Het nakomen van de individuele verplichtingen heeft islamitische (Shar’i) prioriteiten. Wanneer de moslim in staat is om al zijn individuele en collectieve verplichtingen na te komen, dan is dit wat vereist is en heeft hij geen problemen. Echter, indien er een conflict optreedt, dan krijgt het uitvoeren van de individuele verplichtingen voorrang op de collectieve verplichtingen. Als er een conflict optreedt tussen de individuele verplichtingen, dan is het de Shar’a, en niet het verstand, die de prioriteit van de een boven de ander heeft vastgesteld. Zo gaat het voorzien in nafaqa (onderhoud) voor het gezin voor op het terugbetalen van schulden, en het terugbetalen van schulden gaat voor op het betalen voor de hadj. Het vasten van de ramadan gaat voor op het vasten van een nadhr (plechtige belofte). Het vrijdaggebed gaat voor op het nakomen van iemands belofte, enzovoort. Als er een conflict optreedt tussen de collectieve verplichtingen waarbij ze niet allemaal kunnen worden vervuld, dan heeft de Shar’a, en niet het verstand, opnieuw de prioriteit van de een boven de ander vastgesteld. Hier is het veld breed en ingewikkeld. Dit komt doordat er veel collectieve verplichtingen zijn; sommige zijn moeilijk en zeer kostbaar, terwijl andere grote inspanning en tijd vereisen.

Undertaking the individual obligations has Shar’ee priorities.When the Muslim is able to do all his individual and collective obligations, then this is what is required, and he has no problems. However, if any clash occurs, then performing the individual obligations takes priority over the collective obligations. If a clash occurs between the individual obligations, then it will be the Shar’a, and not the mind, which laid down the priority for some over others. Thus, the providing of nafaqa (maintenance) for the family takes precedence over payment of debt, and the payment of debt takes precedence over paying for the Hajj. The fasting of Ramadan takes precedence over the fast of nadhr (solemn promise). The Jum’ah prayer takes precedence over keeping one’s promise and so on and so forth. If a clash occurs between the collective obligations where they cannot all be established, then again the Shar’a, and not the mind, laid down the priority of some over others. Here the field is wide and complicated. This is because there are many collective obligations; some are difficult and very costly, while others require great effort and time.

Er zijn er zoveel, dat de moslim ze onmogelijk allemaal kan ondernemen.

There are so many, that the Muslim cannot possibly undertake them all.

Daarom is het voor hem noodzakelijk om bepaalde zaken te ondernemen ten koste van andere. Wat hij onderneemt en wat hij laat, kan niet gebaseerd zijn op willekeur, rationele evaluatie of persoonlijke keuze, maar is gebaseerd op juridische voorkeur, waarbij de Shar’a de prioriteit bepaalt. Dit wordt afgeleid uit de qaraa’in (islamitische (Shar’i) aanwijzingen) die het belang ervan verduidelijken.

Therefore, it becomes imperative for him to undertake some at the expense of others. What he undertakes and what he leaves cannot be on the basis of whims, rational evaluation or personal choice, rather it is based on legal preference, where the Shar’a decides the priority. This is taken from the qaraa’in (Shar’ee indications) that clarify its importance.