Dit hoofdstuk is automatisch vertaald uit het Engels en kan fouten bevatten. Lees het origineel
3.3 How To Build The Political Party Or Group
Wat is de islamitische (Shar’i) methode die de groep moet volgen om het islamitische (Shar’i) doel te bereiken?
What is the Shar’ee method that the group must follow in order to achieve the Shar’ee objective?
Wat zijn de islamitische (Shar’i) regels die de groep moet aannemen om dit doel te verwezenlijken?
What are the Shar’ee rules that the group needs to adopt so as to realise this objective?
Wat zijn de islamitische (Shar’i) criteria en principes die het begrip van de groep bepalen met betrekking tot het grote aantal islamitische (Shar’i) regels die noodzakelijk zijn om de oproep tot de islam (Da’wah) op basis daarvan te ondernemen?
What are the Shar’ee criteria and principles that determine the understanding of the group regarding the great number of Shar’ee rules necessary to embark in the da’wah on their basis?
Hoe gaat de groep om met de islamitische (Shar’i) rechtsregel? Hoe komt zij tot de islamitische (Shar’i) rechtsregel? Wat zijn haar bronnen? Hanteert de groep de visie dat er meer dan één rechtsregel (Hukm) van Allah bestaat met betrekking tot een enkel onderwerp? Wat is de standpunt van de groep met betrekking tot islamitische (Shar’i) rechtsregels waarover ikhtilaaf (meningsverschil) bestaat?
How does the group deal with the Shar’ee rule? How does it arrive at the Shar’ee rule? What are its sources? Does the group take the view that there is more than one hukm of Allah regarding a single issue? What is the group’s stance regarding Shar’ee rules about which there is ikhtilaaf (disagreement)?
Hoe gaat de groep om met de kwestie van het verstand en wat is de rol ervan bij het aannemen van de islamitische (Shar’i) regel en bij het aannemen van de geloofsleer (Aqeedah)?
How does the group deal with the issue of the mind and what is its role in adopting the Shar’ee rule and in taking the ‘Aqeedah?
Hoe gaat het om met de realiteit? Maakt de groep deze de bron van haar denken of het onderwerp van haar denken?
How does it deal with the reality? Does the group make it the source of its thinking or the subject of its thinking?
Hoe gaat het om met de vraag van het belang (Maslahah), en wordt dit bepaald door het verstand of door de Shar’a?
How does it deal with the question of benefit (maslahah), and is it defined by the mind or the Shar’a?
Daarna, zodra we het doel van de groep, haar werk, methode en denkwijze hebben gedefinieerd, zullen we weten wat de groep moet ondernemen en waarop zij moet worden gevestigd. Daarna zullen we weten welke advies (naseehah) we moeten geven als zij afwijkt, en hoe we haar moeten corrigeren als zij ervan afwijkt.
Afterwards, once we have defined the objective of the group, its work, method, and way of thinking, then we will know what the group must undertake and be established upon. After that we will know what advice (naseehah) we have to give if it diverged, and to rectify it if it deviated.
Voordat we de islamitische (Shar’i) methode bespreken die de groep moet volgen, moeten we onszelf herinneren aan een principe waarvan niemand genegeerd mag zijn. Het is het feit dat de Shar’a geen enkele zaak van dit leven of het Hiernamaals, of zaken betreffende goed of kwaad, klein of groot, die de mens aangaan, heeft overgelaten zonder dat erover is gesproken en de regel ervan is verduidelijkt. Zo heeft Allah (SWT) verduidelijkt hoe de moslim, of hij nu zijn kleren aantrekt of uittrekt, het huis of de moskee binnengaat of verlaat, met anderen omgaat, trouwt, bidt, vast, spreekt of enige handeling verricht, dit moet doen, en Hij (SWT) heeft de regel ervan verduidelijkt, of het nu een gebod is dat hij verplicht is uit te voeren, of een verbod waarvan hij zich moet onthouden, of het een aanbevolen handeling is die hij bij voorkeur doet, of dat het ongewenst is zodat hij het verafschuwt, of dat het toegestaan (Mubah) is.
Before we discus the Shar’ee method the group must follow, we must remind ourselves of a principle regarding which no one is allowed to be ignorant. It is the fact that the Shar’a did not leave a single matter of this life or the Hereafter, or matters regarding good or bad, whether small or big, which concern man, except that it has spoken about it and elucidated its rule. Thus, the Muslim whether he wears or takes off his clothes, enters the house or mosque or exits from them, deals with others, gets married, prays, fasts, speaks of or undertakes any action; Allah has clarified the manner in which he should do this and He has clarified its rule, whether it is a command he is obliged to undertake, or a prohibition he must abstain from, or it is a recommended action that he preferably does, or it is disliked so he detests it, or it is mubah (permitted)
waarbij hij een keuze krijgt gegeven. Deze regels gelden voor alle daden van de mens, waarbinnen de moslim zich moet beperken. Wat er gezegd wordt over daden, geldt ook voor zaken, maar met een andere uitwerking. Namelijk dat alle tastbare zaken zijn toegestaan, behalve wat de islamitische (Shar’i) regel heeft uitgesloten.
where he is given a choice. These rules are for all man’s actions, to whose limits the Muslim must be confined. What is said regarding actions is said regarding things, but with a different elaboration. Which is that all tangible things are permitted, except what the Shar’ee rule has excluded.
Derhalve is er geen handeling of zaak behalve dat Allah (SWT) er een regel voor heeft geopenbaard.
Hence, there is no action or a thing save Allah has revealed for it a rule.
Dit volgt de twee islamitische (Shar’i) principes: “De basis in handelingen is dat zij beperkt moeten worden tot de regel van de sharia” (al aslu fil af ’aal at taqayyud bil hukm ash-Shar’ee), en “De basis in zaken is dat zij zijn toegestaan zolang er geen bewijs van verbod is” (al aslu fil ashyaa al ibaaha ma lam yarid daleelut tahreem).
This is following the two Shar’ee principles; “The basis in actions is that they should be restricted to the Sharee’ah’ rule” (al aslu fil af ’aal at taqayyud bil hukm ash-Shar’ee), and “The basis in things is that they are permitted as long as there is no evidence of prohibition” (al aslu fil ashyaa al ibaaha ma lam yarid daleelut tahreem).