Wat betreft het onderscheid tussen gelijkaardige zaken, heeft de Shar’a onderscheid gemaakt tussen tijden die voor de moslim gelijkaardig lijken wat betreft hun eer. Zo heeft zij de laylatul qadr (Nacht van de Macht) verkiezen boven andere nachten. Zij heeft ook onderscheid gemaakt tussen plaatsen wat betreft hun eer, zoals de voorkeur voor Makkah boven Madinah, en Madinah boven andere steden. Zij heeft onderscheid gemaakt tussen de gebeden wanneer deze worden verkort, waarbij het gebed bestaande uit vier raka’at wordt verkort, terwijl de drie en twee raka’at niet worden verkort. Zij heeft onderscheid gemaakt tussen de maniy (sperma) en de maziy (voorvocht).

As regards differentiating between similar things, the Shar’a has differentiated between times that seem similar to the Muslim in terms of their honour. Thus it has given a preference to the laylatul qadr (night of Power) over other nights. It has also discriminated between places in terms of their honour, such as the preference for Makkah over Madinah, and Madinah over other cities. It has distinguished between the prayers when they are shortened, so the prayer consisting of four raka’at is shortened, whilst the three and two raka’at are not shortened. It has distinguished between the maniy (semen) and the maziy (pre-seminal fluid).

Het maakte de maniy rein en de maziy onrein, ook al komen ze beide uit dezelfde plaats. Het verplichtte ghusl (bad) vanwege de maniy en maakte het vasten ongeldig wanneer deze opzettelijk wordt uitgestoten, maar niet als het maziy is, ook al komen ze uit dezelfde plaats. Het verplichtte het wassen van kleding vanwege de urine van een baby meisje, maar het verplichtte slechts het besprenkelen met water als het de urine van een baby jongetje is. Het verplichtte de menstruerende vrouw om het vasten in te halen, maar niet het gebed (Salah). Het sneed de hand van degene die drie dirham stal, maar sneed niet de hand van degene die illegaal enorme hoeveelheden rijkdom bezat. Het maakte de ‘iddah (wachttijd) van de gescheiden vrouw drie menstruatiecycli, terwijl de wachttijd van de weduwe vier maanden en tien dagen is, ook al is de conditie van de rahm (schoot) hetzelfde. Op deze wijze vinden we veel zaken die vergelijkbaar zijn en die men kan combineren. Als het aan het verstand zou worden gelaten om de regels in deze kwesties te geven, dan zou het fouten maken. Het zou een regel brengen die in strijd is met wat de Shar’a heeft gegeven. De Shar’a heeft voor elk een andere regel gegeven, wat de onjuistheid van deze vernieuwde methode van analogie aangeeft.

It made the maniy pure and the maziy impure, even though they both emit from the same place. It obliged the one to have ghusl (bath) from the maniy and invalidated his fast, when it is deliberately emitted, but not if it is maziy, even though they emit from the same place. It obliged the clothes to be washed because of the urine of a baby girl, but only to be sprinkled by water if it is the urine of a baby boy. It obliged the menstruating woman to make up the fast but not the salah. It cut the hand of the one who stole three dirham but did not cut the hand of the one who illegally possessed huge sums of wealth. It made the ‘iddah (waiting period) of the divorced woman three menstrual cycles, whilst the waiting period of the widow is four months and ten days, even though the condition of the rahm (womb) is the same. In this manner we find many matters that are similar and one can combine them. If it were left to the mind to give the rules in these issues, then it would have made mistakes. It would have brought a rule in conflict with what the Shar’a has given. The Shar’a has given for each one a different rule, which indicates the falsehood of this innovated method of analogy.