Uit hun presentatie van de rationele rechtvaardigingen die afwijking van de islamitische (Shar’i) regels toestaan, blijkt dat de cultuur van deze mensen geen islamitische cultuur is, ook al gebruiken zij enkele Usuli- en islamitische (Shar’i) uitdrukkingen.

From their presentation of the rational justifications allowing deviation from the Shar’a rules, it appears that the culture of these people is not an Islamic culture, even though they use some Usuli and Shar’ee expressions.

Zij bezitten niet de gereguleerde methode van denken in de islam, met betrekking tot hoe men naar de werkelijkheid kijkt bij het afleiden van de islamitische (Shar’i) regel, of bij het bekijken van de islamitische (Shar’i) regel zelf. Zij maakten in hun werk geen onderscheid tussen de methode en de stijl. Wellicht heeft het dominante idee van ‘flexibiliteit van de sharia’ hen zelfgenoegzaam gemaakt met betrekking tot de islamitische (Shar’i) regels en de vervanging ervan door niet-islamitische (Shar’i) regels, onder het voorwendsel om mee te gaan met de tijd.

They do not posses the regulated method of thinking in Islam, regarding how to look at the reality in deducing the Shar’ee rule, or in looking at the Shar’ee rule itself. They did not distinguish between the method and style in their work. Perhaps the dominant idea of ‘flexibility of the Sharee’ah’ has made them complacent regarding the Shar’ee rules and their substitution with non-Shar’ee rules, under the pretext of keeping up with the age.

De visie die ons toestaat om de methode van de Boodschapper ﷺ en de regels van de sharia niet te volgen, zolang er veel zaken zijn veranderd, is onjuist en geeft niet aan dat er een diepgaande studie heeft plaatsgevonden van de realiteit die zij wensen te veranderen. Dat komt omdat het wat belangrijk is aan de realiteit haar fundamentele kenmerken zijn en niet haar veranderlijke vormen.

The view that allows us not to take the method of the Messenger 􀁕, and the rules of the Sharee’ah, as long as many things have changed, is incorrect and does not indicate that a deep study of the reality that they wish to change has taken place. That is because, what is important about the reality is its fundamental characteristics and not its variable forms.

De samenleving, in termen van haar basisbestanddelen (de mensen, gedachten, emoties en systemen), blijft zoals zij is zonder verandering, zelfs als zij verschillende vormen aanneemt zoals tribalisme, een eenvoudige of complexe staat, en of zij democratisch of een dictatuur is. Daarom ligt de aandacht bij de fundamentele kenmerken, en hebben de veranderende vormen geen invloed op de methode van verandering. Bijvoorbeeld, het uitdagen van de foutieve gedachten, onjuiste concepten, en slechte gebruiken en tradities in de samenleving die bedoeld is voor verandering, is een islamitisch (Shar’i) principe waar de Boodschapper ﷺ naar handelde, dus het is een gevestigde taak. Wat varieert is de denkwijze van de samenleving, die oppervlakkig patriottisme, nauwzinnig nationalisme of ideologisch kapitalisme of communisme kan zijn. Het is algemeen bekend dat de ideologische denkwijze sterker is dan elke andere denkwijze, en het omverwerpen ervan vereist een grote inspanning. Het verschil in denkwijzen kan het werk moeilijker of gemakkelijker maken, maar het zal de methode niet veranderen. Of de vorm van het systeem tribalistisch is zoals in de tijd van de Boodschapper ﷺ, of het een eenvoudige of complexe staat is zoals in onze tijd, verandert de regels van de methode niet, hoewel het het werk kan belemmeren of vergemakkelijken. Of het systeem dat streeft naar verandering voor zijn bescherming en consolidatie afhankelijk is van legers of gewapende stammen, er is een kracht waar het op steunt. Het werk van de Boodschapper ﷺ was gericht op het zoeken naar de Nusrah van dit type kracht om de islamitische staat te vestigen. Wanneer de Boodschapper ﷺ werkte aan het vestigen van een nieuwe samenleving, concentreerde hij zich op de bestanddelen van de samenleving.

Society, in terms of its basic constituent elements (the people, thoughts, emotions and systems) remains as it is without change, even if it takes on different forms such as being tribalistic, a simple or complex State, and whether it is democratic or a dictatorship. Thus, the consideration is for the fundamental characteristics, and the changing forms have no effect on the method of change. For example, challenging the erroneous thoughts, incorrect concepts, and bad customs and traditions in the society intended for change is a Shar’ee rule that the Messenger 􀁕 acted upon, so it is an established work. What varies is the thought of society, which could be shallow Patriotism, narrow Nationalism or ideological Capitalism or Communism. It is well known that the ideological thought is stronger than any other thought, and overthrowing it requires great effort. The difference in thoughts may make the work more difficult or easy, but it will not change the method. Whether the form of the system is tribalistic as it was in the time of the Messenger 􀁕, or it is a simple or complex State as it is in our day, does not change the rules of the method, though it may obstruct or facilitate the work. Whether the system aiming for change depends upon armies or armed tribes for its protection and consolidation there is a force that it depends on. The work of the Messenger 􀁕 was focused on seeking the Nusrah from this type of force to establish the Islamic State.When the Messenger 􀁕 worked to establish a new society, he concentrated on the constituent elements of society.

Zo produceerde hij mensen die een sterk geloof (Iman) hadden, mensen die bereid waren de last van de oproep tot de islam (Da’wah) te dragen en de Staat te vestigen (de Muhajirun), en hij creëerde de populaire basis, die de oproep tot de islam (Da’wah) en haar dragers zou omarmen en de staat zou accepteren om onder hen te worden gevestigd (de Ansar). Daarom is het zoeken naar de Nusrah de methode om macht te bereiken. De Boodschapper ﷺ hield vol met deze methode, ondanks de obstakels en moeilijkheden waarmee hij werd geconfronteerd tijdens het zoeken naar de Nusrah. Degene die het werk van de Boodschapper ﷺ in Makkah bestudeert, vindt dat de methode van verandering de fundamentele pijlers behandelt. Hij vindt dat zijn ﷺ methode niet veranderde door de verandering van tijd en plaats, en ook niet veranderde van regio naar regio. Dit komt doordat de verschillen in de kenmerken van de verschillende regio's en samenlevingen betrekking hebben op de vorm en niet op de essentie. De aard van deze kenmerken is wat het werk moeilijk of gemakkelijk maakt.

Thus he produced people who had strong Imaan, people who were ready to carry the burden of the da’wah and establish the State (the Muhajireen), and he created the popular base, which would embrace the da’wah and its carriers and accept the state to be established amongst them (the Ansaar). Hence the seeking of the Nusrah is the method to reach power. The Messenger 􀁕 persisted with this method, despite the obstacles and difficulties he faced during seeking of the Nusrah. The one who studies the work of the Messenger 􀁕 in Makkah finds that the method of change deals with the basic pillars. He finds that his 􀁕 method did not change by the change of the time and place, and nor did it change from region to region. This is because the differences in the characteristics of the different regions and societies relates to the form and not the essence. The nature of these characteristics is what makes the work difficult or easy.

De visie dat de sharia flexibel is, staat het niet toe dat de geest en de willekeur van moslims deze veranderen onder het voorwendsel van flexibiliteit.

The view that the Sharee’ah is flexible, does not also allow the minds and whims of Muslims’ to change it, under the pretext of flexibility.

Allah (SWT) heeft de sharia volledig gemaakt, zodanig dat deze breed genoeg is om alle problemen van het leven op te lossen, of ze nu oud of nieuw zijn. Dit alles valt echter binnen de gereguleerde Usul (principes), die voortvloeien uit het feit dat de wetgeving alleen voor Allah (SWT) is.

Allah 􀀬 has made the Sharee’ah complete such that it is wide enough to solve all the problems of life, whether old or new. However, all this is within the regulated Usul (principles), that emanate from the fact that the rule is only for Allah 􀀬.

Het is niet toegestaan om de teksten op te schorten met de visie dat de sharia uitgebreid is, of om deze uit te breiden naar zaken die er niet toe behoren. Sommige islamitische (Shar’i) geleerden hebben de islamitische (Shar’i) straffen onder dit voorwendsel opgeschort.

It is not allowed to suspend the texts using the view that the Sharee’ah is vast, or to extend it to include that which it not from it. Some Muslim scholars have suspended the Shar’ee punishments under this pretext.

Zij zeiden dat aangezien het doel van de straffen in de sharia is om afschrikkend te werken, alles wat misdaad afschrikt, als in overeenstemming met de sharia kan worden beschouwd. Aangezien de islamitische (Shar’i) straffen niet als consistent met de geest van de tijd worden beschouwd en zij zijn verworpen en afgewezen door de harten en geesten van de mensen, kunnen we overgaan naar iets anders, zolang het het doel maar bereikt. Indien de sharia niet flexibel en evoluerend was geweest, hadden we dat niet kunnen doen.

They said that since the aim of the punishments in the Sharee’ah is to be a deterrent, then whatever deters crime can be considered to be in agreement with the Sharee’ah. Since the Shar’ee punishments are not considered to be consistent with the spirit of the time and they have been dismissed and rejected by the hearts and minds of the people, we can move onto something else, as long as it achieves the aim. Had the Sharee’ah not been flexible and evolving, we could not have done that.

Zij zeiden ook dat jihad fee sabeelillah is met het oogmerk om de islam te verspreiden. Aangezien het mogelijk is om de islam te verspreiden via middelen die niet jihad zijn, door de moderne beschaafde middelen die ons ter beschikking staan zoals de radio, televisie en andere soorten media, dan is het mogelijk om jihad te vervangen door deze middelen. Indien de Shar’a niet flexibel en evoluerend was geweest, hadden wij dat niet kunnen doen.

They also said that Jihaad fee sabeelillah is for the purpose of spreading Islam. Since it is possible to spread Islam using means other than Jihaad, by the modern civilised means available to us such as the radio, television and other types of media, then it is possible to replace Jihaad with these means. Had the Shar’a not been flexible and evolving, we could not have done that.

Wat betreft de methode om het islamitische oordeel te verkrijgen, zeiden zij dat elke methode die dit kan bereiken, gevolgd kan worden. Het is niet nodig om aan één weg vast te houden en daar niet voorbij te gaan. Dit is starheid en strengheid die in strijd is met de aard van de Islam, die vriendelijk, flexibel en evoluerend is, en waarin Allah (SWT) geen enkele moeilijkheid heeft gelegd.

Regarding the method of attaining the Islamic ruling they said that any method that can achieve this, can be followed. It is not necessary to stick to one way and not go beyond it. This is rigidity and tightness that contradicts the nature of Islam, which is kind, flexible and evolving, and in which Allah 􀀬 has not placed any difficulty.

Zo is de bewering dat de ‘sharia flexibel is’ in deze zin verboden (Haram), omdat het de wetten van de religie (Deen) opschort en omdat het in strijd is met de aard van de Islam. Het is beïnvloed door het westerse denken en volgt dit op de voet.

Thus, the statement that the ‘Sharee’ah is flexible’ in this sense is haraam, because it suspends the laws of the deen, and because it is in conflict with the nature of Islam. It is affected by the western thinking, and follows along behind it.

Wat betreft de visie dat wanneer de partiële (regel) botst met de allesomvattende (regel), de allesomvattende (regel) zwaarder weegt. Dit is een uitspraak die uitleg behoeft, omdat het lijkt alsof er een gelijkenis bestaat tussen de bewoordingen die zij gebruikten en de bewoordingen van de Usuli-geleerden, maar zij dragen niet dezelfde vastgelegde betekenissen die de Usuliyeen gebruikten. Het toont ook een instabiliteit in de concepten en criteria.

As for the view that when the partial (rule) clashes with the comprehensive (rule), then the comprehensive (rule) is weightier. This is a statement that requires explanation, because it appears that there is a similarity between the expressions that they used and the expressions of the Usuli scholars, but they do not carry the same regulated meanings that Usuliyeen used. It also shows unsteadiness in the concepts and criteria.

Dus als de sharia mild was in een zaak of zacht in een specifiek kwestie, dan is dit voor hen voldoende om dat te generaliseren naar elke zaak en elk kwestie.

So if the Sharee’ah was lenient in a matter or soft in a particular issue, then this is enough for them to generalise that to every matter and every issue.

In dit opzicht blijft nog een ander punt over. Dat is dat rationele rechtvaardigingen geen invloed kunnen hebben bij het bepalen van de islamitische (Shar’i) regel. De geleerden van Usul hebben verklaard dat de werkelijkheid de Manat (het object) van de regel vormt, maar niet verplicht of verbiedt. De werkelijkheid wordt eerder slechts begrepen zoals zij is. De islamitische (Shar’i) bewijzen waarmee de regel van de Shar’a wordt bepaald, volgen daarna. Daarom hebben rationele rechtvaardigingen, in principe, geen waarde.

In this regard, another point remains. That is, that the rational justifications can have no effect in determining the Shar’ee rule. The scholars of Usul have stated that the reality forms the Manat (object) of the rule, but does not oblige or forbid. Rather the reality is understood only as it is. The Shar’ee evidences by which the rule of the Shar’a is determined come after that. Therefore, rational justifications, in principle, have no value.

Wat betreft de islamitische (Shar’i) rechtvaardigingen, deze zijn gebaseerd op het feit dat het in de basis niet is toegestaan om deel te nemen aan een regering die regeert volgens een Shar’a die anders is dan de Shar’a van Allah. Dit is te wijten aan een aantal factoren.

As for the Shar’ee justifications, they are based on the fact that in origin, it is not allowed to participate in a government that rules by a Shar’a other than the Shar’a of Allah 􀀬 This is owing to a number of factors.

* De algemeenheid van de teksten die hen noemen die niet oordelen naar wat Allah heeft geopenbaard, kenmerkt hen met ongeloof (Kufr), zulm (onrecht) en fisq (ongehoorzaamheid). Hij (SWT) zegt: “En wie niet oordeelt naar wat Allah heeft geopenbaard, zij zijn de Kaafirun (ongelovigen).” [TMQ 5:44]. Hij (SWT) zegt: “En wie niet oordeelt naar wat Allah heeft geopenbaard, zij zijn de zaalimun (onrechtvaardigen, onderdrukkers).” [TMQ 5:45]. Hij (SWT) zegt:

* The generality of the texts mentioning those who do not rule by what Allah 􀀬 has revealed characterised them with kufr (disbelief), zulm (injustice) and fisq (transgression). He 􀀬 says; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Kaafirun (disbelievers).” [TMQ 5:44]. He 􀀬 says; “And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the zaalimun (unjust, oppressors).” [TMQ 5:45]. He 􀀬 says:

“En wie niet oordeelt naar datgene wat Allah heeft geopenbaard, zij zijn de Faasiqun (overtreeders).” [TMQ 5:47] * De Hakimiyyah (soevereiniteit) moet alleen aan Allah toebehoren. Hij (SWT) zei:

“And whosoever does not judge by what Allah has revealed, such are the Faasiqun (transgressors).” [TMQ 5:47] * The Hakimiyyah (sovereignty) must belong only to Allah 􀀬. He 􀀬 said:

“Voorwaar, de wet is voor niemand anders dan Allah. Hij heeft bevolen dat jullie niets anders dan Hem aanbidden.” [TMQ 12::40] * Ook heeft Allah (SWT) de gelovigen verboden om te verwijzen naar een wet anders dan de sharia van Allah (SWT), en Hij maakte dat tot een ontkenning van het geloof (Iman) toen Hij (SWT) zei: “Nee, maar bij uw Heer, zij zullen geen geloof (Iman) hebben, totdat zij u als rechter aanstellen in al hun geschillen, en in zichzelf geen weerstand voelen tegen uw beslissingen, en deze met volledige onderwerping aanvaarden.” [TMQ 4:65] * Hij bekritiseerde ook de hypocrieten omdat zij verwezen naar iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard:

“Indeed, the Rule is for none but Allah. He has commanded that you worship none but him.” [TMQ 12::40] * Also Allah 􀀬 has forbidden the believers from referring to a law other than the Sharee’ah of Allah 􀀬, and He made that a negation of the Imaan when He 􀀬 said; “But no, by your Lord, they can have no Imaan, until they make you the judge in all disputes between them, and find in themselves no resistance against your decisions, and accept them with full submission.” [TMQ 4:65] * He also criticised the hypocrites for referring to other than what Allah has revealed:

“Heb je niet degenen gezien die beweren dat zij geloven in dat wat aan jou is neergezonden en in dat wat vóór jou is neergezonden, terwijl zij naar de Taghut (valse rechters) willen gaan voor het oordeel (in hun geschillen), terwijl het hen is bevolen hen te verwerpen? Maar de duivel (Shaytan) wenst hen ver in het dwaalspoor te leiden.” [TMQ 4:60] * Het is niet toegestaan om de wet van Allah te verlaten voor de wet van iemand anders. Wie dat doet, geeft de voorkeur aan de regels van Jahilliyyah boven de wet van Allah.

“Have you seen those (hypocrites) who claim that they believe in that which has been sent down to you, and that which has been sent down before you, and they wish to go for judgement (in their disputes) to the Taghut (false judges) while they have been ordered to reject them. But Shaytan wishes to lead them far astray.” [TMQ 4:60] * It is not allowed to leave the rule of Allah 􀀬 for the rule of anyone else. Whoever does that would be giving preference to the rules of Jahilliyyah over the rule of Allah 􀀬.

“Zoeken zij dan het oordeel van de (tijd van) onwetendheid? En wie is beter in oordeel dan Allah voor een volk dat standvastig gelooft?” [TMQ 5:50] Dit is de oorspronkelijke regel, maar deelname aan het kabinet is toegestaan (naar hun mening) als een uitzondering op de regel, afgeleid uit de volgende bewijzen:

“Do they then seek the judgement of (the Days of) Ignorance? And who is better in judgement than Allah for a people who have firm belief.” [TMQ 5:50] This is the rule in origin, but participation in the cabinet is allowed (in their view) as an exception to the origin, deduced from the following evidences:

1. De deelname van Yusuf (as) aan het bestuur.

1. Yusuf ’s (as) participation in ruling.

2. De positie van an-Najashi.

2. The position of an-Najashi.

3. Al-Maslahah (belang).

3. Al-Maslahah (interest).