Wat betreft Sayyiduna Yusuf (as), men zegt dat de samenleving waarin hij leefde een Jaahili-samenleving was, waarin de leer van afgoderij (Shirk) dominant was. In die samenleving was moreel verval wijdverspreid en was Sayyiduna Yusuf onderhevig aan verleiding en onrecht in die mate dat de mensen besloten hem gevangen te zetten toen zij de tekenen van zijn onschuld zagen. De Koning haalde hem uit de gevangenis toen hij besefte hoe goed Yusuf (as) dromen kon interpreteren, en besefte de eerlijkheid van Yusuf.

Regarding Sayyiduna Yusuf (as), they say that the society in which he lived was a Jaahili society, in which the creed of Shirk was dominant. In that society, the moral corruption was widespread and Sayyiduna Yusuf was open to temptation and injustice in it to the extent that the people decided to imprison him when they saw the signs of his innocence. The King took him out of the prison when he realised how well Yusuf (as) could interpret dreams, and realised Yusuf ’s honesty.

Dus de koning koos hem uit en hield hem dicht bij zich. Dus Sayyiduna Yusuf (as)

So the King chose him and kept him close. So Sayyiduna Yusuf (as)

vroeg de Koning om hem verantwoordelijk te maken voor de voorraadschuren, en de Koning accepteerde zijn verzoek. Zo nam Yusuf de verantwoordelijkheid op zich van een ministerie in een Jaahili-bestuur en -systeem, dat bekendstond om het strijdig zijn met de sharia van Bani Israel. Wat betreft de uitvoering, bevond Sayyiduna Yusuf zich op de 'religie (Deen) van de Koning', oftewel zijn gezag en bestuur, tot het punt waarop hij de truc moest gebruiken om naar de wet van Ya’qub te verwijzen om zijn broer bij zich te houden. Dit was toen hij een list bedacht voor zijn broer, door hem te beschuldigen van diefstal, omdat de dief tot slaaf wordt gemaakt volgens de sharia van Ya’qub.

asked the King to put him in charge of the storehouses, and so the King accepted his request. So Yusuf assumed the responsibility of a ministry in a Jaahili rule and system, which was known to contradict the Sharee’ah of Bani Israel. In terms of implementation, Sayyiduna Yusuf was on the ‘deen (system) of the King’, ie his authority and rule, to the extent that he needed to use the trick of referring to the law of Ya’qub in order to keep his brother with him. This was when he planned a trick for his brother, by accusing him of (committing) theft, because the thief is enslaved according to the Sharee’ah Ya’qub.

Zij voegen hieraan toe dat er niet gezegd mag worden dat dit specifiek is voor Sayyiduna Yusuf, omdat specificatie bewijs vereist. Dit komt doordat in de basis alles wat met betrekking tot de Profeten en hun leiding wordt vermeld, bedoeld is om nagebootst en gevolgd te worden.

They add to this by saying that it should not be said that this is specific to Sayyiduna Yusuf, because specification requires evidence. This is because in origin anything mentioned regarding the Prophets and their guidance is intended to be emulated and followed.

Daarnaast zeggen zij dat niemand mag beweren dat dit afkomstig is van de sharia van degenen die vóór ons kwamen, omdat het onderwerp van het rechtspreken niet behoort tot de furu' (vertakkingen) van de sharia waarover verschillen in de wetten kunnen bestaan, maar dat het behoort tot de Usul, waarover overeenstemming bestaat. Dit is ook omdat Sayyiduna Yusuf erkende dat: “De bevelvoering is aan niemand behalve Allah.” {TMQ 12:40}, en ondanks zijn erkenning nam hij nog steeds deel aan het rechtspreken.

In addition they say that nobody should claim that this is from the Shar’a of those before us, because the subject of ruling is not from the furu’ (branches) of the Sharee’ah over which there may be differences in the laws, rather it is from the Usul, which are agreed upon. This is also because Sayyiduna Yusuf acknowledged that, “The Command is for none but Allah.” [TMQ 12:40], and despite his acknowledgement, he still participated in ruling.

Degene die de verzen (Ayah) uit soera Yusuf bestudeert, die betrekking hebben op dit onderwerp, zal merken dat deze mening, die deelname aan de systemen van ongeloof (Kufr) toestaat, gebaseerd is op de volgende twee verzen (Ayah); “Hij kon zijn broer niet nemen volgens de religie (Deen) van de Koning (als een slaaf), behalve wat Allah zo wilde.” [TMQ 12:76], en; “(Yusuf) zei: ‘Stel mij aan over de voorraadschuren van het land.’” [TMQ 12:55]. Zij hebben deze uitgelegd op een wijze die overeenkomt met hun mening. Zij vergaten alle principes waarop de islam is gebouwd die in strijd zijn met hun mening, en negeerden de verzen (Ayah) die deze interpretatie tegenspraken. Zij verwierpen zelfs het onderwerp van de onfeilbaarheid van de profeten. Als hun begrip van deze twee verzen (Ayah) instort, dan stort alles wat zij hebben gebouwd over het onderwerp van Sayyiduna Yusuf (as) in.

The one who studies the ayaat from Surah Yusuf, which relate to this subject, will notice that this opinion, that permits participation in the systems of kufr, is based on the two following ayaat; “He could not take his brother by the deen (law) of the King (as a slave), except that Allah willed it.” [TMQ 12:76], and; “(Yusuf) said: ‘Set me over the store-houses of the land.’” [TMQ 12:55]. They explained them in a manner that agrees with their opinion. They forgot all the principles upon which Islam is built that are contrary to their opinion, and ignored the ayaat that contradicted this understanding. They even dismissed the subject of the infallibility of the Prophets. If their understanding of these two ayaat collapsed, then everything they built on the subject of Sayyiduna Yusuf (as) collapses.

De profeten zijn de zuiveren van Allah (SWT) uit Zijn schepping en Zijn uitverkorenen. Hij kiest hen uit om Zijn religie (Deen) te verspreiden. Zij zijn het voorbeeld en het model voor hun volk. Zij zijn de ware voorbeelden van onderwerping en naleving, aangezien zij Zijn gebod op de beste wijze hebben uitgevoerd. Allah (SWT) heeft hen beschermd tegen zonden en verleidingen, hen standvastig heeft gemaakt in de waarheid en hen Zijn hulp heeft geschonken. Sayyiduna Yusuf (as) behoort tot deze uitverkoren groep. Allah (SWT) heeft hem geprezen en hem een voortreffelijke lof gegeven in meer dan één vers (Ayah). Hij (SWT) zei: “Zo zal uw Heer u uitkiezen en u de uitleg van dromen leren en Zijn gunst op u voltooien...” [TMQ 12:6]. Hij (SWT) zei: “En toen hij (Yusuf) zijn volwassenheid bereikte, gaven Wij hem wijsheid en kennis; zo belonen Wij de Muhsineen (degenen die het goede doen).” [TMQ 12:22].

The Prophets are the pure ones of Allah 􀀬 from His creation and His chosen ones. He selects them to spread His deen. They are the example and model for their people. They are the true examples of subservience and adherence, since they undertook His command in the best way. Allah 􀀬 has protected them from sins and temptations, and made them firm on the truth and granted them His Help. Sayyiduna Yusuf (as) is from this chosen group. Allah 􀀬 has praised him and given him a brilliant commendation in more than one ayah. He 􀀬 said; “Thus will your Lord choose you and teach you the interpretation of dreams and perfect His favour on you…” [TMQ 12:6]. He 􀀬 said; “And when he (Yusuf) attained his full manhood, We gave him wisdom and knowledge, thus we reward the Muhsineen (those who do good).” [TMQ 12:22].

Hij ﷺ zei: “Zo was het, opdat Wij het kwaad en overspel van hem zouden afwenden.”

He 􀀬 said; “Thus it was, that We might turn away from him evil and illegal sexual intercourse.

“Zeker, hij was een van Onze uitverkoren, geleide slaven.” [TMQ 12:24]. Hij ﷺ zei: “Zo hebben Wij Yusuf in het land gevestigd, om daar de macht over te verkrijgen, wanneer of waar hij dat wenst. Wij schenken van Onze Barmhartigheid aan wie Wij willen, en Wij laten de beloning van de Muhsinoon (degenen die het goede doen) niet verloren gaan.” [TMQ 12:56] Hij was een da’ee (drager van de oproep tot de islam (Da’wah)) tot Allah ﷺ van het hoogste type. De Qur’an vermeldt dat toen zijn gevangenisgenoten hem vroegen naar de interpretatie van hun dromen, hij zei: “Zijn vele verschillende heren (goden) beter of Allah, de Ene, de Onweerstaanbare? Jullie aanbidden niets anders dan Hem, maar slechts namen die jullie hebben bedacht (verzonnen), jullie en jullie vaderen, waarvoor Allah geen bewijs heeft neergezonden. Het bevel (of het oordeel) is aan niemand behalve aan Allah. Hij heeft bevolen dat jullie niets anders dan Hem aanbidden, dat is de (ware) rechte weg, maar de meeste mensen weten het niet.” [TMQ 12:39-40] Hij was kuis, gebonden aan Allah ﷺ en zocht bescherming bij Hem. Dus Allah ﷺ behoedde hem voor de listigheid van vrouwen en voor de listigheid van de vrouw van al-Aziz, van wie haar uitspraak door de Qur’an is vermeld: “En ik heb geprobeerd hem te verleiden, maar hij weigerde. En nu, als hij weigert mijn bevel op te volgen, zal hij zeker in de gevangenis worden geworpen en zal hij behoren tot degenen die worden vernederd.”

Surely he was one of Our chosen, guided slaves.” [TMQ 12:24]. He 􀀬 said; “Thus did We establish Yusuf in the land, to take possession therein, as when or where he likes. We bestow of Our Mercy on whom We please, and We make not to be lost the reward of the Muhsinoon (those who do good).” [TMQ 12:56] He was a da’ee (carrier of da’wah) to Allah 􀀬 of the highest type. The Qur’an mentions that when his companions in prison asked him about the interpretation of their dreams he said; “Are many different lords (gods) better or Allah, the One, the Irresistible? You do not worship besides Him, but only names that you have named (forged), you and your fathers, for which Allah has sent down no authority. The command (or judgement) is for none but Allah. He has commanded that you worship none but Him, that is the (true) straight religion, but most men know not.” [TMQ 12:39-40] He was chaste, bound by Allah 􀀬 and seeking protection with Him. So Allah 􀀬 turned him away from the tricks of women and from the tricks of al-Aziz’s wife, whose statement has been mentioned by the Qur’an; “And I did seek to seduce him, but he refused. And now if he refuses to obey my order, he shall certainly be cast into prison, and will be one of those who are disgraced.

Hij zei: ‘O mijn Heer! De gevangenis is mij liever dan datgene waartoe zij mij uitnodigen.

He said: ‘O my Lord! Prison is more to my liking than that to which they invite me.

“Tenzij U hun complot van mij afwendt, zal ik naar hen neigen en zal ik een van de onwetenden zijn.” Dus zijn Heer verhoorde zijn smeekbede enwendde hun complot van hem af. Voorwaar, Hij is de Al-Hoor, de Al-Wetende.” [TMQ 12:32-34]. De mensen getuigden van zijn kuisheid, goedheid en eerlijkheid. Zijn twee gevangenisgenoten zeiden tegen hem: “Vertel ons de interpretatie hiervan, voorwaar, wij denken dat u een van de Mushsineen (zij die het goede doen) bent.” [TMQ 12:36]. Een van de twee metgezellen, die werd vrijgelaten nadat de Koning zijn droom had gezien, zei tegen Yusuf:

Unless You turn away their plot from me, I will feel inclined towards them and be one (of those who commit sin and deserve blame or those who do deeds) of the ignorant.’ So his Lord answered his invocation and turned away from him their plot. Verily, He is the All-Hearer, the All-Knower.” [TMQ 12:32-34]. The people testified to his chastity, goodness and honesty. His two companions in prison said to him; “Inform us of the interpretation of this, verily, we think you are one of the Mushsineen (those who do good).” [TMQ 12:36]. One of the two companions, who was freed after the King saw his dream, said to Yusuf:

“O Yusuf, de man van de waarheid!” [TMQ 12:46]. Nadat hij weigerde de gevangenis te verlaten tenzij zijn onschuld duidelijk werd, zeiden de vrouwen: “De vrouwen zeiden: ‘God verbied het! Wij kennen geen kwaad aan hem!’ De vrouw van Al-Aziz zei: ‘Nu is de waarheid (voor allen) duidelijk, ik was degene die probeerde hem te verleiden, en hij is zeker van de waarheidslievenden.’” [TMQ 12:51]. De Koning, die onder de indruk van hem was, zei: “Breng hem naar mij, zodat ik hem aan mijzelf kan binden.” [TMQ 12:54]. Zijn broers zeiden, nadat hij besloot zijn broer mee te nemen:

“O Yusuf, the man of truth!” [TMQ 12:46]. After he refused to come out of prison unless his innocence was manifest, the women said; “The women said: ‘Allah forbid! No evil know we against him!’ The wife of Al- Aziz said: ‘Now the truth is manifest (to all), it was I who sought to seduce him, and he is surely of the truthful.’” [TMQ 12:51]. The King, impressed by him, said; “Bring him to me that I may attach him to my person.” [TMQ 12:54]. His brothers said, after he decided to take his brother:

“Neem dan een van ons in zijn plaats. Wij denken inderdaad dat u een van de Muhsinuun (zij die het goede doen) bent.” [TMQ 12:78]. Sayyiduna Yusuf (as) erkende dat wat Allah (SWT) hem met gunst had gezegend, kwam door zijn godsvrucht (Taqwa) en standvastigheid in gehoorzaamheid en zijn afstand houden van zonden. Hij zei: “Hij zei: ‘Ik ben Yusuf, en dit is mijn broer. Allah is inderdaad goed voor ons geweest. Voorwaar, wie Allah vreest met gehoorzaamheid aan Hem, en geduldig is, dan zal Allah zeker de beloning van de Muhsinuun (goedgevers) niet verloren laten gaan.’” [TMQ 12:90] Hoe is het mogelijk dat sommige moslims iemand beschuldigen van een dergelijke status, van wie Allah (SWT) getuigt, en die niet werd beschuldigd door wie dan ook die hem ontmoette? Dit is ondanks het feit dat er niets is, zelfs niet een enkele aanwijzing in de Qur’an, die aangeeft dat hij volgens de wetten van de Koning regeerde.

“So take one of us in his place. Indeed we think that you are one of the Muhsinuun (those who do good).” [TMQ 12:78]. Sayyiduna Yusuf (as) acknowledged that what Allah 􀀬 had favoured him with, was because of his Taqwa and steadfastness, in obedience and his staying away from sins. He said; “He said: ‘I am Yusuf, and this is my brother. Allah has indeed been gracious to us. Verily, he who fears Allah with obedience to Him, and is patient, then surely, Allah makes not the reward of the Musinoon (good-doers) to be lost.’” [TMQ 12:90] How is it possible for some Muslims to accuse someone of such status to whom Allah 􀀬 bears witness, and who was not accused by anyone that met him? This is despite there is nothing, not even a single indication in the Qur’an - that shows that he used to rule by the laws of the King.

Er is geen vermelding van enige regel waarmee hij regeerde, behalve de regel die is: “Zij (de broers van Yusuf) zeiden: ‘De straf moet zijn dat degene in wiens tas het wordt gevonden, de straf (voor het misdrijf) moet ondergaan.’” [TMQ 12:75]. Deze regel was volgens de sharia van Ya’qub (as). Er is geen enkele aanwijzing voor de kennis dat hij regeerde met iets anders dan wat Allah had geopenbaard. Hun verdachte argument komt voort uit het volgende vers (Ayah):

There is no mention of any rule with which he ruled, except the one that is; “They (Yusuf ’s brothers) said: ‘The penalty should be that he, in whose bag it is found, should be held for the punishment (of the crime).’” [TMQ 12:75]. This rule was according to the Sharee’ah of Ya’qub (as). There is no indication to any knowledge that he ruled by something other than what Allah 􀀬 had revealed. Their suspicious argument has come from the following ayah:

“Hij kon zijn broer niet volgens de wet van de Koning (als slaaf) nemen, behalve wat Allah zo wilde.” [TMQ 12:76]. Wanneer dit vers (Ayah) wordt uitgelegd met de juiste Koranexegese (Tafsir), dan wordt deze shubhah (verdenking) weggenomen en vallen hun claims uiteen.

“He could not take his brother by the law of the King (as a slave), except that Allah willed it.” [TMQ 12:76]. This ayah, when it is explained with the correct tafseer (interpretation), then this shubhah (suspicion) is removed and their claims fall apart.

Het vers (Ayah) was ambigu voor de voorstanders van deze benadering, dus zij legden het uit op een manier die hun standpunt dient. Hun uitleg was als volgt.

The ayah was ambiguous to the advocates of this approach, so they explained it in a way that suits their position. So their explanation was as follows.

Nadat de jaren van hongersnood waren aangebroken, begonnen mensen naar Yusuf (as) te komen

After the famine years occurred, people started to come to Yusuf (as)

...van overal om hen iets te geven van de gewassen die hij door zijn beheer had opgeslagen, en waarvan de verdeling door de Koning aan hem was toevertrouwd. Zijn broers kwamen aan, en hij herkende hen terwijl zij hem niet herkenden. Hij vertelde zijn jongere broer dat hij zijn broer was, zodat hij niet bedroefd zou zijn. Hij bedacht een list voor zijn broers en plaatste de siqayah (drinkbeker) in het zadel van de kameel van zijn broer, zonder dat iemand het merkte. Hij zei dat hij deze verloren had, en iemand kondigde aan dat de eigenaren van de kameelkaravaan hadden gestolen. Zij stelden één kameellading toe aan degene die het zou vinden. De broers van Yusuf (as) verwierpen de beschuldiging met grote felheid. Degenen die het toezicht hielden op de verdeling onder de helpers van Yusuf (as), zeiden: “Wat dan zal de straf zijn voor hem, als jullie leugenaars blijken te zijn?” [TMQ 12:74]. De broers van Yusuf zeiden: “De straf moet zijn dat hij, in wiens zak het gevonden wordt, als verzoening (als slaaf) moet worden gehouden.” [TMQ 12:75], wat betekent dat de dief als een slaaf zou worden meegenomen. Dit was in overeenstemming met de sharia van Ya’qub (as). Dus Yusuf (as) begon hun bagage te doorzoeken voordat hij de bagage van zijn jongere broer doorzocht. Hij haalde het toen uit de bagage van zijn jongere broer, zodat zijn straf was om als slaaf te worden meegenomen en tot slaaf gemaakt te worden. Toen kwam de vers (Ayah) die over Sayyiduna Yusuf (as) zei: “Hij kon zijn broer niet meenemen volgens de wet van de Koning.” [TMQ 12:76]. Sommigen legden dit uit als de sharia en Nizam (systeem) van de Koning. Dit betekende dat de Koning in Egypte een sharia en een systeem had, en Sayyiduna Yusuf (as) regeerde met de sharia en het systeem van deze Koning. In dit probleem bedacht hij een list waarmee hij zijn broer aan zijn zijde kon houden. Dus hij greep naar een beleefd complot, om hen zichzelf de straf te laten uitspreken waaraan zij ter verantwoording zouden worden geroepen. Hij vertelde hen niet dat de straf van de dief volgens de wet van de Koning dergelijke en dergelijke was. In plaats daarvan liet hij hen het vonnis uitspreken volgens de wet van Ya’qub, om zo zijn broer bij zich te houden.

from everywhere to give them something from the crops that he had saved by his management, and whose distribution the King had charged him with. His brothers came, and he recognised them while they did not recognise him. He told his younger brother that he was his brother, so that he would not be grieved. He planned a trick for his brothers, and put the siqayah (drinking vessel) in the saddle of his brother’s camel, without anybody noticing. So he said that he had lost it, and somebody announced that the owners of the camel caravan had stolen. They assigned one camel load for the one who finds it. The brothers of Yusuf (as) rejected the accusation with great vehemence. Those who supervised the distribution from amongst the aides of Yusuf (as), said; “What then shall be the penalty of him, if you are (proved to be) liars.” [TMQ 12:74]. Yusuf ’s brothers said; “The penalty should be that he, in whose bag it is found, should be held (as a bondman) for the atonement.” [TMQ 12:75], which means the thief would be taken as a bondsman (enslaved). This was in accordance with the Sharee’ah (law) of Ya’qub (as). So Yusuf (as) started to search their baggage before his younger brother’s baggage. He then brought it out of his younger brother’s baggage, so his penalty was to be taken as a bondsman and enslaved. Then came the ayah that said about Sayyiduna Yusuf (as); “He could not take his brother by the law of the King.” [TMQ 12:76]. Some of them explained it to mean the Sharee’ah (law) and Nizam (system) of the King. This meant that the King in Egypt had a Sharee’ah and a system, and Sayyiduna Yusuf (as) governed with the Sharee’ah and system of this King. In this problem, he planned a trick by which he could keep his brother at his side. So he resorted to a polite plot, to make them pronounce themselves the penalty by which they will be accounted. He did not tell them that the penalty of the thief according to the law of the King is such and such. Rather he made them pronounce the verdict according to the law of Ya’qub, so as to keep his brother with him.

De uitleg van dit vers (Ayah) op deze wijze heeft hen tot dit begrip gebracht.

The explanation of this ayah in this manner has made them come out with this understanding.

Als we verwijzen naar het woord ‘deen’ in het Arabisch, vinden we dat het een van de veelvoorkomende woorden is die meer dan één betekenis hebben. In het woordenboek Lisan al-Arab (de Arabische tong) staat dat ‘deen’ dwang en gehoorzaamheid betekent. Dus ‘dintuhum fa danoo’ betekent ‘ik dwong hen, dus zij gehoorzaamden’. Deen betekent ook de beloning en de prijs. Je zegt ‘dintuhu for his action deenun’ om te betekenen ‘ik beloonde hem’. Ook ‘Youm al-deen’ betekent de ‘dag van vergelding’. Deen betekent ook de verantwoording, zoals in Zijn ﷻ uitspraak: “De Heer van Youm al-deen.” [TMQ 1:3]. Deen betekent ook sharia en Sultan, zoals in Zijn ﷻ uitspraak: “En bevecht hen totdat er geen meer beproeving (Fitnah) is en de religie (Deen) in haar geheel voor Allah is.” [TMQ 8:39]. Deen betekent vernedering en slavernij, en de ‘madeen’ is de slaaf, al-madeenah is de bezeten natie, zoals in Zijn ﷻ uitspraak: “Zijn wij Madeenoon?” [TMQ 37:53], wat ‘bezeten’ betekent. Hetzelfde als in Zijn ﷻ uitspraak: “Waarom brengen jullie hem dan niet terug – als jullie niet madeeneen zijn – als jullie de waarheid spreken?” [TMQ 56:86-87]. ‘Madeeneen’ betekent hier bezeten.

If we refer to the word ‘deen’ in the Arabic, we find it of the common words, which carry more than one meaning. In the dictionary Lisan al- Arab (the arab tongue), it states that, ‘deen’ means the coercion and obedience. So ‘dintuhum fa danoo’ means ‘I coerced them, so they obeyed.’ Deen also means the reward and the prize. You say ‘dintuhu for his action deenun’ to mean ‘I rewarded him.’ Also ‘Youm al-deen’ means the ‘day of recompense.’ Deen also means the accounting, as in His 􀀬 saying; “The Owner of Youm al-deen.” [TMQ 1:3] Deen also means Sharee’ah and Sultan, as in His 􀀬 saying; “And fight them until there is no more Fitnah (persecution) and the deen will in its entirety be for Allah.” [TMQ 8:39]. Deen means humiliation and enslavement, and the ‘madeen’ is the slave, al-madeenah is the possessed nation, as in His 􀀬 saying, “Are we Madeenoon?” [TMQ 37:53], meaning ‘owned’. The same as in His 􀀬 saying, “Then why do you not – if you are not madeeneen – bring it (the soul) back, if you are truthful?” [TMQ 56:86-87]. ‘Madeeneen’ here means owned.

Er zijn andere betekenissen voor dit woord ‘religie (Deen)’.

There are other meanings for this word ‘deen’.

Dus, welke van deze betekenissen bedoelt Allah (SWT) in dit vers (Ayah)? Het selecteren van een van deze betekenissen vereist een qareena (aanwijzing) die ons dwingt die specifieke betekenis aan te nemen. Dit ontmaskert degene die de betekenis kiest die hem en zijn visie uitkomt; hij stelt zijn eigen grillen aan als rechter over de islamitisch (Shar’i). Terwijl degene die de betekenis neemt die gereguleerd en beperkt is met islamitisch (Shar’i) qara’in (aanwijzingen) die dit aangeven, de islamitisch (Shar’i) wetgeving als rechter aanstelt en gehoorzaamt aan het gebod van zijn Heer. Dus welke van deze betekenissen is bedoeld?

So, which of these meanings does Allah 􀀬 intend in this ayah? Selecting any one of these meanings needs a qareena (indication) that makes us take that specific meaning. This exposes the one who takes the meaning that suits him and suits his view; he appoints his whims as a judge over the Shar’a. While the one who takes the meaning that is regulated, and restricted with Shar’ee qara’in (indications) that indicate it, is appointing the Shar’a as a judge, and abides by the command of his Lord. So which of these meanings is intended?

Als we zeggen dat de bedoelde betekenis van het woord deen religie (Deen) de sharia is, dan zien we dat de islamitische (Shar’i) aanwijzingen deze interpretatie verhinderen, indien dit zou leiden tot het feit dat Sayyiduna Yusuf (as) zou deelnemen (aan de wetgeving) met ongeloof (Kufr). Dit is verboden (Haram) voor de profeten en gelovigen, en in strijd met de aard van de Boodschap, die is gebaseerd op het maken van aanbidding en dienstbaarheid aan Allah alleen, en het recht op wetgeving toebehoort aan Hem alleen. Hij (SWT) zegt: “En Wij hebben geen boodschapper vóór jou (O Muhammad ﷺ) gezonden, zonder hem de inspiratie te geven (zeggende): Laa ilaaha illa ana [er is niemand die recht heeft om aanbeden te worden behalve Ik (Allah)], dus aanbid Mij (Alleen en niemand anders).” [TMQ 21:25]. Daarom was het Yusuf (as), die tegen de mensen zei: “Het bevel (of het oordeel) is voor niemand behalve Allah. Hij heeft bevolen dat jullie niets aanbidden behalve Hem, dat is de (ware) rechte religie (Deen), maar de meeste mensen weten het niet.” [TMQ 12:39-40]. Het is onmogelijk dat hij in deze zaak tegen hen in zou gaan en de heerschappij van andere goden zou accepteren. Vergelijkbaar met deze situatie, vinden we Sayyiduna Shu’ayb (as) tegen zijn volk zeggen:

If we say the meaning intended from the word deen is Sharee’ah, we find that the Shar’ee indications prevent this understanding, if it leads to Sayyiduna Yusuf (as) participating (in ruling) with kufr. This is haraam for the Prophets and believers, and in conflict with the nature of the Message, which is established on making worship and servitude for Allah 􀀬 alone, and the right of legislation is only for Him. He 􀀬 says; “And We did not send any Messenger before you (O Muhammad 􀁕) but We inspired him (saying): Laa ilaaha illa ana [none has right to be worshipped but I (Allah)], so worship Me (Alone and none else).” [TMQ 21:25]. Hence, it was Yusuf (as), who used to say to the people; “The command (or judgement) is for none but Allah. He has commanded that you worship none but Him, that is the (true) straight religion, but most men know not.” [TMQ 12:39-40]. It is impossible that he would go against them in this matter and accept the rule of different gods. Similar to this situation, we find Sayyiduna Shu’ayb (as) saying to his people:

“Ik wens niet, in strijd met jullie, datgene te doen wat ik jullie verbied. Ik wens slechts het goede te doen voor zover ik daartoe in staat ben, naar de beste mate van mijn vermogen. En mijn leiding kan niet komen behalve van Allah, op Hem vertrouw ik en tot Hem keer ik berouw.” [TMQ 11:88]. De Koranexegese (Tafsir) van dit vers (Ayah), volgens al-Qurtubi, is: Ik verbied jullie niet iets wat ik zelf bega, net zoals ik een zaak die ik jullie heb bevolen te doen, niet nalaat.

“I wish not, in contradiction to you, to do that which I forbid you. I only desire to do good so far as I am able, to the best of my power. And my guidance cannot come except from Allah, in Him I trust and unto Him I repent.” [TMQ 11:88]. The tafseer of this ayah, according to al-Qurtubi, is; I do not forbid you from something I commit myself, just as I do not leave a matter that I have commanded you to do.

Als we zeggen dat de bedoelde betekenis van het woord ‘deen’ slavernij is, en zijn broer zou ‘madeenan’ worden, oftewel een slaaf die niet in eigendom is; dan zou deze betekenis volledig in overeenstemming zijn met wat eerder werd vermeld in het vers (Ayah) over de uitspraak van de broers van Yusuf (as) met betrekking tot het feit dat een dief tot slaaf wordt gemaakt. De vers (Ayah) zou dan betekenen: Hij kon zijn broer niet meenemen door hem tot slaaf te maken van de Koning, oftewel door hem tot zijn madeen (een slaaf in eigendom) te maken, behalve als Allah ﷺ het wilde. Deze betekenis ligt het dichtst bij de waarheid. Er is geen islamitische (Shar’i) aanwijzing die een dergelijke betekenis verhindert.

If we say that the intended meaning of the word ‘deen’ is enslavement, and his brother would become ‘madeenan’ ie an unowned slave; this meaning would completely conform with what was previously mentioned in the ayah about the statement of Yusuf ’s (as) brothers regarding the fact that a thief is enslaved. Thus, the ayah would mean; He could not take his brother, by being enslaved by the King, ie by making him madeen (an owned slave) to him, except if Allah 􀀬 willed. This meaning is closest to the truth. There is no Shar’ee indication that prevents such a meaning.

Het sluit eerder aan bij wat eraan voorafging in het vers (Ayah), en het bevestigt dat Sayyiduna Yusuf (as) een van de muhsineen (zij die het goede doen) en mukhliseen (oprecht naar Allah toe) was, zoals Allah heeft vermeld. Het bevestigt ook waar de mensen getuige van waren.

Rather it fits with what came before it in the ayah, and it confirms that Sayyiduna Yusuf (as) was one of the muhsineen (those who do good), and mukhliseen (sincere to Allah), as Allah mentioned. It also confirms what the people bore witness to.

Daarom wordt een Koranexegese (Tafsir) die in strijd is met de onfeilbaarheid van de Profeten, hun onschendbaarheid voor zonde, of suggereert dat zij zeggen wat zij niet doen, verworpen.

Therefore, a tafseer that conflicts with the infallibility of the Prophets, their immunity from sin, or implies that they say what they do not do, is rejected.

Wat betreft de Koranexegese (Tafsir) van de uitspraak van Sayyiduna Yusuf tegen de koning: “(Yusuf) zei: ‘Stel mij aan over de schatkamers van het land; ik zal ze inderdaad bewaken met volledige kennis.’” [TMQ 12:55], en dit interpreteren als het feit dat hij het ministerie van de schatkist, of het ministerie van financiën, verzocht; en dat hij tijdens zijn benoeming voor deze positie niet de sharia van Ya’qub (as) toepaste, maar eerder het systeem van de koning, dat niet gebaseerd was op rechtvaardigheid.

As for the tafseer of Sayyiduna Yusuf ’s statement to the King; “(Yusuf) said: ‘Set me over the store-houses of the land; I will indeed guard them with full knowledge.’” [TMQ 12:55], and taking it to mean that he requested the treasury ministry, or ministry of finance; and that during his appointment to this position, he did not apply the Sharee’ah of Ya’qub (as), but rather the system of the King, which was not based on justice.

Dit is een enorme afwijking en een duidelijke afwijking van de waarheid. Het is belangrijk dat wij ons bekendmaken met een aantal kwesties om de zaak te verhelderen.

This is a huge aberration and a clear deviation from the truth. It is important that we acquaint ourselves a number of issues in order to shed light on the matter.

* De realiteit van het bestuur in die periode was dat het monarchaal was. In de geschiedenis heeft het monarchale bestuur twee vormen aangenomen:

* The reality of ruling in that period was that it was monarchical. In history, the monarchical rule has taken two form:

1 - Het autoritaire systeem van de monarchie, waarbij de Koning regeert door zijn eigen bevel en mening. Wat hij ook passend acht, het volk moet volgen, en niemand kan zijn oordeel veranderen. De wetgevende, uitvoerende en rechterlijke machten vallen allemaal onder zijn controle. Hij benoemt zijn assistenten en ontslaat hen wanneer hij wil. Hij kan hen selecteren vanwege hun loyaliteit of nabijheid tot hem, of vanwege hun gezonde oordeelsvermogen of goede planning. Het is voor deze assistenten voldoende om loyaal en gehoorzaam te zijn om volledige vrijheid te krijgen; zo zullen zij regeren volgens hun eigen bevelen en despotisch zijn in hun mening. Zo wordt ieder een Koning op een kleinere schaal.

1 - The authoritarian system of monarchy, where the King rules by his own order, and opinion. Whatever he deems fit the people must follow, and no one can change his judgement. The legislative, executive and judicial authorities all come under his control. He appoints his assistants and removes them whenever he wants. He may select them due to their loyalty or closeness to him, or because of their sound judgement or good planning. It is enough for these assistants to be loyal and obedient in order to be given a free reign; so they will rule according to their own orders and be despotic in their opinion. Thus each becomes a King on a reduced scale.

2 - Monarchie met beperkte autoriteit. De Koning in dit systeem werd een symbool in plaats van een werkelijke Koning; dit is het punt waarop zijn absolute macht van hem is afgenomen. De soevereiniteit in dit systeem ligt bij de grondwet en de wetten, en niet bij de Koning. Wetgevende organen nemen de totstandkoming van wetten op zich, in plaats van de Koning. Er zijn ook uitvoerende organen, die de grondwet en de wetten implementeren in plaats van de Koning. Er zijn ook rechterlijke organen, die geschillen beslechten en conflicten tussen mensen oplossen, in plaats van de Koning. Deze vorm van monarchie werd gangbaar nadat het idee van Democratie zich verspreidde. Dit is de beperkte (constitutionele) monarchie. Welke van deze twee vormen was het monarchale systeem dat werd aangenomen in Egypte, in de tijd van Yusuf (as)?

2 - Monarchy with restricted authority. The King in this system became an image rather than a real King; this is where his absolute powers have been stripped from him. The sovereignty in this system lies with the constitution and canons, and not the King. Legislative bodies undertake the enactment of laws, instead of the King. There are also executive bodies, which implement the constitution and canons instead of the King. There are also judicial bodies, which settle disputes and resolve conflicts between people, instead of the King. This form of monarchy became prevalent after the idea of Democracy spread. This is the restricted (constitutional) monarchy. Which of these two forms was the monarchy system adopted in Egypt, in the time of Yusuf (as)?

Niemand kan zich voorstellen dat de koning van Egypte in de tijd van Yusuf (as)

No one can imagine that the King of Egypt at the time of Yusuf (as)

was gebonden aan een grondwet en een systeem. De uitdrukking ‘deen al-malik’ betekent niet wat zij beweren, namelijk de wet van de Koning. De mening die een analogie ziet tussen het monarchale systeem in de tijd van Yusuf (as) en de systemen van vandaag die de daden van de heersers controleren, is een mening die is afgeweken van de juiste mening, en het is een foutieve analogie.

was bound to a constitution and system. The expression ‘deen al-malik’ does not mean what they claim, that is the law of the King. The opinion that sees an analogy between the system of monarchy at the time of Yusuf (as) with the systems of today that control the actions of the rulers, is an opinion that deviated from the correct opinion, and it is an erroneous analogy.

Het verzoek van Sayyiduna Yusuf ﷺ aan de koning om hem verantwoordelijk te maken voor de schuren, en de acceptatie van de koning van zijn verzoek, betekent niet dat dit verzoek iets met het regeren te maken had. Wat door de Qur’an werd vermeld, was beperkt tot het onderwerp van dromen en niet tot iets anders.

Sayyiduna Yusuf ’s request to the King to put him in charge of the storehouses, and the King’s acceptance of his request does not mean this request had anything to do with ruling. What was mentioned by the Qur’an was restricted to the subject of dreams and not to anything else.

Het heeft betrekking op de productie van gewassen, de jaren van oogst en de jaren van droogte en wat daarover gedaan moet worden. Zo beval hij Sayyiduna Yusuf (as) om de verantwoordelijkheid op zich te nemen voor het opslaan van het meel, en de distributie te organiseren in de jaren van oogst om voorzien in de jaren van droogte, zonder te veel te doen in zijn taak of het vertrouwen dat aan hem was gegeven te verraden. Dit is een moeilijke taak, die niet kan worden uitgevoerd behalve door iemand die bekwaam, betrouwbaar, zorgvuldig en deskundig is, zoals Yusuf (as). Wat er tussen Yusuf (as) en zijn broers plaatsvond, was specifiek gerelateerd aan dit onderwerp. Het is ons niet toegestaan om af te wijken van deze context of de reikwijdte van de verantwoordelijkheid van Sayyiduna Yusuf uit te breiden. Wij zijn niet gerechtigd om te zeggen dat zijn taak betrekking had op het toe-eigenen van rijkdom en het uitgeven ervan aan het gevolg, de familie, het leger of de burgers van de Koning, en dat dit moet hebben plaatsgevonden volgens het systeem van de Koning en niet volgens de Shar’eeah van Ya’qub (as). De uitbreiding van de tekst om dergelijke details te omvatten vereist een bewijs (Daleel).

It relates to the production of crops, the years of harvest and the years of drought and what should be done regarding them. Thus, he ordered Sayyiduna Yusuf (as) to take up the responsibility of storing the flour, and organise the distribution in the years of harvest so as to accommodate for the years of drought, without committing excess in his task or betraying the trust that had been given to him. This is a difficult task, which cannot be done except by someone competent, trustworthy, careful and knowledgeable, like Yusuf (as). What took place between Yusuf (as) and his brothers was specifically related to this subject. We are not allowed to deviate from this context or expand the scope Sayyidina Yusuf ’s responsibility. We are not entitled to say that his task related to seizing wealth and spending it on the King’s entourage, family, army or citizens, and that this must have taken place according to the system of the King and not the Shar’eeah of Ya’qub (as). The expansion of the text to encompass such details requires a daleel.

Het leek erop dat de Koning onder de indruk was van het verstandige oordeel van Yusuf (as) en zijn vermogen om zaken af te wegen en zijn integriteit. Dit was wat de Koning ertoe bracht om Yusuf (as) dicht bij zich te brengen en hem de autoriteit te geven om de grote taak te beheren die zijn geest al bezighield sinds hij zijn droom had gezien. Het was dus belangrijk dat Yusuf (as) de gelegenheid werd geboden om dit te doen zonder inmenging van anderen.

It seems that the King was impressed by the sound judgment of Yusuf (as) and his ability to outweigh things and his integrity. This is what made the King draw Yusuf (as) close to him and give him the authority to manage the great task, that had preoccupied his mind ever since he saw his dream. So it was important that Yusuf (as) be given the opportunity to do this without interference from anyone else.

Men kan zien dat Sayyiduna Yusuf niet alleen de droom van de Koning interpreteerde. Hij bood hem eerder de oplossing en de noodzakelijke organisatie aan. Dit stelde de Koning in staat om vertrouwen te krijgen in de bekwaamheid van Yusuf om de voorraden te beheren, en hem de volledige vrijheid te geven om dit te doen. De Koning zei niet tegen Yusuf (as) dat hij een sharia of een systeem had waaraan Yusuf (as) zich moest houden. In plaats daarvan accepteerde de Koning de interpretatie van Yusuf (as) van zijn droom en zijn oplossing. Gevolglik gaf de Koning hem de taak om de oogst op te slaan en te verdelen zoals hij dat passend achtte.

One can see that Sayyiduna Yusuf did not just interpret the dream of the King. Rather he offered him the solution and the necessary organisation. This allowed the King to gain confidence in Yusuf ’s ability to look after the stores, and to give him a free reign in doing this. The King did not say to Yusuf (as) that he had a Sharee’ah or a system according to which Yusuf (as) must proceed. Rather the King accepted Yusuf ’s (as) interpretation of his dream and his solution. Consequently the King gave him the job of storing and distributing the harvest as he saw fit.

Het was onvermijdelijk dat na de jaren van droogte Yusuf (as) de persoon zou zijn tot wie de mensen zich zouden wenden om hen van de honger te redden. Het was ook onvermijdelijk dat zijn roem zich wijd en breed zou verspreiden, vanwege zijn rechtvaardigheid en eerlijke verdeling. Dit versterkte zijn positie bij de Koning en maakte hem nog dichter bij hem. Misschien was dit wat hem in staat stelde om te veranderen van de Aziz, zoals zijn broers hem aanspraken: “O heerser van het land (O Aziz).” [TMQ 12:88], naar de Koning nadat zijn ouders uit de woestijn kwamen. Hij deed een smeekbede (Du’a) tot zijn Heer en zei: “Mijn Heer! U heeft mij inderdaad van de heerschappij geschonken…” [TMQ 12:101]; en toen zei Allah (SWT): “En hij verhief zijn ouders naar de troon…” [TMQ 12:100], wat betekent dat de autoriteit uiteindelijk aan hem werd gegeven.

It was inevitable that after the years of drought, Yusuf (as) would be the person to whom the people would turn to save them from hunger. It was also inevitable that his fame would spread far and wide, due to his justice and fair distribution. This strengthened his position with the King and made him even closer to him. Perhaps this is what enabled him to move from being the Aziz, as his brothers addressed him; “O ruler of the land (O Aziz).” [TMQ 12:88], to being the King after his parents came from the desert. He made du’a to his Lord and said; “My Lord! You have indeed bestowed on me of the sovereignty…” [TMQ 12:101]; and then Allah 􀀬 said; “And he raised his parents to the throne…” [TMQ 12:100], which means that the authority was given to him eventually.

De enige wet die de Qur’an vermeldt die Yusuf (as) uitvoerde, was het nemen van zijn broer als slaaf volgens de sharia van Ya’qub (as). Waarom nam hij dan geen vergelding van het systeem van de Koning voor de overtreding, indien de Koning een vastgesteld en specifiek systeem had?

The only law the Qur’an mentions that Yusuf (as) implemented, was to take his brother as a slave according to the Sharee’ah of Ya’qub (as). So why did he not take from the system of the King for the violation, if the King had a fixed and specific system?

Het is onmogelijk om ons voor te stellen dat Sayyidina Yusuf (as) enige overtreding van de sharia zou begaan. Dat is omdat hij ma’sum (onfeilbaar) is en zijn Heer hem heeft beschreven als muhsin (goed), oprecht en vroom. Hij is degene die de gevangenis verprefereerde boven verleiding. Hij was degene die oproep tot de islam (Da’wah) deed in de gevangenis. Hij was degene die weigerde de gevangenis te verlaten zonder zijn onschuld te bewijzen. Hij was degene die, vanwege zijn eerlijkheid en integriteit, de bewondering won van de kuffar (Kafir) van zijn samenleving, van de vrouw van de Aziz tot de vrouwen van de stad, zijn twee metgezellen in de gevangenis, de Koning, en zelfs zijn broers, voordat zij zijn identiteit ontdekten.

It is not possible to imagine that Sayyidina Yusuf (as) would commit any violation of the Sharee’ah. That is because he is ma’sum (infallible) and his Lord has described him as muhsin (good), sincere and pious. He is the one who preferred prison to seduction. He was the one who used to give da’wah in prison. He was the one who refused to leave prison without proving his innocence. He was the one who, due to his honesty and integrity, won the admiration of the kuffar of his society, from the wife of the Aziz, to the women of the town, his two companions in prison, the King, and even his brothers, before they discovered his identity.

Het is het vermelden waard dat de Koranexegese (Tafsir) van de situatie van Sayyidina Yusuf (as)

It is worth noting that the tafseer of the situation of Sayyidina Yusuf (as)

en de staat van de koning zijn allemaal zanni (speculatieve interpretatie) tafseer (Koranexegese).

and the State of the King are all tafseer zanni (speculative interpretation).

Dit is ongeacht vanuit welke hoek men het bekijkt. Of de Koning nu de Islam had aanvaard of ongelovig was gebleven, of de autoriteit aan Yusuf was overgedragen vanwege de dood van de Koning of zijn aftreden, of of Yusuf (as) de Aziz werd na de afzetting of dood van de vorige Aziz; de uitleg van Zijn ﷺ zeggen: “Hij had zijn broer niet volgens de wet van de Koning kunnen meenemen.” [TMQ 12:76], of de interpretatie van Zijn ﷺ zeggen: “Stel mij aan over de voorraadschuren van het land…” [TMQ 12:55]; de antwoorden op al deze zaken zijn slechts speculatieve interpretaties. Dit komt doordat de Qur'an ons niet de noodzakelijke details heeft verstrekt om deze definitief te beantwoorden.

This is regardless of whatever angle they may have come from. So whether the King embraced Islam or remained a disbeliever, or whether the authority had been passed onto Yusuf owing to the death of the King or his resignation, or if Yusuf (as) became Aziz after the removal or death of the previous Aziz; the explanation of His 􀀬 saying, “He could not have taken his brother according to the King’s law.” [TMQ 12:76], or the interpretation of His 􀀬 saying, “Set me over the store houses of the land…” [TMQ 12:55]; the answers to all of these are speculative interpretations only. This is because the Qur’an did not provide us with the necessary details to answer them definitively.

Bovendien zijn hun details niet noodzakelijk voor ons om als wetgeving te volgen.

Furthermore, their details are not necessary for us to follow as legislation.

Wat wij hebben vermeld is hierop ook geen uitzondering, aangezien het speculatief is zoals de andere verklaringen. Het verschilt echter van andere meningen in die zin dat het in overeenstemming is met wat de Profeten betaamt wat betreft godsvrucht (Taqwa) en geloof (Iman), en niet in strijd is met de onfeilbaarheid van de Profeten die is vastgesteld in de fundamenten van de religie (Deen). Hoe verder kan een verklaring nog van de waarheid verwijderd zijn wanneer deze in strijd is met een definitieve uitspraak die uit de tong van Yusuf (as) zelf kwam, toen hij anderen verwierp die de geloofsleer (Aqeedah) van afgoderij (Shirk) volgden en de exclusieve verwijzing naar Allah voor het oordeel verlieten, zoals we eerder hebben gezien? Door op deze wijze te werk te gaan, waarbij we de situatie van Yusuf (as) verduidelijken, wensen wij niet een andere mening aan te voeren om het verbod op deelname aan systemen van ongeloof (Kufr) te ondersteunen. Onze visie is de rechtsregel (Hukm) van de Shar’a en geen speculatieve Shar’a-regel. Het is definitief in betekenis en authenticiteit.

What we have mentioned is also no exception to this, since it is speculative like the other explanations. However, it is different from other opinions in the sense that it is in harmony with what befits the Prophets in terms of Taqwa and Imaan, and does not contradict the infallibility of the Prophets that is established in the fundamentals of the deen. How much further can an explanation be from the truth when it contradicts a definite statement uttered by the tongue of Yusuf (as) himself, when he rejected others to follow the ‘Aqeedah of shirk, and to leave the exclusive reference to Allah 􀀬 for judgment, as we have seen previously? By proceeding in this manner, where we clarify the situation of Yusuf (as), we do not wish to bring another opinion to support the prohibition of participating in kufr systems. Our view is the Hukm of the Shar’a and not a speculative Shar’a rule. It is definite in meaning and authenticity.

Iemand zou kunnen zeggen dat Yusuf (as) regeerde volgens de wet van de Koning met de toestemming van Allah (SWT) en zo niet tegen zijn Heer inging. Het antwoord is dat ofwel deze toestemming specifiek voor Sayyiduna Yusuf was, ofwel dat het een algemene toestemming was voor iedereen, wat betekent dat het regeren volgens wetten van ongeloof (Kufr) in die tijd toegestaan was.

Someone might say that Yusuf (as) used to rule by the law of the King by permission of Allah 􀀬 and so did not go against his Lord. The answer is that either this permission was for Sayyiduna Yusuf specifically, or it was a general permission for all, i.e. ruling by kufr laws was lawful at the time.

Als het een specifieke toestemming is voor Sayyiduna Yusuf (as), dan is het voor niemand anders toegestaan om deze toestemming toe te passen. Daarom is het niet aan ons om dit te volgen of als bewijs aan te voeren.

If it is a specific permission for Sayyiduna Yusuf (as), then it is not allowed for anyone else to act upon this permission. Therefore, it is not for us to follow or cite this as proof.

In het tweede geval, indien het voor hun tijd toegestaan zou zijn geweest, dan zou het voor ons de wet (Shar’a) worden van degenen die vóór ons kwamen. De vraag wordt dan: kan de Shar’a van degenen die vóór ons kwamen een Shar’a voor ons zijn? Een groep geleerden van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) en Usul heeft het volgende principe vastgesteld: “de Shar’a vóór ons is geen Shar’a voor ons”, waarbij zij als bewijs vele teksten aanhalen die laten zien dat wat Muhammad ﷺ bracht, de voorgaande wetten volledig heeft opgeheven en in de details sommige delen ervan heeft opgeheven om dit punt te benadrukken. Als wij de mening van deze groep geleerden overnemen, dan zou het voor ons niet toegestaan zijn om de situatie van Yusuf (as) of een andere Profeet te volgen of als bewijs aan te voeren. Een andere groep geleerden van de islamitische jurisprudentie (Fiqh) en Usul heeft een ander principe vastgesteld: “de Shar’a van vóór ons is een Shar’a voor ons, zolang deze niet is opgeheven.” Die geleerden hebben ook hun juridische redenering. Zij zeggen dat als de voorgaande wetten geen enkel nut voor ons zouden hebben, de Qur’an hen niet zou hebben vermeld. Die geleerden zeggen dat wat Muhammad ﷺ bracht, niet alles wat vóór ons kwam in één keer heeft opgeheven.

In the second case, if it had been lawful for their time, then it would come to us being the law (Shar’a) of those who came before us. So the question becomes, can the Shar’a of those who came before us be a Shar’a for us? A group of scholars of Fiqh and Usul have laid down the following principle; “the Shar’a before us is not a Shar’a for us”, citing as proof many texts that show that what Muhammad 􀁕 brought has completely abrogated the previous laws and abrogated some parts of it in the details to emphasize this point. If we adopt the opinion of this group of scholars, then it would not be allowed for us to follow or cite as proof the situation of Yusuf (as) or any other Prophet. Another group of scholars of Fiqh and Usul have laid down another principle; “the Shar’a of before us is a Shar’a for us as long as it has not been abrogated.” Those scholars also have their juristic reasoning. They say that if the previous laws are not to have any use for us, then the Qur’an would not have mentioned them. Those scholars say that what Muhammad 􀁕 brought did not abrogate everything that came before us all at once.

Men zegt dat wat vermeld wordt over de wetten van de voorgaande profeten in de Qur’an en de profetische traditie (Sunnah) wordt erkend als een wet voor ons; behalve wat de Qur’an uit deze wetten heeft afgeschaft en heeft vervangen door nieuwe.

They say that what is mentioned of the laws of the previous Prophets in the Qur’an and the Sunnah are recognized as a law for us; except what the Qur’an abrogated from these laws, and replaced with new ones.

Wanneer we dit principe toepassen op dit onderwerp, wat vinden we dan?

When we apply this principle on this subject matter, what do we find?

Zijn er in onze sharia teksten die het verbieden om te rechtspreken met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard? Is er in de sharia van Muhammad ﷺ of in de sharia die de Qur'an bracht iets vermeld dat ons waarschuwt voor het afwijken, zelfs met een haarbreedte, van deze sharia van Muhammad ﷺ?

In our Sharee’ah, are there texts that prohibit ruling by other than what Allah 􀀬 has revealed? Has anything been mentioned in what the Sharee’ah of Muhammad 􀁕 or the Sharee’ah that the Qur’an brought, which warns us of deviating a hairbreadth from this Sharee’ah of Muhammad 􀁕?

Voorwaar, de sharia van Muhammad ﷺ heeft ons verboden om naar iets anders dan deze te verwijzen voor het oplossen van onze geschillen. Het heeft ons op een definitieve wijze verboden om enige regel over te nemen uit de regels van ongeloof (Kufr) en de tijd van onwetendheid (Jahiliyyah).

Indeed, the Sharee’ah of Muhammad 􀁕 has forbidden us from referring to anything other than it for solving our disputes. It forbade us, in a definite manner, to take any rule from the rules of kufr and jahiliyyah.

Als er wordt beweerd dat dit toegestaan was in de tijd van Sayyiduna Yusuf (as), dan zeggen wij tegen hen die dit beweren dat zelfs als u aanneemt dat het toen toegestaan was, het in de sharia van de Qur'an nu zeker verboden (afgeschaft) is.

If it is claimed that this was lawful in the time of Sayyiduna Yusuf (as), we say to those who claim it that even if you assume that it was lawful then, it is certainly forbidden (abrogated) in the Sharee’ah of the Qur’an now.

De visie dat het oordelen met datgene wat Allah heeft geopenbaard tot de Usul (basisprincipes) behoort en niet tot de vertakkingen, is een onjuiste visie. Dat komt doordat de plaats van de overtuigingen het hart is, en de plaats van de regels van de sharia de ledematen zijn. De geloofsleer (Aqeedah) vormt de basis van de regels van de sharia, terwijl de regels de vruchten van de geloofsleer (Aqeedah) zijn.

The view that ruling by what Allah 􀀬 has revealed is from the Usul (principles) and not from the branches, is an incorrect view. That is because the place of the beliefs is the heart, and the place of the Sharee’ah rules is the limbs. The ‘Aqeedah represents the basis of the Sharee’ah rules whilst the rules are the fruits of the ‘Aqeedah.

De islamitische (Shar’i) regel met betrekking tot de handelingen van de dienaar heeft twee aspecten.

The Shar’ee rule related to the actions of the servant has two aspects.

1 - Het intellectuele en geloofskundige aspect dat aanvaard moet worden.

1 - The intellectual and creedal aspect which must be accepted.

In dit opzicht is het gerelateerd aan de geloofsleer (Aqeedah). Het niet accepteren ervan kan leiden tot ongeloof of zonde, afhankelijk van of het qat’i (beslissend) of zanni (speculatief) is.

In this aspect it is related to the ‘Aqeedah. Non-acceptance of it may lead to disbelief or sin according to whether it is qat’i (decisive) or zanni (speculative).

2 - Het praktische aspect, gerelateerd aan de uitvoering.

2 - The aspect that is practical, relating to execution.

Zo is het gebed (Salah) verplicht (Fard) en moet het worden aanvaard als verplicht (Fard). Het niet aanvaarden ervan als een verplicht (Fard) leidt tot ongeloof (Kufr).

Thus, the Salah is fard and must be accepted as fard. Not accepting it as a fard leads to kufr (disbelief).

Het gebed (Salah) is verplicht (Fard) en moet worden verricht als een verplichting (Fard); het niet verrichten ervan als een verplichting (Fard) leidt tot zonde.

The Salah is fard and must be undertaken as a fard; not undertaking it as a fard leads to sin.

Alcohol is verboden (Haram) en het verbod erop moet worden aanvaard; zeggen dat het toelaatbaar is, zal leiden tot ongeloof (Kufr).

Alcohol is haraam and its prohibition must be accepted; saying it is permissible will lead to kufr.

Alcohol is verboden (Haram) en het drinken ervan is verboden. Het drinken van alcohol zal leiden tot zonde.

Alcohol is haraam and drinking it is forbidden. Drinking alcohol will lead to sin.

Op dezelfde manier is het oordelen met wat Allah (SWT) heeft geopenbaard verplicht (Fard). De aanvaarding ervan is verbonden met geloof (Iman) vanwege de eenduidige tekst die dit onderwerp behandelt. Wat de uitvoering ervan betreft, is het Taa’ah (gehoorzaamheid) en het niet uitvoeren ervan is een ma’siyah (zonde). Dus degene die niet oordeelt met wat Allah (SWT) heeft geopenbaard, wordt beschuldigd van ongeloof (Kufr) als hij niet gelooft in het oordelen met de openbaringen van Allah of als hij het verwerpt. Hij begaat een zonde (die ongeloof (Kufr) uitsluit) als hij het wel aanvaardt maar het niet toepast. Daarom verwijst de uitspraak dat het oordelen met wat Allah (SWT) heeft geopenbaard tot de overeengekomen Usul naar het eerste aspect. Dit is correct. Wat het tweede aspect betreft (het praktische aspect), dit is gerelateerd aan de sharia en de toepassing ervan. Met andere woorden, het heeft betrekking op de furoo’ (takken) en niet op de Usul (de fundamenten). Vanuit dit perspectief wordt het dus onderdeel van de kwestie of het van de Shar’a voor ons is of niet.

In the same way, ruling by what Allah 􀀬 has revealed is fard. Its acceptance is linked to Imaan owing to the definite text that deals with this subject. As for its execution, it is Taa’ah (obedience) and not to execute it is a ma’siyah (sin). So the one who does not rule by what Allah 􀀬 has revealed is charged with kufr if he does not believe in ruling by Allah’s revelations or if he rejects it. He will be committing a sin (which excludes kufr) if he accepts it but does not apply it. Therefore, the statement that ruling by what Allah 􀀬 has revealed is from the agreed Usul refers to the first aspect. This is correct. As for the second aspect (the practical aspect) it is related to the Sharee’ah and its application. In other words, it relates to the furoo’ (branches) and not the Usul (the foundations). So from this perspective it becomes part of the issue of whether it is from the Shar’a before us or not.

Vanuit dit oogpunt hebben we vastgesteld dat Sayyiduna Yusuf niet deelnam aan het bestuur, en het is niet toegestaan deze situatie op deze manier uit te leggen. De uitspraken van de mensen die het tegendeel beweren, worden verworpen, zelfs op basis van hun eigen argumenten. Dit komt doordat de geleerden (Ulama) twee meningen hadden met betrekking tot het principe van Shar’a man qablana (de Shar’a die vóór ons kwam). Eén mening stelt dat de Shar’a vóór ons geen Shar’a voor ons is. Volgens dit begrip wordt de toestemming om deel te nemen aan het jaahili-systeem dus verworpen. De tweede mening stelt dat de Shar’a van degenen vóór ons een Shar’a voor ons is, zolang deze niet is ingetrokken.

From this angle we have established that Sayyiduna Yusuf did not participate in ruling, and it is not allowed to explain this situation in this way. The statements of the people who claim otherwise are rejected, even from their own arguments. This is because the ‘ulema had two opinions regarding the principle of Shar’a man qablana (Shar’a that came before us). One opinion says that the Shar’a before us is not a Shar’a for us. So according to this understanding, the permission to participate in the jaahili system is rejected. The second opinion says that the Shar’a of those before us is a Shar’a for us as long as it has not been abrogated.

Veel verzen (Ayah), de geloofsleer (Aqeedah), de handelingen van de Boodschapper ﷺ—die ons de methode toonde van hoe men de rechtspraak vestigt volgens wat Allah (SWT) heeft geopenbaard—en alle principes van rechtspraak, gaven aan dat het niet toegestaan is om deel te nemen aan systemen van ongeloof (Kufr). Integendeel, de Islam in zijn totaliteit verwerpt een dergelijk begrip. Met andere woorden, als deelname aan jaahili-systemen wettig was in de Shar’a vóór ons, dan is het iets dat onze Shar’a heeft ingetrokken, vanwege de talrijke bewijzen die het verbieden.

Many ayaat, the ‘Aqeedah, the actions of the Messenger 􀁕—who showed us the method of how to establish the ruling by what Allah 􀀬 has revealed—and all of the principles of ruling, indicated that it is not allowed to participate in kufr systems. Rather, Islam in its totality rejects such an understanding. In other words, if participating in jaahili systems was lawful in the Shar’a before us, then it is something our Shar’a has abrogated, due to the numerous evidences that prohibit it.

De visie dat alles wat wordt vermeld over de levens van de Profeten en hun leiding bedoeld is om te worden nagebootst en gevolgd, behoeft uitleg.

The view that everything mentioned from the lives of the Prophets and their guidance, is meant to be emulated and followed, needs explanation.

Alle profeten delen in de kwestie van de geloofsleer (Aqeedah). Zij riepen allen de mensen uit tot het geloof in Allah, al-Waahid (de Enige), al-Khaaliq (de Schepper) en al-Mudabbir (de Bestuurder van alle zaken). Zij riepen de mensen uit tot het geloof in de engelen, boeken, boodschappers en de Laatste Dag.

All the Prophets share in the matter of the ‘Aqeedah. All of them invited people to the belief in Allah, al-Waahid (the One), al-Khaaliq (the Creator) and al-Mudabbir (the organizer of affairs). They invited people to the belief in the angels, books, messengers and the Last Day.

Hij ﷺ zei: “En Wij hebben voor jou geen Boodschapper gezonden, behalve dat Wij hem inspireerden (zeggende): ‘Laa ilaaha illa ana [er is niemand die aanbeden mag worden behalve Ik (Allah)]’, dus aanbid Mij (alleen en niemand anders).” [TMQ 21:25] Zij delen ook in de zaak van de overlevering, het lijden voor de oproep tot de islam (Da’wah), de schade en de ontberingen die daarbij horen, het hebben van sabr (geduld) omwille van Allah en opoffering in Zijn Weg. Hij ﷺ zei:

He 􀀬 said; “And We did not send any Messenger before you (O Muhammad 􀁕) but We inspired him (saying): ‘Laa ilaaha illa ana [none has right to be worshipped but I (Allah)]’, so worship Me (alone and none else).” [TMQ 21:25] They also share in the matter of conveyance, suffering for the sake of the da’wah, its harms and hardships, having sabr (patience) for Allah’s sake and sacrifice in His Path. He 􀀬 said:

“Voorafgaand aan jou (o Muhammad ﷺ) werden (veel) Boodschappers ontkend, maar met geduld verduurdden zij de ontkenning en werden zij gekwetst, totdat Onze Hulp hen bereikte, en niemand kan de Woorden (Besluiten) van Allah veranderen. Voorwaar, de informatie (het nieuws) over de Boodschappers voor jou is jou bereikt.” [6:34]. Hij ﷺ zei: “Er wordt niets tegen jou (o Muhammad ﷺ) gezegd, behalve wat er tegen de Boodschappers voor jou werd gezegd.” [TMQ 41:43] Zij deelden in het uitnodigen van hun volk tot standvastigheid en gehoorzaamheid. Hij ﷺ zei:

“Verily, (many) Messengers were denied before you (O Muhammad 􀁕), but with patience they bore the denial, and they were hurt, till Our Help reached them, and none can alter the Words (Decisions) of Allah. Surely there has reached you the information (news) about the Messengers (before) you.” [6:34]. He 􀀬 said; “Nothing is said to you (O Muhammad 􀁕) except what was said to the Messengers before you.” [TMQ 41:43] They shared in inviting their people to adherence and obedience. He 􀀬 said:

“Wij hebben geen Boodschapper gezonden, behalve om met de toestemming van Allah gehoorzaamd te worden.” [TMQ 4:64] Zij deelden in het feit dat zij werden verworpen door hun volk en dat hun oproep tot de islam (Da’wah) werd belachelijk gemaakt. Hij ﷺ zei: “Wee de mensheid! Er is nooit een Boodschapper tot hen gekomen, behalve dat zij hem bespotten.” [TMQ 36:30]. En Hij ﷺ zei: “En degenen die niet geloofden, zeiden tegen hun Boodschappers: ‘Zeker, wij zullen jullie uit ons land verdrijven, of jullie zullen terugkeren naar onze religie.’ Waarna hun Heer hen inspireerde: ‘Waardeer, Wij zullen de Zalimoon (ongelovigen, onrechtvaardigen) vernietigen. En inderdaad, Wij zullen jullie in het land laten wonen na hen. Dit is voor degene die bang is om voor Mij te staan (op de Dag der Opstanding) en ook bang is voor Mijn Dreiging.’” [TMQ 14:13-14] Zij delen in het feit dat Allah ﷺ hen uiteindelijk de overwinning heeft gegeven. Hij ﷺ zei: “(Zij kregen uitstel) totdat, toen de Boodschappers de hoop hadden opgegeven en dachten dat zij werden ontkend (door hun volk), toen kwam Onze Hulp hen, en wie Wij wilden, werden gered. En Onze Straf kan niet worden afgewend van de mensen die Mujrimoon (crimineel, ongehoorzaam aan Allah) zijn.” [TMQ 12:110] Op deze wijze hebben alle da’waat (boodschappen) die zijn verzonden veel gemeenschappelijke zaken, waarvan wij er enkele hebben vermeld. De positie die zij voor ons innamen, is vermeld. Allah ﷺ heeft hen aan ons vermeld, zodat wij van hen kunnen leren, kunnen reflecteren en vermaning kunnen ontvangen uit de zaken die ons geloof (Iman) versterken, onze vastberadenheid versterken en ons doen toenemen in geduld.

“We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah’s Leave.” [TMQ 4:64] They shared in being rejected by their people and the ridiculing of their da’wah. He 􀀬 said; “Alas for mankind! There never came a Messenger to them but they used to mock at him.” [TMQ 36:30]. And He 􀀬 said; “And those who disbelieved, said to their Messengers: ‘Surely, we shall drive you out of our land, or you shall return to our religion.’ so their Lord inspired them: ‘Truly, We shall destroy the Zalimoon (disbelievers, wrongdoers). And indeed, We shall make you dwell in the land after them. This is for him who fears standing before Me (on the Day of Resurrection) and also fears My Threat.’” [TMQ 14:13-14] They share in the fact that Allah 􀀬 has given them the victory in the end. He 􀀬 said; “(They were reprieved) until, when the Messengers gave up hope and thought that they were denied (by their people), then came to them Our Help, and whomsoever We willed were delivered. And Our Punishment cannot be warded off from the people who are Mujrimoon (criminals, disobedient to Allah).” [TMQ 12:110] In this manner all of the da’waat (messages) used have many things in common, some of which we have mentioned. The position assumed by those before has been mentioned. Allah 􀀬 mentioned them to us so that we may learn from them, reflect and take admonition from those things that strengthen our Imaan, strengthen our resolve, increase us in patience.

Ze verzekeren ons er ook van dat de keten van de oproep tot de islam (Da’wah) hetzelfde is in zijn geloofsleer (Aqeedah), zijn oproep om vast te houden aan de minhaj (weg) van de Alwetende en de Aldoorgrondende, en de uitkomst ervan. De verzen (Ayah's) zijn gekomen om het pad van de oproep tot de islam (Da’wah) voor de moslims te verlichten en hen te informeren over de aard van de oppositie van mensen, de intensivering van de vijandelijkheden tussen ongeloof (Kufr) en geloof (Iman), en de strijd die nooit zal stoppen. Het herinnerde ons ook aan de walaa’ (loyaliteit) aan Allah (SWT) en het zijn van baraa’ (vrij) van afgoderij (Shirk), de goddelijke interventie na de beproeving van geloof (Iman) en vele andere zaken naast de zaken die we hebben vermeld.

They also assure us that the chain of the da’wah is the same in its ‘Aqeedah, its call to adhere to the minhaj (way) of the All-Knowing and All-Informed, and its outcome. The ayaat have come to illuminate the path of the da’wah for the Muslims and to inform them about the nature of people’s opposition, the intensification of hostilities between kufr and Imaan, and the struggle that will never stop. It also reminded us of the walaa’ (loyalty) to Allah 􀀬 and being baraa’ (free) from shirk, the divine intervention after the test of Imaan and many other matters apart from those we have mentioned.

Echter, de levens van de Profeten worden gevolgd in de houdingen die zij aannamen. Zij worden niet gevolgd in de wetgeving. Dit komt doordat Allah (SWT) voor elke Profeet een ander systeem heeft gegeven. Hij (SWT) zei: “Voor ieder (profeet) hebben Wij een Shar’a en een minhaj (weg) gemaakt.” [TMQ 5:48].

However, the lives of the Prophets are followed in the stances they assumed. They are not followed in legislation. This is because Allah 􀀬 has given a different system for every Prophet. He 􀀬 said; “For each (prophet), We made a Shar’a and a minhaj (way).” [TMQ 5:48].

Dit komt doordat elke profeet naar zijn eigen volk werd gestuurd, terwijl de Boodschapper ﷺ naar alle mensen werd gestuurd. Zijn Boodschap was de laatste boodschap. Allah (SWT) beval de volgelingen van andere religies om deze te volgen en het achter te laten wat zij volgden. Hij (SWT) zei: “Voorwaar, de religie (Deen) bij Allah is Islam.” [TMQ 3:19], en Hij (SWT) zei: “En wie een religie zoekt anders dan de Islam, die zal niet van hem aanvaard worden, en in het Hiernamaals zal hij behoren tot de verliezers.” [TMQ 3:85], en Hij (SWT) zei: “En Wij hebben u (O Muhammad ﷺ) het Boek (deze Qur’an) in waarheid neergezonden, ter bevestiging van de Schrift die voorheen kwam (oude Schriften) en als een bewaker daarover.” [TMQ 5:48] Bovendien verschilt de aard van de Boodschap die aan Sayyiduna Muhammad ﷺ is geopenbaard van andere, namelijk dat deze definitief en allesomvattend is.

This is because every prophet was sent to his people whilst the Messenger (peace and blessings be upon him) was sent to all of the people. His Message was the final message. Allah 􀀬 ordered the followers of other religions to follow it and to leave what they had been following. He 􀀬 said; “Truly, the deen with Allah is Islam.” [TMQ 3:19], and He 􀀬 said; “And whoever seeks a religion other than Islam, it will never be accepted of him, and in the Hereafter he will be one of the losers.” [TMQ 3:85], and He 􀀬 said; “And We have sent down to you (O Muhammad 􀁕) the Book (this Qur’an) in truth, confirming the Scripture that came before it (old Scriptures) and dominating over it.” [TMQ 5:48] Furthermore, the nature of the Message revealed to Sayyiduna Muhammad differs from others, in that it is final and comprehensive.

De Islamitische Staat vertegenwoordigt een van de belangrijkste onderdelen ervan, aangezien het wordt beschouwd als de Shar’eeah-methode om de Islam te beschermen, toe te passen en te verspreiden.

The Islamic State represents one of its most important parts, since it is considered the Shar’eeah method to protect, apply and propagate Islam.

Bij de andere profeten zien we dat hun oproep tot de islam (Da’wah) specifiek was voor een bepaald volk en specifiek kwam voor hun volk, met uitsluiting van anderen. Dit betekent dat hun oproep tot de islam (Da’wah) beperkt was tot een specifieke tijd en plaats. Dit is in strijd met de islam, waarvan de Shar’eeah-regels geschikt zijn voor alle tijden en plaatsen. Dit verschil staat analogie tussen de islam en iets anders niet toe. Dit laat de moslims achter om zichzelf te beperken tot het overnemen van enkel de islam, omdat de regels ervan op een manier met elkaar verbonden zijn die past bij de aard ervan. Laten we als voorbeeld de boodschap van Sayyiduna ‘Isa nemen. Deze is duidelijk verschillend van de boodschap van Sayyiduna Muhammad ﷺ, aangezien het een morele en spirituele boodschap is, die geen enkele oproep bevat tot de vestiging van een staat. Het is ook specifiek voor Bani Israel. Hoe kunnen de Shar’eeah-regels dan vergeleken worden?

With the other Prophets we find that their da’wah was specific to a people and came specifically for their people, to the exclusion of others. This means their da’wah was restricted to a specific time and place. This is contrary to Islam whose Shar’eeah rules are suitable for all times and places. This difference does not permit analogy between Islam and anything else. This leaves the Muslims to restrict themselves to adopting from Islam only, because its rules are interlinked in a manner that fits to its nature. Let us take for example the Message of Sayyiduna ‘Isa. It is clearly different from the Message of Sayyiduna Muhammad, since it is a moral and spiritual message, which does not contain any call for the establishment of a State. It is also specific to Bani Israel. So how can the Shar’eeah rules be compared?

Het spijt ons dat we zaken moeten bespreken die vanzelfsprekend zijn in de religie (Deen).

We regret that we have to discuss matters that are obvious in the deen.

Het geeft het niveau aan waartoe de smeekbede (Du’a) vandaag de dag is gedaald. Het enige wat we kunnen zeggen is wat de Edele Qur’an tegen Sayyiduna Muhammad ﷺ zei: “Zeg: ‘Dit is mijn weg; ik roep uit met zekerheid tot Allah, ik en degenen die mij volgen...’” [TMQ 12:108] “Hij kon zijn broer niet meenemen volgens de wet van de Koning (als slaaf), behalve wat Allah het wilde.” [TMQ 12:76] “(Yusuf) zei: ‘Stel mij aan over de voorraadschuren van het land; ik zal ze inderdaad bewaken met volledige kennis.’” [TMQ 12:55] “En Wij hebben geen Boodschapper vóór jou gestuurd (o Muhammad ﷺ), maar Wij hebben hem geïnspireerd (zeggende): ‘Laa ilaaha illa ana [niemand heeft het recht aanbeden te worden behalve Ik (Allah)] aanbid Mij (Alleen en niemand anders).’” [TMQ 21:25] “Voorwaar, (veel) Boodschappers werden vóór jou ontkend (o Muhammad ﷺ), maar met geduld droegen zij de ontkenning, en zij werden gekwetst, totdat Onze Hulp hen bereikte, en niemand kan de Woorden van Allah veranderen. Voorwaar, de informatie (het nieuws) heeft jou bereikt

It indicates the level to which the du’aa today have descended. All we can say is what the Noble Qur’an said to Sayyiduna Muhammad 􀁕; “Say: ‘This is my way; I invite unto Allah with sure knowledge, I and whosoever follows me…’” [TMQ 12:108] “He could not take his brother by the law of the King (as a slave), except that Allah willed it.” [TMQ 12:76] “(Yusuf) said: ‘Set me over the store-houses of the land; I will indeed guard them with full knowledge.’” [TMQ 12:55] “And We did not send any Messenger before you (O Muhammad 􀁕) but We inspired him (saying):’Laa ilaaha illa ana [none has right to be worshipped but I (Allah)] worship Me (Alone an none else).’” [TMQ 21:25] “Verily, (many) Messengers were denied before you (O Muhammad 􀁕), but with patience they bore the denial, and they were hurt, till Our Help reached them, and none can alter the Words of Allah. Surely there has reached you the information (news)

“...over de Boodschappers (vóór) jou.” [TMQ 6:34] “Wij hebben geen Boodschapper gezonden, behalve om gehoorzaamd te worden met de toestemming van Allah.” [TMQ 4:64] “We woe de mensheid! Er is nooit een Boodschapper naar hen gekomen, behalve dat zij hem bespotten.” [TMQ 36:30] “En degenen die ongeloofden, zeiden tegen hun Boodschappers: ‘Zeker, wij zullen jullie uit ons land verdrijven, of jullie zullen terugkeren naar jullie religie.’ Dus inspireerde hun Heer hen: ‘Waarin, Wij zullen de Zalimoon (ongelovigen, onrechtvaardigen) vernietigen. En inderdaad, Wij zullen jullie in het land laten wonen na hen. Dit is voor degene die vreest voor het staan voor Mij (op de Dag van de Opstanding) en ook vreest voor Mijn Dreiging.’” [TMQ 14:13-14] “(Zij kregen uitstel) totdat, toen de Boodschappers de hoop hadden opgegeven en dachten dat zij werden ontkend (door hun volk), toen kwam Onze Hulp hen tegemoet, en wie Wij wilden, werden gered. En Onze Straf kan niet worden afgewend van de mensen die Mujrimoon (crimineel, ongehoorzaam aan Allah) zijn.” [TMQ 12:110]

about the Messengers (before) you.” [TMQ 6:34] “We sent no Messenger, but to be obeyed by Allah’s Leave.” [TMQ 4:64] “Alas for mankind! There never came a Messenger to them but they used to mock at them.” [TMQ 36:30] “And those who disbelieved, said to their Messengers: ‘Surely, we shall drive you out of our land, or you shall return to your religion.’ so their Lord inspired them: ‘Truly, We shall destroy the Zalimoon (disbelievers, wrongdoers). And indeed, We shall make you dwell in the land after them. This is for him who fears standing before Me (on the Day of Resurrection) and also fears My Threat.’” [TMQ 14:13-14] “(They were reprieved) until, when the Messengers gave up hope and thought that they were denied (by their people), then came to them Our Help, and whomsoever We willed were delivered. And Our Punishment cannot be warded off from the people who are Mujrimoon (criminals, disobedient to Allah.)” [TMQ 12:110]