqubaat (punishments), mat’umaat (foodstuffs), malboosaat (clothing) or akhlaq (morals) ...

Deze vaste methode is voorgeschreven door de Islam en de aard ervan, en het is niet te danken aan het genie of de intelligentie van moslims. Dat komt omdat de islamitische geloofsleer (Aqeedah) de moslim voorschrijft dat hij niets mag overnemen van buiten de Shar’a, zelfs niet als het om één rechtsregel (Hukm) gaat. Hij dient zich te beperken tot de afleiding ervan volgens de grenzen die door de teksten zijn aangegeven. Daarom vereist de Islam deze methodologie die deze richting beschermt, het begrip ervan beheerst zodat het uitsluitend beperkt blijft tot de openbaring, en opdat de visie op de geloofsleer (Aqeedah) volledig aansluit bij de visie op de islamitische jurisprudentie (Fiqh) en de voorwaarden ervan geïntegreerd zijn.

This fixed method has been dictated by Islam and its very nature, and it is not due to the genius or intelligence of Muslims. That is because the Islamic ‘Aqeedah dictates to the Muslim that he does not take, even if it is one hukm, from outside the Shar’a. He should restrict himself to its deduction according to the limits indicated by the texts. Hence Islam requires this methodology which protects this direction, controls its understanding such that it is confined solely to the revelation, and in order that its view of the ‘Aqeedah fits completely with its view of Fiqh (jurisprudence) and its conditions are integrated.

Deze vaste methode van zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) is zo belangrijk dat deze de hoogste positie zou moeten innemen in de cultuur van de groep of partij. Het is deze methode die zal leiden tot de afleiding van regels; als de methode van afleiding correct is, zal dit leiden tot de aanwezigheid van correcte islamitische (Shar’i) regels met een minimaal aan twijfel, en men zal daarvoor de beloning ontvangen. Anders is er geen enkele overweging voor een mening die niet gebaseerd is op de vaste islamitische (Shar’i) methode van afleiding, zelfs als iemand het onterecht een islamitische (Shar’i) mening noemt. Dit komt doordat niet de naam van belang is, maar de werkelijkheid.

This fixed method of Ijtihaad is so important that it should take the highest position in the culture of the group or party. It is this method that will lead to the deduction of rules; if the method of deduction is correct it will lead to the presence of correct Shar’ee rules by least amount of doubt, and one would get the reward for it. Otherwise, there is no consideration for any opinion that is not based on the fixed Shar’ee method of deduction, even though someone may falsely call it a Shar’ee opinion. This is because what matters is not the name, but the reality.

Daarom is dit bindend.

Hence this is binding.

Vandaag de dag, meer dan ooit tevoren, moeten we deze methode volgen, die de moslim ervan weerhoudt beïnvloed te worden door het westerse denken en diens methode van deductie. Het is de ziekte van deze tijd, waaraan velen onder degenen die bekend staan als de geleerden (Ulama) zijn getroffen. We merken dat hun ijtihaadaat en fatwa's ver verwijderd zijn geraakt van de dawaabit (regels), waarbij zij handelen volgens de westerse willekeur en niet volgens de goddelijke leiding.

Today, more than ever, we need to follow this method, which prevents the Muslim from being influenced by the western thought and its method of deduction. It is the disease of this age, by which many have been afflicted from amongst those known as the ‘Ulema. We find their ijtihaadaat and fatawa have become far removed from dawaabit (regulators), where they proceed according to the western whim and not the divine guidance.

Aldus is het verwijzen naar de Shar’a, die een vaste methode heeft, bij zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) iets waar alle moslims het over eens moeten worden, zelfs als de resultaten van hun zelfstandige rechtsvindingen (Ijtihadaat) verschillen. Hier wensen wij deze methode op een algemene wijze te presenteren. Net zoals het de methode van de vroege generaties (Salaf) was, moet het ook de methode zijn voor de khalaf (latere generaties) en degenen die na hen komen, tot aan het aanbreken van het Laatste Uur.

Thus, referring to the Shar’a, which has a fixed method, in Ijtihaad, is something all the Muslims must gather upon, even if the results of their Ijtihaadaat differed. Here we wish to present this method in a general manner. Just as it was the method of the Salaf (predecessors), it must also be the method for the khalaf (later generations) and those who come after them, until the coming of The Final Hour.