13. Sayyiduna Yusuf (as) en het regeren binnen een systeem van ongeloof (Kufr)

13. Sayyiduna Yusuf (as) en het regeren binnen een systeem van ongeloof (Kufr) - De oproep tot de islam (Da’wah) | Quran Course

“Zeker, hij was een van Onze uitverkoren, geleide slaven.” [TMQ 12:24]. Hij ﷺ zei: “Zo hebben Wij Yusuf in het land gevestigd, om daar de macht over te verkrijgen, wanneer of waar hij dat wenst. Wij schenken van Onze Barmhartigheid aan wie Wij willen, en Wij laten de beloning van de Muhsinoon (degenen die het goede doen) niet verloren gaan.” [TMQ 12:56] Hij was een da’ee (drager van de oproep tot de islam (Da’wah)) tot Allah ﷺ van het hoogste type. De Qur’an vermeldt dat toen zijn gevangenisgenoten hem vroegen naar de interpretatie van hun dromen, hij zei: “Zijn vele verschillende heren (goden) beter of Allah, de Ene, de Onweerstaanbare? Jullie aanbidden niets anders dan Hem, maar slechts namen die jullie hebben bedacht (verzonnen), jullie en jullie vaderen, waarvoor Allah geen bewijs heeft neergezonden. Het bevel (of het oordeel) is aan niemand behalve aan Allah. Hij heeft bevolen dat jullie niets anders dan Hem aanbidden, dat is de (ware) rechte weg, maar de meeste mensen weten het niet.” [TMQ 12:39-40] Hij was kuis, gebonden aan Allah ﷺ en zocht bescherming bij Hem. Dus Allah ﷺ behoedde hem voor de listigheid van vrouwen en voor de listigheid van de vrouw van al-Aziz, van wie haar uitspraak door de Qur’an is vermeld: “En ik heb geprobeerd hem te verleiden, maar hij weigerde. En nu, als hij weigert mijn bevel op te volgen, zal hij zeker in de gevangenis worden geworpen en zal hij behoren tot degenen die worden vernederd.”

Surely he was one of Our chosen, guided slaves.” [TMQ 12:24]. He 􀀬 said; “Thus did We establish Yusuf in the land, to take possession therein, as when or where he likes. We bestow of Our Mercy on whom We please, and We make not to be lost the reward of the Muhsinoon (those who do good).” [TMQ 12:56] He was a da’ee (carrier of da’wah) to Allah 􀀬 of the highest type. The Qur’an mentions that when his companions in prison asked him about the interpretation of their dreams he said; “Are many different lords (gods) better or Allah, the One, the Irresistible? You do not worship besides Him, but only names that you have named (forged), you and your fathers, for which Allah has sent down no authority. The command (or judgement) is for none but Allah. He has commanded that you worship none but Him, that is the (true) straight religion, but most men know not.” [TMQ 12:39-40] He was chaste, bound by Allah 􀀬 and seeking protection with Him. So Allah 􀀬 turned him away from the tricks of women and from the tricks of al-Aziz’s wife, whose statement has been mentioned by the Qur’an; “And I did seek to seduce him, but he refused. And now if he refuses to obey my order, he shall certainly be cast into prison, and will be one of those who are disgraced.

...van overal om hen iets te geven van de gewassen die hij door zijn beheer had opgeslagen, en waarvan de verdeling door de Koning aan hem was toevertrouwd. Zijn broers kwamen aan, en hij herkende hen terwijl zij hem niet herkenden. Hij vertelde zijn jongere broer dat hij zijn broer was, zodat hij niet bedroefd zou zijn. Hij bedacht een list voor zijn broers en plaatste de siqayah (drinkbeker) in het zadel van de kameel van zijn broer, zonder dat iemand het merkte. Hij zei dat hij deze verloren had, en iemand kondigde aan dat de eigenaren van de kameelkaravaan hadden gestolen. Zij stelden één kameellading toe aan degene die het zou vinden. De broers van Yusuf (as) verwierpen de beschuldiging met grote felheid. Degenen die het toezicht hielden op de verdeling onder de helpers van Yusuf (as), zeiden: “Wat dan zal de straf zijn voor hem, als jullie leugenaars blijken te zijn?” [TMQ 12:74]. De broers van Yusuf zeiden: “De straf moet zijn dat hij, in wiens zak het gevonden wordt, als verzoening (als slaaf) moet worden gehouden.” [TMQ 12:75], wat betekent dat de dief als een slaaf zou worden meegenomen. Dit was in overeenstemming met de sharia van Ya’qub (as). Dus Yusuf (as) begon hun bagage te doorzoeken voordat hij de bagage van zijn jongere broer doorzocht. Hij haalde het toen uit de bagage van zijn jongere broer, zodat zijn straf was om als slaaf te worden meegenomen en tot slaaf gemaakt te worden. Toen kwam de vers (Ayah) die over Sayyiduna Yusuf (as) zei: “Hij kon zijn broer niet meenemen volgens de wet van de Koning.” [TMQ 12:76]. Sommigen legden dit uit als de sharia en Nizam (systeem) van de Koning. Dit betekende dat de Koning in Egypte een sharia en een systeem had, en Sayyiduna Yusuf (as) regeerde met de sharia en het systeem van deze Koning. In dit probleem bedacht hij een list waarmee hij zijn broer aan zijn zijde kon houden. Dus hij greep naar een beleefd complot, om hen zichzelf de straf te laten uitspreken waaraan zij ter verantwoording zouden worden geroepen. Hij vertelde hen niet dat de straf van de dief volgens de wet van de Koning dergelijke en dergelijke was. In plaats daarvan liet hij hen het vonnis uitspreken volgens de wet van Ya’qub, om zo zijn broer bij zich te houden.

from everywhere to give them something from the crops that he had saved by his management, and whose distribution the King had charged him with. His brothers came, and he recognised them while they did not recognise him. He told his younger brother that he was his brother, so that he would not be grieved. He planned a trick for his brothers, and put the siqayah (drinking vessel) in the saddle of his brother’s camel, without anybody noticing. So he said that he had lost it, and somebody announced that the owners of the camel caravan had stolen. They assigned one camel load for the one who finds it. The brothers of Yusuf (as) rejected the accusation with great vehemence. Those who supervised the distribution from amongst the aides of Yusuf (as), said; “What then shall be the penalty of him, if you are (proved to be) liars.” [TMQ 12:74]. Yusuf ’s brothers said; “The penalty should be that he, in whose bag it is found, should be held (as a bondman) for the atonement.” [TMQ 12:75], which means the thief would be taken as a bondsman (enslaved). This was in accordance with the Sharee’ah (law) of Ya’qub (as). So Yusuf (as) started to search their baggage before his younger brother’s baggage. He then brought it out of his younger brother’s baggage, so his penalty was to be taken as a bondsman and enslaved. Then came the ayah that said about Sayyiduna Yusuf (as); “He could not take his brother by the law of the King.” [TMQ 12:76]. Some of them explained it to mean the Sharee’ah (law) and Nizam (system) of the King. This meant that the King in Egypt had a Sharee’ah and a system, and Sayyiduna Yusuf (as) governed with the Sharee’ah and system of this King. In this problem, he planned a trick by which he could keep his brother at his side. So he resorted to a polite plot, to make them pronounce themselves the penalty by which they will be accounted. He did not tell them that the penalty of the thief according to the law of the King is such and such. Rather he made them pronounce the verdict according to the law of Ya’qub, so as to keep his brother with him.

Als we verwijzen naar het woord ‘deen’ in het Arabisch, vinden we dat het een van de veelvoorkomende woorden is die meer dan één betekenis hebben. In het woordenboek Lisan al-Arab (de Arabische tong) staat dat ‘deen’ dwang en gehoorzaamheid betekent. Dus ‘dintuhum fa danoo’ betekent ‘ik dwong hen, dus zij gehoorzaamden’. Deen betekent ook de beloning en de prijs. Je zegt ‘dintuhu for his action deenun’ om te betekenen ‘ik beloonde hem’. Ook ‘Youm al-deen’ betekent de ‘dag van vergelding’. Deen betekent ook de verantwoording, zoals in Zijn ﷻ uitspraak: “De Heer van Youm al-deen.” [TMQ 1:3]. Deen betekent ook sharia en Sultan, zoals in Zijn ﷻ uitspraak: “En bevecht hen totdat er geen meer beproeving (Fitnah) is en de religie (Deen) in haar geheel voor Allah is.” [TMQ 8:39]. Deen betekent vernedering en slavernij, en de ‘madeen’ is de slaaf, al-madeenah is de bezeten natie, zoals in Zijn ﷻ uitspraak: “Zijn wij Madeenoon?” [TMQ 37:53], wat ‘bezeten’ betekent. Hetzelfde als in Zijn ﷻ uitspraak: “Waarom brengen jullie hem dan niet terug – als jullie niet madeeneen zijn – als jullie de waarheid spreken?” [TMQ 56:86-87]. ‘Madeeneen’ betekent hier bezeten.

If we refer to the word ‘deen’ in the Arabic, we find it of the common words, which carry more than one meaning. In the dictionary Lisan al- Arab (the arab tongue), it states that, ‘deen’ means the coercion and obedience. So ‘dintuhum fa danoo’ means ‘I coerced them, so they obeyed.’ Deen also means the reward and the prize. You say ‘dintuhu for his action deenun’ to mean ‘I rewarded him.’ Also ‘Youm al-deen’ means the ‘day of recompense.’ Deen also means the accounting, as in His 􀀬 saying; “The Owner of Youm al-deen.” [TMQ 1:3] Deen also means Sharee’ah and Sultan, as in His 􀀬 saying; “And fight them until there is no more Fitnah (persecution) and the deen will in its entirety be for Allah.” [TMQ 8:39]. Deen means humiliation and enslavement, and the ‘madeen’ is the slave, al-madeenah is the possessed nation, as in His 􀀬 saying, “Are we Madeenoon?” [TMQ 37:53], meaning ‘owned’. The same as in His 􀀬 saying, “Then why do you not – if you are not madeeneen – bring it (the soul) back, if you are truthful?” [TMQ 56:86-87]. ‘Madeeneen’ here means owned.

Als we zeggen dat de bedoelde betekenis van het woord deen religie (Deen) de sharia is, dan zien we dat de islamitische (Shar’i) aanwijzingen deze interpretatie verhinderen, indien dit zou leiden tot het feit dat Sayyiduna Yusuf (as) zou deelnemen (aan de wetgeving) met ongeloof (Kufr). Dit is verboden (Haram) voor de profeten en gelovigen, en in strijd met de aard van de Boodschap, die is gebaseerd op het maken van aanbidding en dienstbaarheid aan Allah alleen, en het recht op wetgeving toebehoort aan Hem alleen. Hij (SWT) zegt: “En Wij hebben geen boodschapper vóór jou (O Muhammad ﷺ) gezonden, zonder hem de inspiratie te geven (zeggende): Laa ilaaha illa ana [er is niemand die recht heeft om aanbeden te worden behalve Ik (Allah)], dus aanbid Mij (Alleen en niemand anders).” [TMQ 21:25]. Daarom was het Yusuf (as), die tegen de mensen zei: “Het bevel (of het oordeel) is voor niemand behalve Allah. Hij heeft bevolen dat jullie niets aanbidden behalve Hem, dat is de (ware) rechte religie (Deen), maar de meeste mensen weten het niet.” [TMQ 12:39-40]. Het is onmogelijk dat hij in deze zaak tegen hen in zou gaan en de heerschappij van andere goden zou accepteren. Vergelijkbaar met deze situatie, vinden we Sayyiduna Shu’ayb (as) tegen zijn volk zeggen:

If we say the meaning intended from the word deen is Sharee’ah, we find that the Shar’ee indications prevent this understanding, if it leads to Sayyiduna Yusuf (as) participating (in ruling) with kufr. This is haraam for the Prophets and believers, and in conflict with the nature of the Message, which is established on making worship and servitude for Allah 􀀬 alone, and the right of legislation is only for Him. He 􀀬 says; “And We did not send any Messenger before you (O Muhammad 􀁕) but We inspired him (saying): Laa ilaaha illa ana [none has right to be worshipped but I (Allah)], so worship Me (Alone and none else).” [TMQ 21:25]. Hence, it was Yusuf (as), who used to say to the people; “The command (or judgement) is for none but Allah. He has commanded that you worship none but Him, that is the (true) straight religion, but most men know not.” [TMQ 12:39-40]. It is impossible that he would go against them in this matter and accept the rule of different gods. Similar to this situation, we find Sayyiduna Shu’ayb (as) saying to his people:

Het heeft betrekking op de productie van gewassen, de jaren van oogst en de jaren van droogte en wat daarover gedaan moet worden. Zo beval hij Sayyiduna Yusuf (as) om de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor het opslaan van het meel, en de distributie te organiseren in de jaren van oogst om voorzien in de jaren van droogte, zonder te veel te doen in zijn taak of het vertrouwen dat aan hem was gegeven te verraden. Dit is een moeilijke taak, die niet kan worden uitgevoerd behalve door iemand die bekwaam, betrouwbaar, zorgvuldig en deskundig is, zoals Yusuf (as). Wat er tussen Yusuf (as) en zijn broers plaatsvond, was specifiek gerelateerd aan dit onderwerp. Het is ons niet toegestaan om af te wijken van deze context of de reikwijdte van de verantwoordelijkheid van Sayyiduna Yusuf uit te breiden. Wij zijn niet gerechtigd om te zeggen dat zijn taak betrekking had op het toe-eigenen van rijkdom en het uitgeven ervan aan het gevolg, de familie, het leger of de burgers van de Koning, en dat dit moet hebben plaatsgevonden volgens het systeem van de Koning en niet volgens de Shar’eeah van Ya’qub (as). De uitbreiding van de tekst om dergelijke details te omvatten vereist een bewijs (Daleel).

It relates to the production of crops, the years of harvest and the years of drought and what should be done regarding them. Thus, he ordered Sayyiduna Yusuf (as) to take up the responsibility of storing the flour, and organise the distribution in the years of harvest so as to accommodate for the years of drought, without committing excess in his task or betraying the trust that had been given to him. This is a difficult task, which cannot be done except by someone competent, trustworthy, careful and knowledgeable, like Yusuf (as). What took place between Yusuf (as) and his brothers was specifically related to this subject. We are not allowed to deviate from this context or expand the scope Sayyidina Yusuf ’s responsibility. We are not entitled to say that his task related to seizing wealth and spending it on the King’s entourage, family, army or citizens, and that this must have taken place according to the system of the King and not the Shar’eeah of Ya’qub (as). The expansion of the text to encompass such details requires a daleel.

Wat wij hebben vermeld is hierop ook geen uitzondering, aangezien het speculatief is zoals de andere verklaringen. Het verschilt echter van andere meningen in die zin dat het in overeenstemming is met wat de Profeten betaamt wat betreft godsvrucht (Taqwa) en geloof (Iman), en niet in strijd is met de onfeilbaarheid van de Profeten die is vastgesteld in de fundamenten van de religie (Deen). Hoe verder kan een verklaring nog van de waarheid verwijderd zijn wanneer deze in strijd is met een definitieve uitspraak die uit de tong van Yusuf (as) zelf kwam, toen hij anderen verwierp die de geloofsleer (Aqeedah) van afgoderij (Shirk) volgden en de exclusieve verwijzing naar Allah voor het oordeel verlieten, zoals we eerder hebben gezien? Door op deze wijze te werk te gaan, waarbij we de situatie van Yusuf (as) verduidelijken, wensen wij niet een andere mening aan te voeren om het verbod op deelname aan systemen van ongeloof (Kufr) te ondersteunen. Onze visie is de rechtsregel (Hukm) van de Shar’a en geen speculatieve Shar’a-regel. Het is definitief in betekenis en authenticiteit.

What we have mentioned is also no exception to this, since it is speculative like the other explanations. However, it is different from other opinions in the sense that it is in harmony with what befits the Prophets in terms of Taqwa and Imaan, and does not contradict the infallibility of the Prophets that is established in the fundamentals of the deen. How much further can an explanation be from the truth when it contradicts a definite statement uttered by the tongue of Yusuf (as) himself, when he rejected others to follow the ‘Aqeedah of shirk, and to leave the exclusive reference to Allah 􀀬 for judgment, as we have seen previously? By proceeding in this manner, where we clarify the situation of Yusuf (as), we do not wish to bring another opinion to support the prohibition of participating in kufr systems. Our view is the Hukm of the Shar’a and not a speculative Shar’a rule. It is definite in meaning and authenticity.

In het tweede geval, indien het voor hun tijd toegestaan zou zijn geweest, dan zou het voor ons de wet (Shar’a) worden van degenen die vóór ons kwamen. De vraag wordt dan: kan de Shar’a van degenen die vóór ons kwamen een Shar’a voor ons zijn? Een groep geleerden van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) en Usul heeft het volgende principe vastgesteld: “de Shar’a vóór ons is geen Shar’a voor ons”, waarbij zij als bewijs vele teksten aanhalen die laten zien dat wat Muhammad ﷺ bracht, de voorgaande wetten volledig heeft opgeheven en in de details sommige delen ervan heeft opgeheven om dit punt te benadrukken. Als wij de mening van deze groep geleerden overnemen, dan zou het voor ons niet toegestaan zijn om de situatie van Yusuf (as) of een andere Profeet te volgen of als bewijs aan te voeren. Een andere groep geleerden van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) en Usul heeft een ander principe vastgesteld: “de Shar’a van vóór ons is een Shar’a voor ons, zolang deze niet is opgeheven.” Die geleerden hebben ook hun juridische redenering. Zij zeggen dat als de voorgaande wetten geen enkel nut voor ons zouden hebben, de Qur’an hen niet zou hebben vermeld. Die geleerden zeggen dat wat Muhammad ﷺ bracht, niet alles wat vóór ons kwam in één keer heeft opgeheven.

In the second case, if it had been lawful for their time, then it would come to us being the law (Shar’a) of those who came before us. So the question becomes, can the Shar’a of those who came before us be a Shar’a for us? A group of scholars of Fiqh and Usul have laid down the following principle; “the Shar’a before us is not a Shar’a for us”, citing as proof many texts that show that what Muhammad 􀁕 brought has completely abrogated the previous laws and abrogated some parts of it in the details to emphasize this point. If we adopt the opinion of this group of scholars, then it would not be allowed for us to follow or cite as proof the situation of Yusuf (as) or any other Prophet. Another group of scholars of Fiqh and Usul have laid down another principle; “the Shar’a of before us is a Shar’a for us as long as it has not been abrogated.” Those scholars also have their juristic reasoning. They say that if the previous laws are not to have any use for us, then the Qur’an would not have mentioned them. Those scholars say that what Muhammad 􀁕 brought did not abrogate everything that came before us all at once.

Op dezelfde manier is het oordelen met wat Allah (SWT) heeft geopenbaard verplicht (Fard). De aanvaarding ervan is verbonden met geloof (Iman) vanwege de eenduidige tekst die dit onderwerp behandelt. Wat de uitvoering ervan betreft, is het Taa’ah (gehoorzaamheid) en het niet uitvoeren ervan is een ma’siyah (zonde). Dus degene die niet oordeelt met wat Allah (SWT) heeft geopenbaard, wordt beschuldigd van ongeloof (Kufr) als hij niet gelooft in het oordelen met de openbaringen van Allah of als hij het verwerpt. Hij begaat een zonde (die ongeloof (Kufr) uitsluit) als hij het wel aanvaardt maar het niet toepast. Daarom verwijst de uitspraak dat het oordelen met wat Allah (SWT) heeft geopenbaard tot de overeengekomen Usul naar het eerste aspect. Dit is correct. Wat het tweede aspect betreft (het praktische aspect), dit is gerelateerd aan de sharia en de toepassing ervan. Met andere woorden, het heeft betrekking op de furoo’ (takken) en niet op de Usul (de fundamenten). Vanuit dit perspectief wordt het dus onderdeel van de kwestie of het van de Shar’a voor ons is of niet.

In the same way, ruling by what Allah 􀀬 has revealed is fard. Its acceptance is linked to Imaan owing to the definite text that deals with this subject. As for its execution, it is Taa’ah (obedience) and not to execute it is a ma’siyah (sin). So the one who does not rule by what Allah 􀀬 has revealed is charged with kufr if he does not believe in ruling by Allah’s revelations or if he rejects it. He will be committing a sin (which excludes kufr) if he accepts it but does not apply it. Therefore, the statement that ruling by what Allah 􀀬 has revealed is from the agreed Usul refers to the first aspect. This is correct. As for the second aspect (the practical aspect) it is related to the Sharee’ah and its application. In other words, it relates to the furoo’ (branches) and not the Usul (the foundations). So from this perspective it becomes part of the issue of whether it is from the Shar’a before us or not.

“Wij hebben geen Boodschapper gezonden, behalve om met de toestemming van Allah gehoorzaamd te worden.” [TMQ 4:64] Zij deelden in het feit dat zij werden verworpen door hun volk en dat hun oproep tot de islam (Da’wah) werd belachelijk gemaakt. Hij ﷺ zei: “Wee de mensheid! Er is nooit een Boodschapper tot hen gekomen, behalve dat zij hem bespotten.” [TMQ 36:30]. En Hij ﷺ zei: “En degenen die niet geloofden, zeiden tegen hun Boodschappers: ‘Zeker, wij zullen jullie uit ons land verdrijven, of jullie zullen terugkeren naar onze religie.’ Waarna hun Heer hen inspireerde: ‘Waardeer, Wij zullen de Zalimoon (ongelovigen, onrechtvaardigen) vernietigen. En inderdaad, Wij zullen jullie in het land laten wonen na hen. Dit is voor degene die bang is om voor Mij te staan (op de Dag der Opstanding) en ook bang is voor Mijn Dreiging.’” [TMQ 14:13-14] Zij delen in het feit dat Allah ﷺ hen uiteindelijk de overwinning heeft gegeven. Hij ﷺ zei: “(Zij kregen uitstel) totdat, toen de Boodschappers de hoop hadden opgegeven en dachten dat zij werden ontkend (door hun volk), toen kwam Onze Hulp hen, en wie Wij wilden, werden gered. En Onze Straf kan niet worden afgewend van de mensen die Mujrimoon (crimineel, ongehoorzaam aan Allah) zijn.” [TMQ 12:110] Op deze wijze hebben alle da’waat (boodschappen) die zijn verzonden veel gemeenschappelijke zaken, waarvan wij er enkele hebben vermeld. De positie die zij voor ons innamen, is vermeld. Allah ﷺ heeft hen aan ons vermeld, zodat wij van hen kunnen leren, kunnen reflecteren en vermaning kunnen ontvangen uit de zaken die ons geloof (Iman) versterken, onze vastberadenheid versterken en ons doen toenemen in geduld.

“We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah’s Leave.” [TMQ 4:64] They shared in being rejected by their people and the ridiculing of their da’wah. He 􀀬 said; “Alas for mankind! There never came a Messenger to them but they used to mock at him.” [TMQ 36:30]. And He 􀀬 said; “And those who disbelieved, said to their Messengers: ‘Surely, we shall drive you out of our land, or you shall return to our religion.’ so their Lord inspired them: ‘Truly, We shall destroy the Zalimoon (disbelievers, wrongdoers). And indeed, We shall make you dwell in the land after them. This is for him who fears standing before Me (on the Day of Resurrection) and also fears My Threat.’” [TMQ 14:13-14] They share in the fact that Allah 􀀬 has given them the victory in the end. He 􀀬 said; “(They were reprieved) until, when the Messengers gave up hope and thought that they were denied (by their people), then came to them Our Help, and whomsoever We willed were delivered. And Our Punishment cannot be warded off from the people who are Mujrimoon (criminals, disobedient to Allah).” [TMQ 12:110] In this manner all of the da’waat (messages) used have many things in common, some of which we have mentioned. The position assumed by those before has been mentioned. Allah 􀀬 mentioned them to us so that we may learn from them, reflect and take admonition from those things that strengthen our Imaan, strengthen our resolve, increase us in patience.

Het geeft het niveau aan waartoe de smeekbede (Du’a) vandaag de dag is gedaald. Het enige wat we kunnen zeggen is wat de Edele Qur’an tegen Sayyiduna Muhammad ﷺ zei: “Zeg: ‘Dit is mijn weg; ik roep uit met zekerheid tot Allah, ik en degenen die mij volgen...’” [TMQ 12:108] “Hij kon zijn broer niet meenemen volgens de wet van de Koning (als slaaf), behalve wat Allah het wilde.” [TMQ 12:76] “(Yusuf) zei: ‘Stel mij aan over de voorraadschuren van het land; ik zal ze inderdaad bewaken met volledige kennis.’” [TMQ 12:55] “En Wij hebben geen Boodschapper vóór jou gestuurd (o Muhammad ﷺ), maar Wij hebben hem geïnspireerd (zeggende): ‘Laa ilaaha illa ana [niemand heeft het recht aanbeden te worden behalve Ik (Allah)] aanbid Mij (Alleen en niemand anders).’” [TMQ 21:25] “Voorwaar, (veel) Boodschappers werden vóór jou ontkend (o Muhammad ﷺ), maar met geduld droegen zij de ontkenning, en zij werden gekwetst, totdat Onze Hulp hen bereikte, en niemand kan de Woorden van Allah veranderen. Voorwaar, de informatie (het nieuws) heeft jou bereikt

It indicates the level to which the du’aa today have descended. All we can say is what the Noble Qur’an said to Sayyiduna Muhammad 􀁕; “Say: ‘This is my way; I invite unto Allah with sure knowledge, I and whosoever follows me…’” [TMQ 12:108] “He could not take his brother by the law of the King (as a slave), except that Allah willed it.” [TMQ 12:76] “(Yusuf) said: ‘Set me over the store-houses of the land; I will indeed guard them with full knowledge.’” [TMQ 12:55] “And We did not send any Messenger before you (O Muhammad 􀁕) but We inspired him (saying):’Laa ilaaha illa ana [none has right to be worshipped but I (Allah)] worship Me (Alone an none else).’” [TMQ 21:25] “Verily, (many) Messengers were denied before you (O Muhammad 􀁕), but with patience they bore the denial, and they were hurt, till Our Help reached them, and none can alter the Words of Allah. Surely there has reached you the information (news)

“...over de Boodschappers (vóór) jou.” [TMQ 6:34] “Wij hebben geen Boodschapper gezonden, behalve om gehoorzaamd te worden met de toestemming van Allah.” [TMQ 4:64] “We woe de mensheid! Er is nooit een Boodschapper naar hen gekomen, behalve dat zij hem bespotten.” [TMQ 36:30] “En degenen die ongeloofden, zeiden tegen hun Boodschappers: ‘Zeker, wij zullen jullie uit ons land verdrijven, of jullie zullen terugkeren naar jullie religie.’ Dus inspireerde hun Heer hen: ‘Waarin, Wij zullen de Zalimoon (ongelovigen, onrechtvaardigen) vernietigen. En inderdaad, Wij zullen jullie in het land laten wonen na hen. Dit is voor degene die vreest voor het staan voor Mij (op de Dag van de Opstanding) en ook vreest voor Mijn Dreiging.’” [TMQ 14:13-14] “(Zij kregen uitstel) totdat, toen de Boodschappers de hoop hadden opgegeven en dachten dat zij werden ontkend (door hun volk), toen kwam Onze Hulp hen tegemoet, en wie Wij wilden, werden gered. En Onze Straf kan niet worden afgewend van de mensen die Mujrimoon (crimineel, ongehoorzaam aan Allah) zijn.” [TMQ 12:110]

about the Messengers (before) you.” [TMQ 6:34] “We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah’s Leave.” [TMQ 4:64] “Alas for mankind! There never came a Messenger to them but they used to mock at them.” [TMQ 36:30] “And those who disbelieved, said to their Messengers: ‘Surely, we shall drive you out of our land, or you shall return to your religion.’ so their Lord inspired them: ‘Truly, We shall destroy the Zalimoon (disbelievers, wrongdoers). And indeed, We shall make you dwell in the land after them. This is for him who fears standing before Me (on the Day of Resurrection) and also fears My Threat.’” [TMQ 14:13-14] “(They were reprieved) until, when the Messengers gave up hope and thought that they were denied (by their people), then came to them Our Help, and whomsoever We willed were delivered. And Our Punishment cannot be warded off from the people who are Mujrimoon (criminals, disobedient to Allah.)” [TMQ 12:110]