De Shar’a heeft bepaalde zaken verplicht gesteld en andere verboden.

The Shar’a has obliged some matters and prohibited some others.

Het stond mensen niet toe om deze op welke wijze dan ook te wijzigen, te veranderen of te verdraaien. De Alwijze Wetgever heeft rukhsah (vergemakkelijking) verleend

It did not allow people to alter, change or distort them in any way. The All-Wise Legislator has granted rukhsah (dispensation)

waar Hij weet dat zij nodig zullen zijn. Waar Hij geen rukhsah heeft gegeven, heeft Hij de mensen niet toegestaan te ontsnappen aan de rechtsregel (Hukm), zelfs niet als hun verlangens en Shayateen deze ontsnapping aantrekkelijk voor hen maakten onder de titel van voordeel. Degene die het achterlaten toestaat van wat Allah verplicht heeft gesteld en de schending toestaat van wat Allah heeft verboden enzovoort, zonder een rukhsah van Allah, is een ongelovige (Kafir) of een onwetende Faasiq.

where He knows that they will be needed. Wherever He 􀀬 has not given a rukhsah, He 􀀬 did not allow the people to escape from the hukm, even if their desires and Shayateen made this escape attractive to them, under the title of benefit. The one who permits the abandonment of what Allah 􀀬 has made obligatory and allows the violation of what Allah has prohibited etc, without a rukhsah from Allah 􀀬 is a Kaafir or ignorant Faasiq.

Sommigen hebben afgeleid dat belang (Maslahah) een bewijs is om machtsdeling toe te staan.

Some deduced that maslahah is a proof to allow power sharing.

Zij citeerden de definitie van belang (Maslahah) als de beschrijving van de handeling waaruit altijd of meestal goed of voordeel wordt verkregen, hetzij voor het publiek of voor individuen. Zij zeggen dat de geleerden (Ulama) de sharia onderzochten en dat zij hierdoor werden geleid naar de visie dat de sharia is vastgesteld voor het belang van de dienaren in dit leven en in het hiernamaals.

They quoted the definition of maslahah as being the description of the action from which good or benefit is always or mostly acquired, whether for the public or individuals. They say that the ‘ulema examined the Sharee’ah and through this they were guided to the view that the Sharee’ah has been set down for the interests of the servants in this life and the hereafter.

Zij voerden het voorbeeld aan van Masalih Mursalah (niet-gedefinieerde belangen) en de kwesties waarop deze zijn gebaseerd. Zij zeiden dat machtsdeling niet is toegestaan via Masalih Mursalah, omdat duidelijke teksten op een beslissende wijze hebben aangegeven dat degene die deelneemt aan het Jahili-bestuur zondig is.

They cited the example of Masalih Mursalah (undefined interests) and the issues on which it is based. They said that powersharing is not allowed by way of Masaalih Mursalah, because clear texts have indicated in a decisive way that the one who participates in the Jahili rule is sinful.

In plaats daarvan verwijst de deductie hier naar het verkiezen van het beste van twee goede zaken, en het herkennen van wat het slechtste is van twee kwade zaken; het verkrijgen van het grotere van twee belangen door het mindere ervan te negeren, en het vermijden van het grotere van twee schades door het mindere ervan te aanvaarden.

Rather, the deduction here refers to the preference of the best out of two good things, and recognising which is worse out of two evil things; the acquisition of the greater of two interests by ignoring the lower of them, and avoiding the greater of two harms by accepting the lower of them.

Zij zeiden dat dit pad in de sharia duidelijke kenmerken heeft. Zo heeft de Islam alcohol en gokken verboden, zelfs nadat is vermeld dat er voordeel voor de mensen in zit, maar het is een klein voordeel dat wordt overschaduwd door de grote schade die erin zit.

They said that this path in the Sharee’ah has clear features. So Islam has forbidden alcohol and gambling, even after stating that there is benefit in them for the people, but it is a small benefit, outweighed by the great harm in them.

De Shar’a heeft het strijden verplicht gesteld, ondanks het feit dat gelovigen zullen vergaan en hun bezit zullen verliezen, omdat er in het strijden grote voordelen zijn die dierbaar zijn voor de Heer (SWT) en grote voordelen voor de dienaren.

The Shar’a has obliged fighting despite the fact that believers will perish and lose their wealth, because in the fighting there are great benefits dear to The Lord 􀀬 and great benefits for the servants.

In de islamitische geschiedenis hanteerden de heersers en geleerden deze methode bij het voortzetten van de islam. Daarom onthield de Boodschapper ﷺ zich ervan om de Kaaba te slopen en deze te herbouwen op de fundamenten van Ibraheem, ondanks de religieuze voordelen die daarmee gepaard zouden gaan. Dit komt doordat de schade die zou ontstaan groter zou zijn dan het voordeel van het corrigeren van de structuur van de Kaaba. Hij ﷺ zei tegen zijn vrouw ‘A’ishah (radhiyallahu ‘anha): “Als het niet voor jouw volk was geweest, die pas onlangs (uit de) tijd van onwetendheid (Jahiliyyah) waren gekomen, zou ik de Kaaba hebben gesloopt en er twee deuren aan hebben gegeven.” [Gerapporteerd door Tirmidhi en Nasa’i]; en zij brengen vele andere voorbeelden naast deze.

In the Islamic history the rulers and scholars used to adhere to this method in proceeding with Islam. Hence, the Messenger 􀁕 abstained from demolishing the Ka’bah and rebuilding it on the foundations of Ibraheem, despite the religious benefits in doing so. This is because the harm that will be entailed will be greater than the benefit in correcting the structure of the Ka’bah. He 􀁕 said to his wife ‘A’ishah 􀁗; “Had it not been for your people, who had just recently (come out of) Jahiliyyah, I would have demolished the Ka’bah and given it two doors.” [Reported by Tirmidhi and Nasa’i]; and they bring many other examples aside from these.

Vanuit dit perspectief zeggen zij dat er geen twijfel bestaat dat deelname aan een jahili-regering immense schade berngt. Deze regeringen voeren de heerschappij van Taghut uit, wijken af van Zijn bevel en betwisten Zijn heerschappij; “Het bevel (of het oordeel) is aan niemand behalve Allah.” [TMQ 12:40], “En Hij laat niemand delen in Zijn besluit en heerschappij.” [TMQ 18:26].

From this perspective they say there is no doubt that participating in a jahhili government has immense harms. These governments implement the rule of Taghut and deviate from His 􀀬 order and dispute His rule; “The command (or judgement) is for none but Allah.” [TMQ 12:40], “And He makes none to share in His Decision and Rule.” [TMQ 18:26].

Ondanks dit zeggen zij dat de beweging kan inzien dat machtsdeling in sommige gevallen een groot voordeel zal opleveren voor de islam, de moslims en de islamitische beweging. Het kan leiden tot de verwijdering van de Taghut en de erkenning van de waarheid. Laten wij enkele van hun uitspraken hierover citeren, om hun visie in haar ware aard te begrijpen. Wanneer hun manier van denken en hun mening vervolgens is weerlegd, zullen we begrijpen in welke mate zij zich hebben verwijderd van de islamitische (Shar’i) manier van denken. Zijzelf zeggen het volgende.

Despite this, they say the movement may see that power sharing will realise a great benefit for Islam, Muslims and the Islamic movement, in some cases. It may lead to the removal of the Taghut and acknowledgment of the truth. Let us quote some of their statements regarding this, in order to understand their view in its true nature. Then, when their method of thinking and their opinion has been refuted, we will understand the extent to which they have distanced themselves from the Shar’ee method of thinking. They themselves say the following.

- De deelname van de moslim aan een jaahili-bestuur zal hem in een grote tegenstrijdige situatie brengen. De moslim wordt verplicht om de staten van Taghut te bevechten, dus hoe is het mogelijk voor hem om degene te zijn die het bewind van Taghut vestigt? Allah (SWT) heeft Zijn visie gegeven op degenen die beweren te geloven, en daarna naar de Taghut verwijzen voor oordeel; “Heb je degenen (de hypocrieten) gezien die beweren te geloven in dat wat naar jou is neergezonden en in dat wat vóór jou is neergezonden, terwijl zij naar de Taghut (valse rechters, etc.) willen gaan voor oordeel (in hun geschillen), terwijl het hen is bevolen hen te verwerpen. Maar de duivel (Shaytan) wenst hen ver in het dwaalpad te leiden.” [TMQ 4:60] - Het gehoorzamen van de Tawagheet (meervoud van Taghut) die wetgeving uitvaardigen in strijd met het gebod van Allah (SWT), betekent dat men hen als heren neemt in plaats van Allah als de Heer te nemen, zoals Hij (SWT) heeft gezegd over de mensen van het Boek.

- The Muslim’s participation into a jaahili rule will put him in a big contradictory situation. The Muslim is required to fight the states of Taghut, so how is it possible for him to be the one who establishes the rule of Taghut? Allah 􀀬 has given His view of those who claim to believe, and then after that refer to the Taghut for judgement; “Have you seen those (hypocrites) who claim that they believe in that which has been sent down to you, and that which was sent down before you, and they wish to go for judgement (in their disputes) to the Taghut (false judges, etc), while they have been ordered to reject them. But Shaytan (satan) wishes to lead them far astray.” [TMQ 4:60] - Obeying the Tawagheet (pl. of Taghut) that legislate contrary to the order of Allah 􀀬 means taking them as lords instead of taking Allah as The Lord, as He 􀀬 has said regarding the people of the Book.

“Zij (Joden en Christenen) namen hun rabbijnen en hun monniken tot heer boven Allah, en (zij namen ook als hun Heer) de Messias, de zoon van Maryam, terwijl hen werd bevolen om niets dan Eén Ilah (God - Allah) te aanbidden.” [TMQ 9:31]. De Boodschapper ﷺ legde aan ‘Addi b. Haatim uit dat de betekenis van het nemen van hen als heren is dat zij hen gehoorzaamden wanneer zij toelieten wat Allah ﷺ had verboden en verboden wat Allah ﷺ had toegestaan.

“They (Jews and Christians) took their rabbis and their monks to be their lords besides Allah, and (they also took as their Lord) Messiah, son of Maryam, while they were commanded to worship none but One Ilah (God - Allah).” [TMQ 9:31]. The Messenger 􀁕 explained to ‘Addi b. Haatim that the meaning of taking them as lords is to obey them when they allowed what Allah 􀀬 had forbidden and prohibited what Allah 􀀬 permitted.

- Tegenwoordig zijn we eraan gewend te zien dat de heersers de rechtvaardige moslims die zij benoemen, gebruiken als een sieraad om hun lelijke bewind te versieren en om de eenvoudigen en de massa te misleiden. Daarom zeggen de heersers dat als zij op onwaarheid zouden zijn, zovoor of zovoor niet met hen de macht zou hebben willen delen.

- Nowadays we are accustomed to see the rulers using the upright Muslims, that they appoint, as an ornament to adorn their ugly rule, and to deceive the simple-minded and the masses. Hence the rulers say that if they were on falsehood, then so and so would not have accepted to share power with them.

- Wat de zaken erger maakt, is dat zij onrechtvaardige en tirannieke wetten aannemen via de moslimminister; en nadat de wetten hun kwaadaardige doelen hebben bereikt, werpen zij hem weg, zoals men een dadelpit weggooit.

- What makes things worse is that after they pass unjust and tyrannical laws through the Muslim minister; and the laws have achieved their evil aims, they discard him, in the way one discards a datestone.

- Macht delen is een teken van een neiging naar degenen die onrecht begaan. Allah (SWT) heeft ons hierover gewaarschuwd toen Hij zei: “En neig niet naar degenen die onrecht doen, anders zal het Vuur jullie raken.” [TMQ 11:113] Bovendien verlengt macht delen het leven van een jaahili-bestuur.

- Powersharing is an indication of inclination toward those who commit injustice. Allah 􀀬 has warned us of this when He said; “And incline not toward those who do wrong, lest the Fire should touch you.” [TMQ 11:113] In addition, powersharing prolongs the life of a jaahili rule.

Het is voor ons voldoende om te weten dat degene die deelneemt aan deze uitspraak, zal worden ondergebracht bij hen over wie Allah (SWT) heeft gezegd: “En wie niet oordeelt naar dat wat Allah heeft geopenbaard, zij zijn de Kaafirun (ongelovigen).” [TMQ 5:44], en: “En wie niet oordeelt naar dat wat Allah heeft geopenbaard, zij zijn de zaalimun (onrechtvaardigen, onderdrukkers).” [TMQ 5:45]; en: “En wie niet oordeelt naar dat wat Allah heeft geopenbaard, zij zijn de Faasiqun (overtreeders).” [TMQ 5:47]. Al deze punten zijn niet verborgen voor de leiders en da’ees van deze bewegingen. De duidelijke aard van de ayaat (verzen) en hun aanwijzingen zijn in het minste geen stuk verborgen voor degene die hen onderzoekt.

- It is enough for us to know that the one who participates in this ruling, will be included amongst those about whom Allah 􀀬 said; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44], and; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the zaalimun (unjust, oppressors).” [TMQ 5:45]; and; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Faasiqun (transgressors).” [TMQ 5:47] All of these points are not hidden from the leaders and da’ees of these movements. The clear nature of the ayaat and their indications are not in the least bit hidden from the one who examines them.

Ondanks dit alles wat zij zelf hebben gezegd, voegen zij eraan toe dat de beweging in sommige gevallen het standpunt kan innemen dat machtsdeling een groot voordeel zal opleveren voor de Islam, de moslims en de islamitische beweging. Het kan zelfs leiden tot de verwijdering van de taghut en een versterking van de waarheid.

Despite all of this that they themselves have said they add that the movement may in some cases take the view that powersharing will realise a great benefit for Islam, Muslims and the Islamic movement. It may even lead to the removal of the taghut and a strengthening of the truth.

We kunnen de voordelen die voortvloeien uit de machtsdeling van de islamitische beweging samenvatten aan de hand van de volgende punten:

We can summarise the benefits arising from the powersharing of the Islamic movement under the following points:

1 - Om complotten tegen de islamitische beweging te voorkomen door jezelf vertrouwd te maken met wat er achter gesloten deuren plaatsvindt, en ertegen te werken om deze te dwarsbomen.

1 - To prevent plots against the Islamic movement by familiarising oneself with what takes place behind closed doors, and working to thwart it.

2 - Om een beeld te geven van de groep dat zij in staat is om de mensen te leiden en niet slechts een groep derwisjen is.

2 - To give an image of the group that it is able to lead the people and not just a group of dervishes.

3 - Om het vertrouwen in de Islam te herstellen, als zijnde in staat om de publieke en private aangelegenheden van het leven te organiseren.

3 - To restore confidence in Islam, as being able to organise the public and private affairs of life.

4 - Om de ervaring van de groep te vergroten in de wijze van het besturen van de staat.

4 - To increase the experience of the group in the ways of administering the rule.

5 - Zodat de beweging bekend raakt met het bestaande regime, zodat zij zichzelf tegen het kwaad ervan kan beschermen.

5 - So that the movement becomes familiar with the existing regime so that it can protect itself from its evil.

6 - Het trainen en opleiden van speciale islamitische cadres via de beurzen die door de overheid worden georganiseerd.

6 - To train and educate the special Islamic cadres through the scholarships organised by the government.

7 - Om een collectie individuen voort te brengen uit de islamitische groep, die een hoge status zullen hebben onder de mensen. Zij zullen de mensen zijn die de meeste moeilijkheden van de groep en haar leden oplossen.

7 - To produce a collection of individuals from the Islamic group, who will have a high standing amongst people. They will be the people who solve most of the difficulties of the group and its members.

8 - Om de islamitische centra te vergroten en de centra van ongeloof (Kufr) te bestrijden.

8 - To increase the Islamic centres and fight the centres of kufr.

9 - Om de islamitische kadres te trainen in politiek en hoe zij de spelletjes ervan kunnen afweren.

9 - To train the Islamic cadres in politics and how to repel its games.

1 0- Om te profiteren van de reputatie van de autoriteit ten gunste van de groep.

1 0- To benefit from the reputation of the authority for the benefit of the group.

11 - Als de groep zich onthoudt van deelname, dan kunnen de anderen die wel deelnemen vijanden van de Islam zijn, die al hun inspanningen gebruiken om de Islamitische beweging aan te vallen en de Islam en de moslims te vernietigen.

11 - If the group abstained from participating, then the other ones who participate may be enemies of Islam, who use all their efforts to attack the Islamic movement and to destroy Islam and the Muslims.

We hebben hun visie in enige mate gedetailleerd behandeld, hoewel onze behandeling gericht was op weerlegging en niet op het citeren. Dit is om de ware aard ervan op een duidelijke manier te begrijpen, en zodat men kan zien in welke mate zij de durf hebben getoond in hun onbeschaamtheid tegen de religie (Deen) van Allah ﷺ, wanneer zij fatwa's uitvaardigen die de Schepper van de hemelen en de aarde tot woede brengen en afschuw onder de gelovigen opwekken, zonder respect voor het recht van Allah ﷺ, of het naleven van Zijn bevel. Het was ook zodat de moslim kan zien in welke mate hun visie botst met de definitieve islamitische (Shar’i) regels, die op geen enkele wijze kunnen worden aangepast, en kan zien hoe ver zij verwijderd zijn van het vasthouden aan de juiste methode van de Islam in istinbaat (deductie); en om hun uitvinding van een nieuwe methode te tonen – waarvan de tekenen verschenen tijdens de neergang van de moslims en die beïnvloed werd door de westerse manier van denken – en zodat wij hun gedachten in detail kunnen volgen en weerleggen, en hun manier van denken kunnen volgen en ontkrachten.

We have addressed their view in some detail, though our address was in respect of refutation and not quotation. This is in order to understand its true nature in a clear manner, and so that one can see the extent to which they have dared to go in their insolence against the deen of Allah 􀀬, when they issue fatawa that anger the Creator of the heavens and earth and incite revulsion amongst the believers, without respect for the right of Allah 􀀬, or abiding to His order. It was also so that the Muslim can see the extent to which their view clashes with the definite Shar’ee rules, which cannot be tampered with in any way, and see how far away they are from adhering to the correct method of Islam in istinbaat (deduction); and to show their invention of a new method - whose signs appeared during the decline of the Muslims and were influence by the western way of thinking - and so that we can follow their thoughts in detail and refute them, and follow their way of thinking and disprove it.

Een van de duidelijke en beslissende islamitische (Shar’i) regels - waarin zelfstandige rechtsvinding (Ijtihad) niet is toegestaan - is dat het niet toegestaan is om in woeker (Riba) te handelen. Allah (SWT) heeft het duidelijk verboden toen Hij zei: “Allah heeft de handel toegestaan en de woeker (Riba) verboden.” [TMQ 2:275]. Dit zijn definitieve islamitische (Shar’i) aanwijzingen die in deze kwestie duidelijk zijn geformuleerd, zoals toen Hij (SWT) zei: “Allah zal de woeker (Riba) vernietigen en de Sadaqaat zal doen toenemen.” [TMQ 2:276]. Allah (SWT) heeft ook gewaarschuwd tegen degenen die met woeker (Riba) handelen en heeft hen een oorlogsverklaring gegeven. Hij (SWT) zei:

One of the clear and decisive Shar’ee rules - in which Ijtihaad is not allowed - is that it is not allowed to deal in usury. Allah 􀀬 has clearly forbidden it when he said; “Allah has permitted trading and forbidden Riba (usury).” [TMQ 2:275]. These are definite Shar’ee indications that have been roughly worded in the issue, such as when He 􀀬 said; “Allah will destroy Riba (usury) and will give increase for Sadaqaat.” [TMQ 2:276]. Allah 􀀬 also warned those dealing with usury and gave them of a declaration of war. He 􀀬 said:

“O jullie die geloven! Wees vrees voor Allah en laat dat wat nog aan jullie rest van woeker (Riba) over, indien jullie (werkelijk) gelovigen zijn. Als jullie dit niet doen, weet dan dat er een oorlog van Allah en Zijn Boodschapper ﷺ tegen jullie is...” [TMQ 2:278-279]. Hij ﷺ beschreef degenen die woeker eten; “Degenen die woeker (Riba) eten, zullen (op de Dag der Opstanding) niet opstaan behalve zoals de opstanding van een persoon die door de duivel (Shaytan) is geslagen, waardoor hij tot waanzin wordt gedreven.” [TMQ 2:275]. De Boodschapper (Rasul) van Allah ﷺ rekende het tot de zware zonden en verbond het aan het plegen van afgoderij (Shirk) met Allah, toen hij zei; “Blijf weg van de zeven Mubiqaat (zware zonden).” Zij zeiden:

“O you who believe! Be afraid of Allah and give up what remains (due to you) from Riba (usury) (from now onward), if you are (really) believers. If you do not do it, then take a notice of war from Allah and His Messenger...” [TMQ 2:278-279]. He 􀀬 described those who eat usury; “Those who eat Riba (usury) will not stand (on the Day of Resurrection) except like the standing of a person beaten by Shaytan leading him to insanity.” [TMQ 2:275]. The Rasool of Allah 􀁕 counted it as one of the grave sins and linked it to making Shirk with Allah, when he said; “Stay away from the seven Mubiqaat (grave sins). They said:

‘Wat zijn zij, o Boodschapper (Rasul) van Allah?’ Hij zei: ‘Afgoderij (Shirk) jegens Allah, magie, het doden van een ziel die Allah heeft verboden behalve met recht, het eten van rente, het eten van het vermogen van de wees, het vluchten van het slagveld, het beschuldigen van gelovige, eerlijke en kuis vrouwen van zedeloosheid.’ Ondanks dit alles zien we hen verschijnen – in overeenstemming met deze methode – terwijl zij zeggen dat het omgaan met rente is toegestaan! Wat is er gebeurd met het expliciete en definitieve verbod? Waar is de waarschuwing en de dreiging gebleven? Met deze methode veranderen en wijzigen zij de regels van Allah ﷻ, vervagen zij de islamitische (Shar’i) regel, en maken zij nalatigheid in zaken van de religie (Deen) tot iets natuurlijks en tot een kenmerk van de moslim.

‘What are they O Rasool of Allah?’ He said: ‘Shirk with Allah, magic, killing a soul Allah has forbidden except by right, eating usury, eating the wealth of the orphan, turning back from the battlefield, defamation of believing, honest, chaste women.’” Despite all this, we see them coming out – in accordance with this method - saying that dealing with usury is allowed! What has happened to the explicit and definite prohibition? Where did the warning and threat go? With this method they are altering and changing the rules of Allah 􀀬, blurring the Shar’ee rule, and they are making negligence in matters of the deen a natural thing and a characteristic of the Muslim.

Evenzo is het rechtspreken naar wat Allah (SWT) heeft geopenbaard verplicht (Fard). Volgens hun eigen getuigenis is het verplicht om de heerschappij exclusief aan Allah (SWT) toe te schrijven. Ondanks dit — volgens hun vernieuwde methode — zijn zij begonnen de moslim toe te staan deel te nemen aan de heerschappij van ongeloof (Kufr). Kijk naar wat we zojuist hebben geciteerd om te zien hoeveel zij die zichzelf omschrijven als leiders en geleerden van de islamitische beweging zijn afgeweken van de waarheid, ook al behoren leiders niet te liegen tegen hun mensen.

Likewise, ruling by what Allah 􀀬 has revealed is Fard. According to their own testimony it is obligatory to make the rule exclusively for Allah 􀀬. Despite this - according to their innovated method - they have started to allow the Muslim to participate in the rule of kufr. Look at what we have just quoted to see how much those who describe themselves as leaders and scholars of the Islamic movement have deviated from the truth, even though the leaders are not supposed to lie to their people.

Zij hebben zelf gezegd:

They themselves have said:

- Er is geen twijfel aan dat deelname aan een jaahili-regering immense schade berokkent. Deze regeringen voeren de heerschappij van Taghut uit, wijken af van het gebod van Allah en verzetten zich tegen Zijn Heerschappij.

- There is no doubt that participating in a jaahili government has immense harms. These governments implement the rule of Taghut and deviate from the order of Allah 􀀬 and oppose His Rule.

- De deelname van de moslim aan een jaahili-bestuur zal hem in een grote tegenstrijdigheid brengen. De moslim wordt verplicht om tegen de staten van Taghut te strijden, dus hoe is het mogelijk dat hij degene is die het bewind van Taghut vestigt?

- The Muslim’s participation in a jaahili rule will place him in a big contradiction. The Muslim is required to fight the states of Taghut, so how is it possible for him to be the one who establishes the rule of Taghut?

- Het gehoorzamen van de Taghaweet die wetgeving uitvaardigen in strijd met het gebod van Allah ﷺ, betekent dat men hen als heren neemt in plaats van Allah ﷺ als Heer te nemen.

- Obeying the Taghaweet that legislate contrary to the order of Allah 􀀬 means taking them as lords instead of taking Allah 􀀬 as Lord.

- De heersers van tegenwoordig gebruiken degenen die zij aanstellen uit de oprechte moslims als een sieraad om hun lelijke bewind te versieren.

- The rulers today, use those whom they appoint from the upright Muslims as an ornament to adorn their ugly rule.

- De heersers van tegenwoordig laten onrechtvaardige en tirannieke wetten door de moslimminister gaan.

- The rulers today, they pass through the Muslim minister, unjust and tyrannical laws.

- De heersers van tegenwoordig, nadat zij hun boosaardige doelen via de moslimminister hebben bereikt, werpen zij hem weg als een dadelpit.

- The rulers today, after they achieve from the Muslim minister their wicked aims, they throw him like the date seed.

- In machtsdeling is er dan een neiging naar degenen die onrecht begaan.

- In power sharing is then inclination toward those who commit injustice.

- Bij machtsdeling wordt het leven van een jaahili-bestuur verlengd.

- In power sharing, the life of a jaahili rule is prolonged.

- Degene die deelneemt aan het regeren zal worden opgenomen onder degenen over wie Allah heeft gezegd dat zij zijn: "...de Kaafirun (ongelovigen)." [TMQ 5:44].

- The one who participates in ruling will be included amongst those about who Allah said that they are; “…the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44].

“…de zaalimun (onrechtvaardigen, onderdrukkers)” [TMQ 5:45].

“…the zaalimun (unjust, oppressors)” [TMQ 5:45].

“…de faasiqun (overtreeders).” [TMQ 5:47] Ondanks alles wat zij hebben vermeld, komen zij met een mening als deze. Wat een onbeschaamdheid tonen deze mensen tegenover de religie (Deen) van Allah! Wat de zaak erger maakt, is dat zij niet alleen de bevelen van Allah schenden, maar mensen ook uitnodigen om de bevelen van Allah te schenden. Dit is inderdaad een grote zonde.

“…the faasiqun (transgressors).” [TMQ 5:47] Despite all that they have mentioned they come with an opinion such as this. What insolence these people show against the deen of Allah! What makes things worse is that they are not only violating the order of Allah, but inviting people to violate the order of Allah 􀀬. This indeed is a great sin.

Na het presenteren van al deze islamitische (Shar’i) schendingen vragen wij ons af: wat zullen zij bereiken als zij deelnemen aan een heerschappij van ongeloof (Kufr)? Wij dachten dat zij, na hun presentatie van de voorzorgsmaatregelen tegen deze oproep tot de islam (Da’wah), enorme belangen zouden noemen die door de sharia zijn genegeerd, maar zij waren slim genoeg om op te merken wat — volgens hun verworpen logica en onproductieve manier van denken — deze schending van de sharia en de steun van de vijanden van Allah ﷺ verdient. Hun “unieke” gedachtegoed, dat de rol heeft van wetgeven in deze kwestie, heeft de moslims resultaten gebracht die noch de oproep tot de islam (Da’wah) ten goede komen, noch de moslims dichter bij de waarheid of de overwinning brengen, en zij veranderen de realiteit in het minste niet. Integendeel, de resultaten kunnen het tegenovergestelde zijn. De realiteit is als getuigenis van dit feit gekomen.

After presenting of all these Shar’ee violations, we ask; what will they achieve if they participate in kufr rule? We thought that after their presentation of the precautions against this da’wah, they would mention enormous interests that have been ignored by the Sharee’ah, but they were clever enough to notice the thing that - according to their rejected logic and unproductive way of thinking - deserve this violation of the Sharee’ah and the support of the enemies of Allah 􀀬. Their “unique” thought, which has the role of legislating in this issue has brought the Muslims results that do not benefit the da’wah, nor do they draw the Muslims closer to the truth, or the victory, and they do not change reality in the least. Rather the yields may be the opposite. The reality has come as a testimony to this fact.

Zij noemden elf artikelen en zeiden dat dit grote voordelen waren die werden gerealiseerd door deelname aan het jaahili-bestuur. Bij Allah! Kijk naar deze en overweeg hoe triviaal ze zijn in vergelijking met de zware zonden die zijn begaan. Laten we enkele van deze artikelen onderzoeken en er commentaar op geven.

They named 11 articles, and said they were great benefits realised through participation in jaahili rule. By Allah! Look at these and ponder how trivial they are when compared to the grave sins committed. Let us examine some and comment on them.

- Toename van de ervaring van de groep in de wijze waarop het bestuur wordt gevoerd.

- Increase in the group’s experience in the ways of administering the rule.

- Het trainen van de islamitische kadres in politiek en in het afweren van de spelletjes ervan.

- Training the Islamic cadres in politics and to repel its games.

- Train en onderwijs de gespecialiseerde islamitische cadres via beurzen die door de overheid worden georganiseerd.

- Train and educate the specialised Islamic cadres via scholarships organised by the government.

Drie artikelen die betrekking hebben op één onderwerp. Het was passender geweest als ze in één artikel waren geschreven, tenzij men vele ondersteunende argumenten voor de eigen visie wil aanhalen. Dit ondanks de wetenschap dat de zaak niet te maken heeft met hoeveel men kan spreken, maar eerder met de feitelijke juistheid van de visie.

Three articles that relate to one subject. It was more fitting that they are written in one article unless one wants to cite many supporting arguments for one’s view. This is despite the knowledge that the matter is not related to how much one can talk, but rather the actual correctness of the view.

Rechtvaardigen deze artikelen dat moslims de bevelen van hun Heer ongehoorzaam zijn voor het oogmerk van behaalde voordelen? Is er geen ander pad waarlangs men niet de toorn van Allah op zich neemt, waarmee de beweging haar Shabab kan trainen en hun ervaring kan vergroten? Ontbeert de islamitische (Shar’i) methode een dergelijke voorbereiding? De islamitische beweging die op een rechtmatige wijze in het politieke werk duikt, waarbij zij de methodologie van de Boodschapper ﷺ volgt, vergroot hun ervaring en bekendheid met de realiteit van de heersers, en de mate waarin de heersers verbonden zijn met de ongelovige (Kafir) staten, spelletjes en sluwe stijlen. Is de da’ee niet in staat om degene die alcohol drinkt op te roepen om met drinken te stoppen, behalve als de da’ee zelf een café betreedt, alcohol drinkt voor de drinker en het daarna verlaat als een methode om hem ervan te overtuigen dat de drinker het ook kan laten? Bij Allah, hoe zwak zijn de geesten die dergelijke gedachten hebben voortgebracht! Hoe kunnen zij zichzelf toestaan de Wet van Allah te veranderen! Zij noemden ook de volgende drie artikelen:

Do these articles warrant that Muslims disobey the order of their Lord for the sake of benefits realised? Is there not another path by which one does not incur the wrath of Allah through which the movement can train its Shabab and increase their experience? Does the Shar’ee method lack such preparation? The Islamic movement that plunges into the political work in a lawful manner, adhering to the methodology of the Messenger 􀁕, increases their experience and familiarity with the reality of the rulers, and the extent of the rulers links with the Kaafir states, games and cunning styles. Is the da’ee not able to call the one who drinks alcohol to leave drinking, except if the da’ee himself enters a pub, drinks alcohol in front of the drinker and then after that leaves it as a method to convince him that the drinker can also leave it? By Allah, how weak are the minds that have come up with such thoughts! How can they allow themselves to change the Law of Allah! They also mentioned the following three articles:

- De kennismaking van de islamitische beweging met het bestaande regime om zichzelf te beschermen tegen het kwaad ervan.

- Familiarisation of the Islamic movement with the existing regime to protect itself against its evil.

- Om de complotten tegen de islamitische beweging af te weren door haar bekend te maken met wat er in het geheim gebeurt, en ertegen in te gaan om ze te dwarsbomen.

- To repel the plots against the Islamic movement by acquainting it with what takes place in secret, and work to foil it.

- Als de groep zich onthoudt van deelname, dan kan het alternatief zijn dat degenen die wel deelnemen de vijanden zijn die al hun inspanningen gebruiken om de islamitische beweging aan te vallen, of om de islam en de moslims te vernietigen.

- If the group abstained from participating, then the alternative may be that the ones who participate are the enemies who use all their efforts to attack the Islamic movement, or to destroy Islam and the Muslims.

Hier hebben we nog drie artikelen die draaien om één onderwerp, namelijk het beschermen van jezelf tegen het kwaad van de regimes en het afweren van de complotten tegen de Islam en de moslims (Ummah). Dus we kunnen de realiteit presenteren die zij zelf noemen – zonder het met hen eens te zijn – en hen beoordelen op basis van hun eigen principes; we vragen ons af: hebben zij het gevaar werkelijk van de moslimgemeenschap (Ummah) en van zichzelf afgewend door deel te nemen aan het regeren met datgene wat Allah ﷺ niet heeft geopenbaard? In hun eigen woorden zeggen zij dat de heerser de moslim benoemt tot minister om het leven van het regime te verlengen, om zo zijn plannen door te drukken en zijn imago voor het volk te verbeteren.

Here we have another three articles that revolve around one subject, which is to protect oneself from the evil of the regimes and repel the plots against Islam and the Muslims. So we may present the reality that they themselves mention - without agreeing with them - and to judge them by their own principles, we ask; did they really repel the danger from the Ummah and from themselves by participation in ruling by what Allah 􀀬 has not revealed? In their own words, they say that the ruler appoints the Muslim as a minister to prolong the life of the regime, in order to pass its plans and improve its image in front of the people.

Vervolgens, nadat het heeft bereikt wat het wenst, zal het hen uitspugen als een dadelpit.

Then after achieving what it wants, it will spit them out like a date stone.

Dus waar is de bescherming tegen het kwaad en de samenzweringen? Het regime, waartoe de moslims toetreden, zal zijn imago niet verbeteren. Integendeel, hun eigen imago zal worden vertekend, en de mensen zullen hetzelfde oordeel vellen over het regime en degenen die eraan hebben deelgenomen.

So where is the protection from evil and conspiracies? The regime, in which the Muslims enter, would not have its image improved. Rather their own image will be distorted, and the people will pass the same judgement on the regime and those who participated in it.

Ze hebben ook de volgende twee artikelen vermeld, die beter in één artikel hadden kunnen worden geplaatst:

They also mentioned the following two articles, which would have been better placed in one article:

- Om een voorbeeld te geven van hoe de groep in staat is de mensen te leiden.

- To give an example of how the group is able to lead the people.

- Om het vertrouwen in de Islam te geven dat deze in staat is om de zaken van het privéleven en het publieke leven te organiseren.

- To give the confidence in Islam that it is able to organise the private and public life affairs.

De groep zal niet in staat zijn een dergelijk beeld te geven. Integendeel, zij heeft een slecht voorbeeld en een model gegeven dat niet gevolgd kan worden. De realiteit is het grootste bewijs hiervan. Indien er geen oprechte en bewuste islamitische bewegingen waren die dergelijke oproepen tegengingen, en oprecht bezorgde islamitische geleerden, dan zou de islam uit de zielen van de mensen zijn verdwenen, vanwege degenen die deze opvattingen verdedigen ter ondersteuning van de regimes. In het aangezicht van Allah (SWT) en in het aangezicht van Zijn dienaren, hoe groot is het verschil tussen de beweging of de geleerde die leeft in het comfort van de regimes, omringd door de glorie van hun valse leiderschap; die samen met hen de lucht van opschepperige arrogantie inademt, en een beweging of geleerde die de waarheid verkondigt en deze uitvoert, zonder vrees voor de verwijt van wie dan ook; alles omwille van Allah (SWT). Zelfs als hij in de gevangenissen van de heerser geplaatst zou worden, terwijl hij de woorden van Allah (SWT) gedenkt: “Wees daarom geduldig (o Muhammad), zoals de boodschappers van sterke wil geduldig waren.” {TMQ 46:35} “Wacht daarom geduldig (o Muhammad ﷺ) op het besluit van jouw Heer, want voorwaar, u bent onder Onze Toezicht.” {TMQ 52:48} “Wees daarom geduldig (o Muhammad ﷺ). Voorwaar, de Belofte van Allah is waar.” {TMQ 40:55}. Zijn het voorbeelden van deze twee hetzelfde?

The group will not be able to give such an image. Rather it has given a bad example and a model that cannot be followed. The reality is the greatest evidence of this. Had there not been sincere and aware Islamic movements that opposed such calls, and sincerely-concerned Muslim scholars, Islam would have fallen from the souls of the people, owing to the ones who advocate these views in support of the regimes. In the sight of Allah 􀀬 and the sight of His servants, how great is the difference between the movement or scholar who lives in the comfort of the regimes, surrounded by the glory of their false leadership; breathing the air of boastful arrogance with them, and a movement or scholar who proclaims the truth and undertakes it, fearing the blame of nobody; all for the sake of Allah 􀀬. Even if he was placed in the ruler’s prisons, remembering the sayings of Allah 􀀬; “Therefore, be patient (O Muhammad) as did the Messengers of strong will.” [TMQ 46:35] “So wait patiently (O Muhammad 􀁕) for the Decision of your Lord, for verily, you are under Our Eyes.” [TMQ 52:48] “So be patient (O Muhammad 􀁕). Verily, the Promise of Allah is true” [TMQ 40:55]. Are the example of these two the same?

Ze noemden ook vier andere artikelen, die eveneens in één artikel kunnen worden samengevat. Zij zeiden:

They also mentioned four other articles, which can also be summarised into one article. They said:

- Om een collectie individuen uit de islamitische groep te produceren die een hoge status zullen hebben onder de mensen. Zij zullen de mensen zijn die de meeste moeilijkheden van de groep en haar leden oplossen.

- To produce a collection of individuals from the Islamic group who will have a high standing amongst people. They will be the people who solve most of the difficulties of the group and its members.

- Om de islamitische centra te vergroten en de centra van ongeloof (Kufr) aan te vallen.

- To increase the Islamic centres and attack the centres of kufr.

- Om de islamitische kadres te trainen in politiek en hoe zij de spelletjes ervan kunnen afweren.

- To train the Islamic cadres in politics and how to repel its games.

- Om te profiteren van de reputatie van de autoriteit ten gunste van de groep.

- To benefit from the reputation of the authority for the benefit of the group.

Dergelijke artikelen tonen de onbeduidendheid aan van de hoop van degenen die dergelijke standpunten bepleiten. Verdienen dergelijke resultaten het risico om de welgevalligheid van Allah (SWT) niet te verkrijgen en te worden omschreven als Zaalimoon (onrechtvaardigen), Faasiqoon (overtreeders) en steunpilaren van de onderdrukkers? Waarom doet de beweging niet wat zij kan zonder in deze situatie te vervallen? Wij zijn het er niet mee eens dat de beweging deze resultaten zal bereiken als zij Allah (SWT) ongehoorzaam is en deelneemt aan een jaahili-bestuur; integendeel, het resultaat zal het tegenovergestelde zijn voor de groep, en ook voor de oproep tot de islam (Da’wah) en de islam in het algemeen.

Such articles demonstrate the triviality of the hopes of those who advocate such views. Do such results deserve the risk of not gaining the pleasure of Allah 􀀬 and being described as Zaalimoon (unjust), Faasiqoon (transgressors) and supporters of the oppressors? Why doesn’t the movement do what it can without falling into this situation? We do not agree that the movement will achieve these results, if it disobeyed Allah 􀀬 and participated in a jaahili rule, rather the result will be the opposite for the group, and also for the da’wah and Islam generally.

Als de voorstanders van deze visie elf artikelen of redenen kunnen noemen die hen hebben aangezet tot dit gedrag, dan kunnen wij — in overeenstemming met hun verboden manier van denken — veel meer punten noemen die risico's en obstakels vormen voor dergelijke handelingen. Bijvoorbeeld:

If the advocates of this view can mention 11 articles or reasons that have pushed them to behave in this way then we can - in accordance with their prohibited way of thinking - mention many more points that form risks and obstacles to such actions. For example:

- Door deze methode te volgen, leren degenen die verantwoordelijk zijn voor de beweging en de shabab hypocrisie. Wanneer zij in de aanwezigheid zijn van de heersers die hen toestaan deel te nemen aan het bestuur, zeggen zij tegen hen wat hen zal behagen. Wanneer zij alleen zijn met de mensen, zeggen zij iets anders, en zij proberen hen ervan te overtuigen dat zij dichter bij de heerser en het bestuur komen, om zo de macht te grijpen en het initiatief van de heerser over te nemen.

- Following this method, those responsible for the movement and the shabab, learn hypocrisy. When they are in the presence of the rulers who accept them to participate in ruling, they say to them what will please them. When they are alone with the people, they say something else, and they try to convince them that they are drawing closer to the ruler and the rule, so as to seize the rule and take the initiative from ruler.

- De benaderingen van de groep worden verwaterd, zelfgenoegzaam en laks ten koste van de radicale benadering en radicale verandering.

- The approaches of the group become diluted, complacent and leniant at the expense of the radical approach and radical change.

- Het regime krijgt de ruimte om de aantallen en aanhangers van de beweging te tellen, hun verborgen zaken bloot te leggen en hun geheimen te ontdekken. Het regime kan verschillen tussen de leden van de groep ontdekken, en zal daarom werken aan het versterken en aanmoedigen van deze verschillen, om zo de groep gemakkelijk te kunnen controleren en deze uiteen te laten vallen wanneer de behoefte ontstaat.

- The regime is allowed to count the numbers and supporters of the movement and expose their hidden things and find out their secrets. The regime may discover differences between the members of the group, and so it will work to strengthen and encourage these differences, so as to easily control the group, and split it up when the need arises.

De oproep tot de islam (Da’wah) van een dergelijke groep zal beperkt blijven tot de regels die geen gevaar vormen voor het regime, en zij zullen zwijgen over de vitale kwesties, waardoor zij een onjuist beeld geven van de oproep tot de islam (Da’wah) en de islam.

- The da’wah of such a group will be limited to the rules that do not represent a danger to the regime, and remain silent over the vital issues, thus giving an incorrect view of the da’wah and Islam.

- Wanneer het regime toestemming verleent aan de islamitische beweging die binnen het regime werkt om instituten op te richten waarmee de groep haar werk kan uitvoeren, wordt de groep een gevangene van deze instituten, en zal zij vrezen dat het regime deze in handen kan krijgen en kan confisqueren.

- When the regime grants permission to the Islamic movement that is working within it, to establish institutions through which the group can undertake their work, the group becomes a captive of the institutions, and will fear that the regime may get its hands on them and confiscate them.

Dus zij zullen geen enkel oordeel vellen over zaken die het regime zullen verontrusten, en daarom denken zij er niet aan om zich ervan los te maken.

So they will not pass any judgement on things that will upset the regime, and consequently they do not think of breaking away from it.

- Wanneer de islamitische beweging ermee instemt om deel te nemen aan een jaahili-systeem, geeft zij rechtvaardiging aan de regimes om de islamitische bewegingen die werken voor verandering volgens de methode van de Boodschapper ﷺ, hard aan te pakken, door degenen die tegen het regime werken als fundamentalisten en fanatici te beschouwen. Degenen die met het regime samenwerken, worden daarentegen als gematigd en verlicht beschouwd. Het is een vreemde zaak, en de voorstanders van deze lichte benaderingen hebben studies geschreven waarin zij hebben aangegeven dat zij, vanwege hun methodologie, de gematigden zijn met wie de regimes kunnen samenwerken, terwijl de anderen fanatici zijn.

- When the Islamic movement accepts to participate in a jaahili system, it gives justification to the regimes to clamp down on the Islamic movements that are working for change according to the method of the Messenger 􀁕, by considering those working against the regime as fundamentalists and zealots. Those cooperating with the regime, on the other hand are considered moderate and enlightened. It is a strange matter, and the advocates of these leniant approaches have written studies in which they have indicated that, due to their methodology, they are the moderates with whom the regimes can cooperate whilst the others are zealots.

- De concepten van dergelijke islamitische groepen zijn veranderd om aan te sluiten bij de bestaande omstandigheden. Bijvoorbeeld, het niet heffen van hoofdelijke belasting (Jizyah) van de niet-moslim beschermde niet-moslims (Dhimmi), of het niet noemen van hen mensen van Dhimmah om hun wrok niet aan te wakkeren. Daarnaast hun visie dat democratie hun eigen bezit is dat aan hen is teruggegeven, of de toelaatbaarheid van handel in rente. Het deelnemen aan het bestuur met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard, is op zichzelf een ander voorbeeld.

- The concepts of such Islamic groups have changed, so as to suit the existing circumstances. For example, not taking Jizyah from the non- Muslim Dhimmis, or not calling them people of Dhimmah so as not to incite their resentment. In addition their view that Democracy is their own commodity that has been returned back to them, or the permissibility of dealing in usury. Participating in ruling with other than what Allah 􀀬 has revealed is another example itself.

- Het verlengt de levensduur van het regime.

- It prolongs the life of the regime.

- Het geeft een prachtig beeld van het regime.

- It gives a beautiful image of the regime.

- Islam verdwijnt uit de gedachten van de mensen wanneer zij zien dat de Islam hen niets heeft opgeleverd via deze regimes, vooral nadat de voorstanders van dergelijke opvattingen hen al-mann wa salwa (manna en kwartels) beloofden, wat allerlei rijkdommen betekent. Het toont aan dat zij niet in staat zijn hun problemen op de juiste wijze op te lossen. Hierdoor kan de beweging zichzelf niet presenteren als een voorbeeld om te volgen, maar geeft zij juist een slecht voorbeeld.

- Islam vanishes from the people’s minds when they see that Islam has not given them anything through these regimes, especially after the advocates of such views promised them with al-mann wa salwa (manna and quails), meaning all sorts of riches. It shows that they are unable to solve their problems in the correct manner. Hence, the movement cannot put itself forward as an example to be emulated, rather it gives a bad example.

- Hun shabab raken gecorrumpeerd wanneer hun enige zorg in de oproep tot de islam (Da’wah) het verdedigen van de praktijken van hun groep wordt, zo niet de praktijken van de regimes en de rechtvaardiging van hun daden.

- Its shabab become corrupted when their sole concern in da’wah becomes defending the practises of their group, if not the practices of the regimes and justification of their actions.

- De beweging zwijgt over het hardhandige optreden en de arrestatie van de andere dragers van de oproep tot de islam (Da’wah) door de heerser, of valt hen zelfs aan, om de heersers te plezieren of in overeenstemming met hun verzoek, zoals onlangs in Egypte is gebeurd.

- The movement turns silent regarding the ruler’s clamping down and arrest of the other da’wah carriers, or even attacks them, in order to please the rulers or in accordance with their request, as happened in Egypt recently.

- Deze benadering maakt het voordeel het criterium voor de daden van de groep, in plaats van de naleving van de islamitische (Shar’i) regel. Elke handeling die een voordeel voortbrengt, zal worden ondernomen, zelfs als deze duidelijk in strijd is met de Shar’a. Het voordeel wordt in de visie van de moslim kostbaarder dan de Shar’a. Er zijn dus vele andere redenen die destructie veroorzaken voor de religie (Deen) en de oproep tot de islam (Da’wah).

- This approach makes benefit the criterion for the actions of the group, instead of the adherence to the Shar’ee rule. Whatever action produces a benefit will be undertaken, even if it clearly contradicts the Shar’a. The benefit in the view of the Muslim becomes dearer than the Shar’a. So, there are many other reasons, which cause destruction to the deen and the da’wah.

We hebben dit alles behandeld via de realiteit en niet via de islamitische (Shar’i) bewijzen, zodat we tegen hen kunnen zeggen dat hun manier van denken, zelfs volgens hun eigen rechtsschool, niets anders voortbrengt dan kwade vruchten voor de islam en de oproep tot de islam (Da’wah). Het is een onproductieve manier van denken waar de Shar’a geen goedkeuring voor geeft.

We have addressed all of this through the reality and not the Shar’ee evidences, so that we can say to them, their way of thinking, even according to their school of thought, does not bring anything but evil fruits for Islam and the da’wah. It is an unproductive way of thinking of which the Shar’a does not approve.

Het is niet onze gewoonte, volgens wat wij hebben geleerd uit de Shar’a, om de corruptie van een idee van de werkelijkheid te verklaren, of om een islamitische (Shar’i) regel rationeel te verwerpen. Wij zijn de discussie begonnen volgens hun methodologie, om hen te bekritiseren met wat uit hun eigen monden kwam, en om te weerleggen wat zij hebben gezegd, door gebruik te maken van hun eigen criteria.

It is not our practice, according to what we have learned from the Shar’a, to explain the corruption of an idea from the reality, or to reject a Shar’ee rule rationally. We began the discussion according to their methodology, so as to criticise them with what came from their own mouths, and disprove what they have said, by using their own criteria.

Echter, wij weten, en zo weten alle bewuste en oprechte moslimwerkers, dat de enige factor in de aanvaarding of verwerping van een uitspraak of handeling de Shar’a is. Aangezien dit het geval is, worden de islamitische (Shar’i) bewijzen die zij hebben genoemd – en zij zeggen dat zij deze kennen en dat ze voor anderen niet verborgen zijn – op zichzelf als voldoende beschouwd om hun mening en begrip te weerleggen, zelfs als zij meer voorbeelden zouden aanhalen. Het probleem heeft niet te maken met meer voorbeelden, maar met de manier van denken.

However, we know, and so do all the aware and sincere Muslim workers, that the only factor in the acceptance or rejection of a statement or action is the Shar’a. Since this is the case, the Shar’ee evidences they have mentioned - and they say they know them and that they are not hidden from others - are alone considered sufficient to refute their opinion and understanding, even if they had more examples to cite. The issue is not to do with more examples, but about the way of thinking.

Wij zullen niet luisteren naar hun bewering dat zij het weten. Er is geen noodzaak om hen eraan te herinneren. Ondanks het hebben van kennis van deze islamitische (Shar’i) bewijzen, hebben zij deze niet toegepast vanwege de redenen die zij hebben genoemd. Dit is niet toegestaan; bovendien is het onbeschoftheid tegenover de religie (Deen) en verwaarlozing van de duidelijke en correcte regels ervan. Wat betreft hun citaten uit enkele geleerden die zij gebruiken om hun idee te ondersteunen; naast het feit dat dit voorbeelden zijn die niet van toepassing zijn op de realiteit van waar zij toe oproepen, zijn de uitspraken van mensen geen islamitisch (Shar’i) bewijs. Wat telt is het bewijs en de juistheid van de istidlaal (deductie). Als zij zeggen: ‘zo en zo’n geleerde zei’, dan zeggen wij tegen hen dat Allah (SWT) en Zijn Boodschapper ﷺ iets hebben gezegd dat correct, definitief en Muhkam (duidelijk en onafgezwakt) is. Is het voor ons toegestaan om de uitspraak van Allah (SWT) en Zijn Boodschapper ﷺ te verwerpen met de uitspraken van zomaar een individu? Het idee van voordeel domineerde de voorstanders van deze benadering in die mate dat het correct zou zijn om hen ‘handelaren in de oproep tot de islam (Da’wah)’ te noemen. Echter, de handelaar doet zaken om winst te maken, niet om verlies te lijden.

We will not listen to them saying that they know it. There is no need to remind them of it. Despite having knowledge of these Shar’ee evidences, they did not take them owing to the reasons they mentioned. This is not allowed; besides, it is insolence against the deen and neglect of its definite and correct rules. As for their quotations from some scholars that they use to support their idea; beside the fact that they are examples that do not apply to the reality of what they call for, the statements of men are not a Shar’ee proof. What counts is the evidence and correctness of the istidlaal (deduction). If they say ‘so and so scholar said’, we say to them that Allah 􀀬 and His Messenger 􀁕 have said something that is correct, definite and Muhkam (clear and unabrogated). Is it allowed for us to abrogate the saying of Allah 􀀬 and His Messenger 􀁕 with the statements of just any individual? The idea of benefit dominated the advocates of this approach to the extent that it would be correct to call them, ‘traders in the da’wah’. However, the trader does business in order to make a profit, not to make a loss.

De corruptie van hun denken blijkt uit een ander aspect, namelijk wanneer zij vertrouwen op de onrechtmatige analogie (Qiyas), die gebaseerd is op de rationele redenering van de islamitische (Shar’i) tekst, door middel van het maken van voorkeuren op basis van belang. Dit leidt ertoe dat zij komen met een nieuwe istinbaat (deductie), die voorheen niet bekend was bij de moslimgemeenschap (Ummah) of haar geleerden (Ulama). Zij verlieten de correcte methode van istinbaat (deductie) zoals getoond door de Boodschapper ﷺ, en die gevolgd werd door alle geleerden (Ulama) van de moslimgemeenschap (Ummah) van de vroege generaties (Salaf) as-saalih (vrome voorgangers) en allen die hen volgden in ihsaan (goedheid).

The corruption of their thinking appears from another angle, that is when they rely on the unlawful Qiyas, which depends on the reasoning of the Shar’ee text, rationally, based on making preference by interest. This leads them to come out with a new istinbaat (deduction), which was not known by the Islamic Ummah or its scholars before. They abandoned the correct method of istinbaat (deduction) shown by the Messenger 􀁕, and followed by all the Ulama’ of the Ummah from the Salaf as-saalih (pious predecessors) and all those who followed them in ihsaan (goodness).

Er is geen spoor van deze gereguleerde, correcte islamitische (Shar’i) methode te vinden in een van hun discussies. Zij volgden de weg van het Westen, in rationele analogie en het zoeken naar voordeel. De volgende overlevering (Hadith) is oprecht van toepassing op hen: “Degene onder jullie die (lang) zal leven, zal vele meningsverschillen zien.”

There is no trace of this regulated, correct Shar’ee method, in any of their discussions. They followed the way of The West, in rational analogy and seeking benefit. The following hadith genuinely applies to them; “The one amongst you who lives (long) will see many differences.

"Pas op voor de nieuwe zaken, want elke nieuwe zaak is een bid’ah (innovatie) en elke innovatie zal in het Vuur zijn." [Overgeleverd door at-Tirmidhi en Abu Dawud] Zij zeggen; de Islam heeft alcohol en gokken verboden, ondanks het vermelden dat zij voordeel hebben voor de mensen, ook al is dat voordeel slechts klein.

Beware of the new matters, for every new thing is a bid’ah (innovation) and every innovation will be in the Fire.” [Reported by at-Tirmidhi and Abu Dawud] They say; Islam prohibited alcohol and gambling despite stating that they are of benefit to the people, though it may be only a small benefit.

Zo was de grote schade bij alcohol en gokken zwaarder.

Thus, the great harm was weightier in alcohol and gambling.

De Shar’a heeft het strijden verplicht gesteld, ondanks een verlies in het leven van de gelovigen en een verlies in hun bezit. Dit is omdat strijden grote belangen kent die dierbaar zijn voor de Heer (gezegend en verheven zij Hij) en grote belangen voor de mensheid.

The Shar’a has obliged fighting despite a loss in the life of believers and a loss in their wealth. This is because fighting has great interests dear to the Lord (blessed and exalted be He) and great interests for mankind.

De Boodschapper ﷺ liet het beheer van het slopen van de Kaaba en het herbouwen ervan op de fundamenten van Ibraheem (as) over, ondanks de religieuze belangen die hiermee gemoeid waren. Dit kwam doordat de schade die zou worden aangericht groter was dan het belang dat ermee werd behaald door de structuur van de Kaaba te herstellen.

The Messenger 􀁕 left the matter of demolishing the Ka’bah and rebuilding it on the foundations of Ibraheem (as), despite the religious interests in doing so. This is because the harm that would be incurred was greater than the interest attained from rectifying the structure of the Ka’bah.

Op basis hiervan zeggen zij dat er geen twijfel bestaat dat deelname aan een jaahili-bestuur grote schade berngt. De beweging kan echter in bepaalde omstandigheden van mening zijn dat machtsdeling een groot voordeel oplevert voor de Islam, de moslims en de Islamitische beweging. Het kan zelfs leiden tot de verwijdering van de Taghut en de vestiging van de waarheid.

Based on this they say that there is no doubt that participating in a jaahili rule has great harms. However the movement may deem, in some circumstances, that power sharing achieves a great benefit for Islam, the Muslims and the Islamic movement. It may even lead to the removal of the Taghut and the establishment of the truth.

Ze presenteerden hun idee vanuit een andere invalshoek, wat aangeeft dat hun manier van denken diep in hun geest verankerd is.

They presented their idea from another angle, which indicates that their way of thinking is entrenched in their minds.

De teksten op deze wijze begrijpen en regels formuleren die in strijd zijn met de Islam is een pijnlijke zaak. We hebben gezien dat de pijn in de huidige tijd is toegenomen, de tijd van de invloed van de westerse cultuur, gebaseerd op de analogie van rente. De vroege geleerden volgden de gereguleerde principes van de Islam die door haar aard zijn opgelegd, welke gebaseerd zijn op de naleving van de Wet van Allah in elke zaak, zonder de minste inmenging van de mens in de wetgeving, wat wij spoedig zullen uitleggen, insha’Allah. Aan de andere kant zien we dat de moslims, volgens deze nieuwe en vernieuwde methodologie, een poort naar wetgeving hebben geopend en daar doorheen zijn gegaan. Zij lieten hun grillen en verlangens de voordelen en nadelen beoordelen die betrekking hebben op elke handeling die zij wensten te verrichten. Vanuit een rationeel oogpunt, wanneer de voordelen de nadelen overtroffen, was het gebod om de handeling uit te voeren. Wanneer de nadelen de voordelen overtroffen, waren zij verplicht de handeling na te laten.

Understanding the texts in this manner and coming out with rules that contradict Islam is a painful matter.We have seen the pain increase in the present age, the age of the influence of the western culture, based on the analogy of interest. The early scholars used to follow the regulated principles of Islam imposed by its nature, which is based on the adherence to the Law of Allah 􀀬 in every matter, without the slightest interference of man in legislation, which we shall explain shortly, insha’Allah. On the other hand, we find the Muslims, according to this new and innovated methodology opened a gateway to legislation and they entered through it. They permitted their whims and desires to evaluate the benefits and harms pertaining to any action, which they wished to undertake. From a rational angle, when the benefits outweighed the harms, the order was to do the action. When the harms were outweighed the benefits, then they are required to leave the action.

Volgens deze nieuwe en vernieuwde methode werd de moslim een wetgever omdat hij, gebaseerd op zijn eigen grillen en zijn eigen verstand, het belang beoordeelde.

According to this new and innovated method the Muslim became a legislator because, based on his whims and his own mind, he evaluated the interest.

Om tot de regel omtrent de handeling te komen, vertrouwden zij op het redeneren over de teksten op de eerder genoemde wijze. Dit is dezelfde methode die in het Westen wordt gehanteerd. Het Westen is afhankelijk van een dergelijke mentaliteit.

In order to reach the rule on the action, they relied upon reasoning the texts in the aforementioned way. This is the same method utilised in The West. The West depends on such a mentality.

Deze methode bevoordeelt echter hetgeen door de moslim wordt aanbeden, en niet de bevel van Allah. Dit wordt duidelijk in de situatie waarin het belang botst met de islamitische (Shar’i) regel die duidelijk is in betekenis; de islamitische (Shar’i) regel wordt verlaten en vervangen door de regel gebaseerd op voordeel.

However this method makes benefit the thing that is worshipped by the Muslim, not the order of Allah 􀀬. This is made evident in the situation where the interest clashes with the Shar’ee rule that is clear in meaning; the Shar’ee rule is deserted and is replaced by the rule based on benefit.

Het gebruik van de islamitische (Shar’i) teksten wordt gereguleerd door vastgestelde principes. De moslim die deze volgt, blijft een dienaar van Allah (SWT) en gehoorzaam aan Zijn gebod. De regel die hij afleidt, volgens de juiste methode van deductie, is de regel van Allah (SWT). Dat zal niet mogelijk zijn, tenzij hij in zijn analogie (Qiyas) steunt op de grondreden (Illah) die in de Shar’a is vermeld.

Use of the Shar’ee texts is regulated by defined principles. The Muslim who follows these remains a servant of Allah 􀀬 and obedient to His command. The rule that he deduces, according to the correct method of deduction, is the rule of Allah 􀀬. That will not be possible unless, in his Qiyas, he depends on the ‘illah (divine reason) stated in the Shar’a.

Het definiëren van het goede en het kwade, de aantrekkelijke handeling en de onaantrekkelijke handeling, en het toegestane (Halal) en het verboden (Haram), is uitsluitend aan Allah (SWT) toebehoord. Dit is de mens nooit gegeven. Als de mens dit recht had gehad, dan zou hem vanaf het begin de macht tot wetgeving zijn gegeven. De sharia zou zich dan niet hebben bemoeid met de details van de regels. De moslim zou dan enkel vereist zijn om te geloven dat Allah (SWT) de Schepper is, zonder dat hij hoeft te geloven dat Hij de Beheerder van zijn zaken en de Organisator van zijn leven is.

Defining the good, and the bad, the attractive action and the unattractive one, and the halaal and haraam, is for Allah 􀀬 only. This has never been given to man. If man had the right, then he would have been given the power of legislation from the beginning. The Sharee’ah would not have interfered in the details of rules. The Muslim would have been required only to believe that Allah 􀀬 is the Creator, without having to believe that He is the Controller of his affairs and Organiser of his life.

Inderdaad, duizenden boeken die gedurende de islamitische tijdperken zijn geschreven, vertrouwen op de Shar’a-methode van istinbaat (deductie). Onze belangrijkste juristen waren in staat al hun problemen op te lossen volgens deze methode. Het is een praktische en eenvoudige methode voor degene aan wie de kennis ervan is geschonken en die zichzelf heeft beperkt tot de beginselen ervan.

Indeed, thousands of books that have been written throughout the Muslim ages, rely on the Shar’a method of istinbaat (deduction). Our foremost Jurists were able to solve all their problems according to this method. It is a practical and easy method for the one who has been granted its knowledge and has restricted himself to its principles.

De corruptie van deze vernieuwde methode wordt voldoende geïllustreerd door het feit dat zij regels heeft voortgebracht die in strijd zijn met de duidelijke regels van de Shar’a. Indien de methode correct zou zijn, zouden haar regels overeenstemmen met de regels van de Shar’a. Dit geeft op zichzelf aan dat het een onjuiste methode is, evenals het effect dat zij teweegbrengt. Wellicht zullen enkele van de volgende voorbeelden helpen om de kwestie te verduidelijken.

The corruption of this innovated method is sufficiently illustrated by the fact that it produced rules that are in conflict with the clear rules of the Shar’a. If the method were correct, its rules would have agreed with the rules of the Shar’a. This, in itself, indicates that it is an erroneous method, as does the effect that it creates. Perhaps some of the following examples will help to clarify the issue.

- Het uitvoeren van de oproep tot de islam (Da’wah) op de juridisch correcte wijze vereist oprechtheid, moed, kracht en nadenken. Het vereist dat men alles wat de islam tegenspreekt uitdaagt en confronteert, om de onwaarheid ervan te verduidelijken zonder enige rekening te houden met de gevolgen of de omstandigheden. Het vereist dat de absolute soevereiniteit voor de islamitische ideologie is, ongeacht of deze overeenstemt met de meerderheid van de mensen en hun gebruiken, en of zij het accepteren, verwerpen of ertegen zijn. De drager van de oproep tot de islam (Da’wah) voert de mensen niet in de aanzet en hij voert ook degenen in autoriteit niet in de aanzet. Dit is hoe de Boodschapper ﷺ was in zijn oproep tot de islam (Da’wah), gelovend in de waarheid waartoe hij opriep, en de hele wereld uitdagend zonder enige rekening te houden met de gebruiken en tradities, overtuigingen, religies, heersers of massa's. Hij schonk geen aandacht aan iets behalve de Boodschap van de islam. Ibn Hisham rapporteerde dat toen de Boodschapper (Rasul) van Allah ﷺ de Quraysh uitdaagde, hij hun goden noemde en hen veroordeelde, hun verstand bespotte en hun voorvaderen als dwaalende beschouwde. Zij (als gevolg daarvan) verwierpen hem en verenigden zich in hun verzet en vijandigheid.

- Carrying the da’wah according to the legal manner requires frankness, courage, strength and thought. It requires one to challenge all that contradicts Islam and to confront it, so as to clarify its falseness without any regard for the consequences or the circumstances. It requires that the absolute sovereignty be for the Islamic ideology, irrespective of whether or not it agrees with the majority of the people and their customs, and whether they accept, reject or oppose it. The da’wah carrier does not flatter the people and nor does he flatter those in authority. This is how the Messenger 􀁕 was in his da’wah, believing in the truth to which he was calling, and challenging the whole world without giving any regard for the customs and traditions, beliefs, religions, rulers or masses. He did not give attention to anything except the Message of Islam. Ibn Hisham reported that when the Rasool of Allah 􀁕 challenged the Quraysh, he mentioned their gods and denounced them, and disgraced their minds and considered their forefathers to be misguided. They (as a consequence) rejected him and united in their opposition and hostility.

Dit is hoe de oproep tot de islam (Da’wah) van de moslims vandaag de dag zou moeten zijn. Degene die de edele Boodschapper ﷺ wenst na te bootsen om te voldoen aan de uitspraak van Allah (SWT): “Zeg (o Muhammad ﷺ): Dit is mijn weg: ‘Ik roep uit met zekerheid tot Allah, ik en degenen die mij volgen’” [TMQ 12:108], en de uitspraak van de Boodschapper ﷺ: “Ik heb iets onder jullie achtergelaten dat, als jullie eraan vasthouden, nooit zal dwalen. Een duidelijke zaak: het Boek van Allah en de profetische traditie (Sunnah) van Zijn Profeet ﷺ” [Sira of Ibn Hisham]; en die het pad van de vroege generaties (Salaf) as-Salih volgt en hun uitspraak: “Het einde van deze zaak zal niet verbeterd worden, behalve met datgene waarmee het begin ervan verbeterd werd,” moet zich bezighouden met dit type oproep tot de islam (Da’wah).

This is how the da’wah of the Muslims today should be. The one who wishes to emulate the Noble Messenger 􀁕 in order to comply with the saying of Allah 􀀬; “Say (O Muhammad 􀁕 ): This is my way: ‘I invite unto Allah with sure knowledge, I and whosoever follows me.’” [TMQ 12:108], and the saying of the Messenger 􀁕; “I have left amongst you something which, if you hold onto it, you will never go astray. A matter that is clear: the Book of Allah and the Sunnah of His Prophet.” [Sira of Ibn Hisham]; and who follows the way of the Salaf as-Salih and their saying; “The end of this matter will not be bettered except by that with which its beginning was bettered.”, must engage in this type of da’wah.

Vandaag de dag, volgens deze nieuwe en vernieuwde methode, die de Shar’a niet goedkeurt, vinden we degenen die zeggen: het overheersende belang geeft aan dat het passender en beter is dat we zaken benaderen met hikmah (wijsheid), en dat we uitnodigen met datgene wat het beste is. Dit is volgens hun methode, en niet de islamitische (Shar’i) methode. Zij zeggen: wat is het nut van de oproep tot de islam (Da’wah) als we alles uitdagen dat ertegen ingaat? Zullen we door dit te doen de harten van anderen openen of zullen we ze sluiten? Waarom laten zien dat wat wij fundamenteel hebben, in tegenspraak is met wat anderen hebben? Is het niet passender dat we laten zien dat we met anderen meegaan in zaken, die als sleutels kunnen dienen om hun harten en geesten binnen te dringen, vooral wanneer de zaken lijken alsof er geen groot verschil tussen hen en ons is? Is het in het belang van de oproep tot de islam (Da’wah) dat je de heersers tegenwerkt, hun complotten voor de moslimgemeenschap (Ummah) blootlegt en hun plannen onthult? Daarmee hen opzweept en hun kwaad aantrekt; of is het beter dat we proberen dichter bij hen te komen en vriendschap met hen te sluiten? Misschien zullen zij dichter bij ons komen en ons in posities plaatsen die de oproep tot de islam (Da’wah) ten goede komen, en het voordeel kan zelfs iedereen bereiken. Misschien kunnen we op deze manier macht bereiken. Daarom moeten we hen bevestigen dat er voor hen geen reden is om ons te vrezen, en dat er geen gevaar is in het toestaan dat wij dichter bij hen komen. Hier begint de reis van vleierij, en uitspraken die ver afstaan van de methode van de waarheid. Daarnaast is dit het begin van het behagen van de heerser, het afleggen van valse getuigenis voor zijn daden, het zwijgen over onwaarheid, de afleiding door en het praten over kleine zaken die de toorn van de heerser niet opwekken, en het verwaarlozen van de vitale kwesties waarover de moslimgemeenschap (Ummah) gewaarschuwd zou moeten worden, en vele andere uitspraken en daden die de waarheid compromitteren. Achter al deze verandering ligt de verandering in de manier van denken.

Today, according to this new and innovated method, which the Shar’a does not approve of, we find those who say; the preponderant interest indicates that it is more fitting and better that we approach issues with hikmah (wisdom), and we invite with that which is best. This is according to their method, and not the Shar’ee method. They say; what is the benefit of the da’wah if we challenge everything that goes against it? By doing this, will we open the hearts of others or will we close them? Why show that what we have fundamentally contradicts what others have? Is it not more fitting that we show that we are sharing with others in matters, which may act as keys to entering their hearts and minds, especially when the matters appear as if there is not a great difference between them and us? Is it in the interest of the da’wah that you oppose the rulers, expose their conspiracies to the Ummah, and disclose their plans? Thereby inciting them and attracting their evil; or is it better that we try to draw closer to them and befriend them? Perhaps they will draw nearer to us and put us in positions that will benefit the da’wah, and the benefit may even reach everyone. Perhaps we can reach power in this way. That is why we have to confirm to them, that there is no cause for them to fear us, and there is no fear in allowing us to get closer to them. From here begins the journey of flattery, and statements that are far from the method of truth. In addition, this is the start of pleasing the ruler, and giving false testimony for his actions, staying silent over falsehood, preoccupation with and talking about small matters that do not incite the anger of the ruler, and neglecting the vital issues about which the Ummah should be warned, and many other statements and actions that compromise the truth. Behind all of this change is the change in the way of thinking.

- Het is ook het recht van Allah (SWT) op de geleerde, die de kennis heeft geërfd van de Profeet ﷺ, dat hij zijn recht vervult en in de voorste linies van de Mujaahideen staat, de waarheid spreekt, eraan vasthoudt en de heersers confronteert en hun plannen blootlegt. Met andere woorden, hij moet een imam zijn van kennis, van mihraab en van oorlog.

- It is also the right of Allah 􀀬 upon the scholar, who has inherited the knowledge from the Prophet 􀁕, from him to undertake his right and be in the front lines of the Mujaahideen, speaking the truth, holding onto it and confronting the rulers and exposing their plans. In other words, he must be an imaam of knowledge, of mihraab (prayer niche) and of war.

Dit is waar de vroege generaties (Salaf) op waren. We kunnen zien dat uit deze vernieuwde methode een vernieuwd begrip is ontstaan, dat in strijd is met waar onze vroege geleerden aan gewend waren. Hun begrip wordt weerspiegeld in hun uitspraak dat als de geleerde een woord van waarheid spreekt en vervolgens wordt gearresteerd of gedood, wie zal dan zijn plaats innemen? De schade die de moslimgemeenschap (Ummah) zal ondervinden door zijn arrestatie of moord is vele malen groter dan het voordeel dat hij daarmee behaalt. Waarom zouden we de moslimgemeenschap (Ummah) dus de goedheid van deze geleerde ontnemen?

This is what the Salaf as-Salih were upon. We can see that from this innovated method, an innovated understanding has arisen, which contradicts with what our early scholars were accustomed to. Their understanding is reflected in their saying that if the scholar spoke the word of truth and then got arrested or killed, who will then take his place? The harm that the Ummah will incur from his arrest or murder is many times more than the benefit he achieves from that. So why do we deprive the Ummah from the goodness of this scholar?

Daarnaast, met betrekking tot deelname aan de parlementaire verkiezingen, is dit toegestaan hoewel er voorwaarden zijn: De kandidaat moet moslim zijn en zich houden aan de regels van de islam. Hij mag de wetgeving van ongeloof (Kufr) niet accepteren, maar moet deze juist weerleggen en de islamitische (Shar’i) regel als alternatief presenteren. Het is hem niet toegestaan om een niet-moslimpresident of een regering gebaseerd op niet-islam te kiezen. Het is hem niet toegestaan om de regering een motie van vertrouwen te geven, maar hij moet juist vertrouwen in deze voorkomen, omdat de regering niet is gevestigd op de basis van de islam.

- As well, with regards to participation in the parliamentary elections, this is allowed though there are conditions: The candidate should be Muslim and adhering to the rules of Islam. He should not accept the legislation of kufr, rather he should refute it and present the Shar’ee rule as the alternative. He is not allowed to elect a non-Muslim president, or a government based on non-Islam. It is not allowed for him to give the government a vote of confidence, rather he should prevent confidence in it, because the government is not established on the basis of Islam.

Dit is de duidelijke islamitische (Shar’i) regel.

This is the clear Shar’ee rule.

Echter, we hebben gezien dat zij naar buiten zijn getreden, volgens deze vernieuwde methode, met een mening die het de moslim toestaat om een kandidaat te kiezen die zich in de wetgeving, in de verantwoording en in het kiezen van de heerser niet houdt aan de Shar’a. Integendeel, zij staan de verkiezing van christelijke kandidaten toe, en accepteren het om met hen in kieslijsten te staan, onder het voorwendsel dat de wet het aantal parlementsleden in elk gebied heeft vastgesteld. Hierdoor zal de christelijke kandidaat winnen, of de moslims hem nu hebben gekozen of niet. Daarom is het in deze situatie beter om iemand te kiezen die naar onze mening meer voordeel zal zijn voor de moslims, dan om zijn volk toe te staan hem te kiezen terwijl hij een van onze tegenstanders is.

However we have seen them come out, according to this innovated method, with an opinion that allows the Muslim to elect a candidate who does not adhere to the Shar’a in legislation, and in accounting and electing the ruler. Rather they allow the election of Christian candidates, and accept entering with them in election lists, under the pretext that the law has fixed the number of MPs in every area. Hence the Christian candidate will win, whether the Muslims elected him or not. Thus it is better in this situation to elect someone who, in our view, will be more beneficial to the Muslims, than to allow his people to elect him while he is of our opponents.

Zo gaan de voorstanders van deze mentaliteit te werk in hun benaderingen, die, hoe meer ze er zijn, hoe verder ze zelf van de waarheid verwijderd raken.

Thus the advocates of this mentality proceed in their approaches which, the more they are, the more distant they themselves become from the truth.

Laat de voorstanders van deze vernieuwde en nieuwe mentaliteit, en de benaderingen die ver afstaan van het juiste begrip van de Islam, zich ervan bewust zijn dat hun mentaliteit en benaderingen niets met de Islam te maken hebben.

Let the advocates of this innovated and new mentality, and the approaches that are far from the correct understanding of Islam, be aware that their mentality and approaches are nothing to do with Islam.

Wat zij vestigen, vereist oprechte berouw van hen. De oproep tot de islam (Da’wah) heeft hen nodig, maar zonder deze mentaliteit, en zonder deze benaderingen, zodat zij steunpilaren van de islam worden, en niet van de regimes die regeren met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard.

What they establish, requires true repentance from them. The da’wah to Islam needs them, but without this mentality, and without these approaches, so that they become supporters of Islam, not of the regimes that rule by other than what Allah 􀀬 has revealed.

De beslissende definitie van voordeel of schade behoort aan Allah, de Heer der werelden. Niemand weet wat ons voordeel brengt of schade van ons afweert, behalve Allah (SWT). Als het voor een mens mogelijk zou zijn om dit te doen, dan zou hij een wetgever zijn geworden, en zou er geen behoefte zijn aan een religie (Deen) van Allah (SWT) die de zaken van het leven voor de mens beheert. Daarom beschouwt Islam het als verplicht voor de moslim om zich te houden aan de Shar’a van zijn Heer.

The decisive definition of benefit or harm is for Allah, the Lord of the worlds. Nobody knows what brings us benefits or repels harm from us, except Allah 􀀬. If that was possible for a man to do, then he would have become a legislator, and there would not have been any need for a deen from Allah 􀀬 that manages life’s affairs for man. That is why Islam considers it obligatory on the Muslim to adhere to the Shar’a of his Lord.

Wat de Shar’a ons gebiedt om te doen, is een voordeel voor ons, en wat de Shar’a ons gebiedt om na te laten, is een nadeel voor ons. Wij weten niet of een zaak een voordeel of een nadeel is totdat er een wetgeving over is geopenbaard. Daarvoor ligt het niet binnen onze vermogen om dit zelf te ontdekken. Dit komt doordat het verstand een criterium mist waarop het het onderscheid kan maken tussen de khayr (het goede) en sharr (het kwade), en tussen de husn (het schone) en qubh (het verwerpelijke). Daarom hebben wij het Shar’i-principe: ‘Waar wij de wet van Allah (Shar’a) vinden, dat is het voordeel.’ Dienovereenkomstig is het principe dat zegt: ‘Waar het voordeel is, dat is de wet van Allah’ onjuist.

Whatever the Shar’a orders us to do is an interest for us, and whatever the Shar’a ordered us to leave is harm for us. We do not know whether a thing is an interest or harm until a law is revealed regarding it. Before that, it is not within our ability to find it out ourselves. This is because the mind lacks a criterion on whose basis it can distinguish between the khayr (good) and sharr (bad), and between the husn (pretty) and qubh (reprehensible). Hence we have the Shar’ee principle: ‘Wherever we find the law of Allah (Shar’a), that is the benefit.’ Accordingly the principle that says: ‘Wherever is the interest, that is the law of Allah’ is wrong.

Dit is waar het volgende nobele vers (Ayah) ons toe leidt: “Het strijden is u voorgeschreven, terwijl u het verafschuwt; en het kan zijn dat u iets verafschuwt dat goed voor u is, en dat u iets liefhebt dat slecht voor u is. Allah weet, en u weet niet.” [TMQ 2:216] Vanuit dit perspectief zijn wij in staat om de uitspraak van Allah te begrijpen: “En Hij maakt de Tayyebaat (goede zaken) toegestaan (Halal) voor hen, en Hij maakt de Khabeeth (slechte zaken) verboden (Haram) voor hen” [TMQ 7:157]. Het tayyib (goede) is wat Allah toegestaan (Halal) heeft gemaakt, en wij wisten niet dat het goed was, behalve nadat Allah het toestond. Het khabeeth (slechte) is datgene wat Allah verboden (Haram) heeft gemaakt, en wij wisten niet dat het slecht was, behalve nadat het voor ons verboden was. Dit betekent niet dat onze geest bepaalt wat goed is en het daarom toegestaan (Halal) maakte, of dat onze geest bepaalt wat kwaad is en het daarom verboden (Haram) maakte.

This is what the following noble ayah guides us to; “Fighting is prescribed upon you, and you dislike it; and it may be that you dislike a thing that is good for you, and you love a thing that is bad for you. Allah knows and you know not.” [TMQ 2:216] From this perspective we are able to understand the saying of Allah; “And he makes the Tayyebaat (good things) halaal for them, and he makes the Khabeeth (bad things) haraam upon them” [TMQ 7:157]. The tayyib (good) is what Allah has made halaal, and we did not know it was good except after Allah 􀀬 allowed it. The khabeeth (bad) is that which Allah made haraam, and we did not know it was bad except after it was forbidden for us. It does not mean that our minds define what is good and so they made it halaal, or our minds determine what is an evil and so they forbade it.

Dit is wat zij bedoelden wanneer zij zeiden: het afwegen van het beste van twee goede zaken en het slechtste van twee kwade zaken, en het verkrijgen van het grootste van twee belangen door het minder belangrijke achter te laten, en het afweren van het grootste van twee schades door het minder belangrijke toe te staan. Deze uitspraak is onjuist en vormt een gevaar voor de sharia. Het is ernstiger dan de mening van Masaalih Mursalah. Dat komt omdat de masaalih vereisen dat men tot hen in beroep doet wanneer de realiteit verstoken is van een islamitische (Shar’i) tekst; terwijl wij zien dat zij, volgens deze uitspraak, zichzelf toestaan de regels van Allah ﷺ te veranderen, en hun verstand toestaan deze te vernietigen. Hiermee staan zij het verboden (Haram) toe en verbieden zij het toegestane (Halal). Dit is schadelijk voor de religie (Deen) en het is een zeer gevaarlijke methodologie. Dit is de reden waarom hun meningen en visies zo ver van de waarheid verwijderd zijn.

This is what they meant when they said:Weighing up the best from two good things and the worse from two evil things, and gaining the greatest of two interests by leaving the one that is lesser, and repelling the greater of two harms by allowing the one that is lesser. This statement is wrong and it constitutes a danger to the Sharee’ah. It is graver than the opinion of Masaalih Mursalah. That is because the masaalih requires that one resort to them when the reality is devoid of a Shar’ee text; while we see them, according to this statement, permitting themselves to change the rules of Allah 􀀬, and permitting their minds to abrogate them. With this they are permitting the haraam and forbidding the halaal. This is detrimental to the deen and it is a very dangerous methodology. This is the reason why their opinions and views are so far from the truth.

Door wat we reeds hebben gepresenteerd, zien we dat hun Usool met elkaar in harmonie zijn en instemmen met inmenging in de wetgeving van Allah (SWT), aangezien zij hun verstand en hun grillen toestaan om rationele principes — in plaats van islamitische (Shar’i) principes — en een rationele — in plaats van islamitische (Shar’i) — manier van denken te gebruiken om tot wat zij willen te komen; niet wat de Shar’a wil.

Through what we have already presented, we see that their Usool are in harmony with each other, and agree to interference in the legislation of Allah 􀀬, since they allow their minds and whims to put rational - rather than Shar’ee principles - and a rational - instead of Shar’ee - way of thinking, to conclude whatever they want; not what the Shar’a wants.

Daarom was de rationele analogie gebaseerd op voordeel hun leidende principe in elke discussie. Dit is ondanks het feit dat rationele analogie een van de belangrijkste zaken is die de Wetgever (Allah) voor de moslims heeft verworpen, omdat het tegenstandigheid aan Allah (SWT) en deelname aan de rechtspraak inhoudt, en omdat het een afwijking is van wat juist is en wat de waarheid is, en het het volgen van iemands grillen en neigingen is. Hun discussie is gebaseerd op het toekennen van arbitrage aan de Taghut, waarvan ons is bevolen het te verwerpen. Dit is omdat de Taghut rechtspreekt met anderen dan wat Allah (SWT) heeft geopenbaard.

That is why the rational analogy based on benefit was their guiding principle in every discussion. This is despite the fact that rational analogy is one of the most important things that the Legislator has rejected for the Muslims, because it contains opposition to Allah 􀀬 and participation in ruling, and because it is deviation from what is right and what is the truth, and it is following one’s whims and inclinations. Their discussion is based on giving arbitration to the Taghut, which we have been ordered to reject. This is because Taghut is arbitrating with other that what Allah 􀀬 has revealed.

Concluderend moeten we ons richten op het verduidelijken van het verschil tussen de rationele analogie en de islamitische (Shar’i) analogie, om zo de corruptie van de rationele analogie en het belang van het verwijzen naar de islamitische (Shar’i) analogie uit te leggen, zodat we onszelf, de moslimgemeenschap (Ummah) en de gehele mensheid kunnen redden.

In conclusion, we must turn towards clarifying the difference between the rational analogy and the Shar’ee analogy, so as to explain the corruption of the rational analogy and the importance of refering to the Shar’ee analogy, so that we can save ourselves, the Ummah and the whole of mankind.

Deze moslims gingen te werk volgens de methode van het rationeel afwegen van het belang met betrekking tot de islamitische (Shar’i) regel zelf. Zij maakten een vergelijking tussen de belangen die door de islamitische (Shar’i) regel werden gewaarborgd en de schade die daaruit voortvloeide, vanuit een rationeel perspectief. In hun visie, indien de schade groter was, zouden zij de islamitische (Shar’i) regel verlaten – dat wil zeggen de regel van Allah (SWT) betreffende de kwestie – ten gunste van de rationele regel waarvan de belangen groter waren. Indien de belangen groter waren in de islamitische (Shar’i) regel, handelden zij ernaar, niet omdat Allah (SWT) hen daartoe beval, maar omdat het verstand ermee instemde het te aanvaarden. Dit is een gevaarlijk pad waarover men niet kan zwijgen.

Those Muslims proceeded on the method of rational outweghing of the interest regarding the Shar’ee rule itself. They compared between the interests secured by the Shar’ee rule and the harms that resulted from it, from a rational perspective. In their view, if the harms were greater then they would leave the Shar’ee rule - that is the rule of Allah 􀀬 on the issue - for the benefit of the rational rule whose interests were greater. If the interests were greater in the Shar’ee rule they acted upon it, not because Allah 􀀬 ordered them to do so, but because the mind agreed to accept it. This is a dangerous course about which one cannot be silent.

Dit komt doordat het de geest en de grillen de voogdij geeft over de sharia, en de geest de rol van arbiter geeft over de Wet van Allah (SWT), en het plaatst de geest boven de sharia. Dit is precies wat wij door mensen gemaakt recht noemen. Dit verklaart waarom zij met meningen komen die in strijd zijn met de islamitische (Shar’i) regels, vooral in dit onderwerp. Daarom gaat het verschil niet over de mening of het wel of niet toegestaan is om te rechtspreken met iets anders dan wat Allah (SWT) heeft geopenbaard. De geschil gaat eerder over de manier van denken waarmee zij tot de niet-islamitische (Shar’i) regel komen, tot de rationele regel, tot het rechtspreken met iets anders dan wat Allah (SWT) heeft geopenbaard, en de regel van Taghut, die hen is bevolen te verwerpen.

This is because it gives guardianship to the mind and whims, over the Sharee’ah, and gives the mind the role of an arbitrator over the Law of Allah 􀀬, and it places the mind above the Shar’a. This is exactly what we call man-made law. This is what explains their coming out with opinions that contradict the Shar’ee rules, especially in this subject. Hence the difference is not over the opinion of whether it is allowed or not to participate in ruling by other than what Allah 􀀬 has revealed. Rather the dispute is over the way of thinking through which they arrive at the non- Shar’ee rule, at the rational rule, at the ruling with other than what Allah 􀀬 has revealed, and the rule of Taghut, which they have been ordered to reject.

Daarom zeggen wij dat deze manier van begrijpen ontsnapt aan en in strijd is met het juiste begrip. De realiteit ervan wijst op de onjuistheid ervan. Het is niet juist om erop te vertrouwen of om regels volgens deze manier op te stellen. Dat komt omdat de beslissende definitie van de voordelen en de schade bij Allah is, de Heer der werelden. Wat ons voordeel zal brengen of de schade van ons zal afwenden, is aan niemand bekend behalve aan Allah (SWT). Dit komt omdat als dat voor de mens mogelijk zou zijn, de mens de wetgever zou zijn geweest. Vanwege de behoefte aan een goddelijke religie die de zaken van het leven voor de mens beheert, heeft Islam beschouwd dat de moslim verplicht is zich te houden aan de Shar’a van zijn Heer.

That is why we say this way of understanding eludes and disagrees with the correct understanding. Its reality indicates its falsehood. It is not correct to depend on it or to take rules according to it. That is because the decisive definition of the benefits and harms is for Allah, the Lord of the worlds. What will bring the benefits to us or repel the harm from us is not known to anyone except Allah 􀀬. This is because if that were possible for man, then man would have been the legislator. Due to the need for a divine religion that manages life’s affairs for man, Islam has considered that the Muslim is obliged to adhere to the Shar’a of his Lord.

Wat de Shar’a ons heeft bevolen te doen, wordt dus beschouwd als een voordeel voor ons, en wat de Shar’a ons heeft bevolen na te laten, is een nadeel voor ons. Wij weten niet of een zaak een voordeel of een nadeel is, behalve nadat er een wetgeving over is geopenbaard. Daarvoor zijn wij niet in staat om dat zelf te definiëren.

Hence what the Shar’a has ordered us to do is considered to be an interest for us, and what the Shar’a has ordered us to leave is a harm for us. We do not know that a thing is an interest or harm, except after a law has been revealed about it. Before that, we are unable to define that by ourselves.

Wanneer de mens wetgeeft, volgt hij de weg van de rationele analogie, die vereist dat gelijkaardige zaken bij elkaar worden gebracht en dat zij gelijkaardige regels krijgen. Het vereist ook het onderscheid maken tussen verschillende zaken en het geven van verschillende uitspraken aan die zaken. Wanneer we kijken naar de islamitische sharia die is gewetgegeven door de Alwetende en de Aldoorgrondende, zien we dat deze verschillende regels heeft gegeven voor veel gelijkaardige zaken, en gelijkaardige regels heeft gegeven voor veel verschillende zaken. Dit is in strijd met de rationele analogie. Het heeft ook regels gegeven waarin het verstand geen rol speelt. Dit alleen al is voldoende om deze vernieuwde methode te weerleggen die die mensen hebben ingevoerd.

When man legislates, he follows the way of the rational analogy, which requires the bringing together of similar matters and giving them similar rules. It also requires differentiating between different matters and giving them different rulings. When we look at the Islamic Sharee’ah that has been legislated by the All-Knowing and All-Informed, we find that it has given different rules for many similar matters, and has given similar rules for many different matters. This is contrary to the rational analogy. It has also given rules in which the mind plays no role. This alone is enough to refute this innovated method that those people have initiated.